ตอนที่1(จบตอน)

“ปลอดภัยทั้งสองขอรับท่านโหว” 

เป็นเกาเฟยที่ไปคอยจับตาดูที่เรือนหลังน้อยตลอดทั้งราตรีที่ผ่านมาหลังจากจัดรถม้าไปส่งท่านหมอตำแยฝีมือดีที่สุดของมหานคร ‘สี่เฉิง’ กลับไปแล้วเขาจึงมารายงานแก่ผู้เป็นนายท่านทันที

“เจ้าไปพักเถอะ” 

เอ่ยเพียงเท่านั้น ‘ท่านโหว' ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานตรงหน้าต่อไปเคยเย็นชาเช่นไรวันนี้เขาก็ยังเย็นชาไม่เปลี่ยน หากผู้ใดมาเจอเช่นที่เขาถูกสตรีไร้ยางอายใจเหี้ยมทำร้ายและทำลายอาจไม่ใจดียอมรับนางมาเป็นฮูหยินเช่นเขาเป็นแน่ แต่เพราะเขาเห็นแก่เด็กน้อยผู้บริสุทธิ์จึงจำทนให้นางมาอยู่ในจวนเดียวกันเช่นทุกวันนี้

นึกไปถึงภาพบอบช้ำของสตรีที่เขารักยามใดเขาก็อยากสังหารนางเสียให้สาสมกับสิ่งที่นางกระทำ ใจจริงก็อยากไปเห็นหน้าบุตรทั้งสองของตนอย่างยิ่ง แต่สุดท้ายพอนึกไปถึงภาพของเซี่ยหมิงหลันเมื่อเก้าเดือนเศษที่ผ่านมา ความอยากจะไปพบหน้าสองฝาแฝดก็ลดน้อยถอยลงทันทีทันใดต่อให้อีกใจจะบอกแก่เขาว่าบุตรนั้นไม่เกี่ยวอันใดกับบุญคุณความแค้นระหว่างเขากับเซี่ยผิงหลัวก็ตามหากแต่ใจก็ยังยากจะให้อภัยกันโดยง่ายจริงๆ

‘ขอเวลาให้ท่านพ่ออีกสักนิดนะเจ้าสองแฝด’ 

บาดแผลภายในใจของเขามันยังสดใหม่เกินไปให้มองหน้าของสตรีไร้ยางอายผู้นั้นจึงยากเย็นอย่างยิ่งต่อให้บุตรนั้นไร้ความปิดแต่เขาก็เพียงปุถุชนคนธรรมดาย่อมมีรักโลภโกรธและหลงอยู่เต็มเปี่ยมจะให้ยอม'อภัย'โดยง่ายเขาก็ละอายใจกับเซี่ยหมิงหลันเกินไปคงมีเพียงเวลาเท่านั้นจึงจะช่วยชะล้างเมฆหมอกภายในใจของเขาจืดจางลงไปได้

“พ่อบ้านถง เจ้าส่งคนไปแจ้งแก่ซูฉิงให้เตรียมตัวอีกครู่ข้าจะไปหานางที่เรือน” 

‘ซูฉิง’ คือสตรีบำเรอหนึ่งในสามคนที่เขา ‘ซื้อ’ ขาดให้มาปรนนิบัติตั้งแต่แต่งเซี่ยผิงหลัวเข้ามาอยู่ในสกุลอู๋ในฐานะ ‘เยี่ยเฉิงโหวฮูหยิน’ ทั้งที่ในอดีตเขาไม่เคยมีสตรีบำเรอมาก่อนแต่เพราะอยากให้นางเจ็บปวดเขาจึงไม่ลังเลเลยที่จะรับสตรีบำเรอเข้ามาถึงจะวุ่นวายแต่สาแก่ใจเข้าล้วนยินยอม

“ท่านโหว…” 

ซูฉิงที่อยู่ในอาภรณ์บางเบาสวมก็เหมือนไม่ได้สวมออกมายืนรอต้อนรับเยี่ยเฉิงโหวอยู่ก่อนแล้วซึ่งสตรีทั้งสามนาง ‘ซูฉิง’ เหรินเจียว’ ‘ลี่เถียน’ หากสังเกตให้ดีทุกนางล้วนมีส่วนคล้ายท่านหญิงสาม ‘เซี่ยหมิงหลัน’ อยู่ไม่มากก็น้อยทั้งสามนาง

เพราะตลอดมาเขาไม่เคยตัดใจลืมนางได้ลงต่อให้บัดนี้นางได้แต่งออกไปกับอ๋องต่างแซ่เช่น ‘เว่ยซือหลาง’ แล้วย้ายจากเมืองหลวงไปอยู่ยังแคว้นจ้าวก่อนที่เขาและเซี่ยผิงหลัวจะแต่งกันด้วยซ้ำ ทว่าหากมิใช่ปีศาจในคราบสาวงามเช่นเซี่ยผิงหลัวไม่วางแผนชั่วร้ายเขาและเซี่ยหมิงหลันจะต้องแยกจากกันเช่นนี้หรอกหรือ?

“ท่านโหวสุราเจ้าค่ะ” 

กายแกร่งเอนกายหลังพิงขอบบ่อแช่น้ำแร่ปล่อยให้สาวงามปรนนิบัติเขาไปมิได้กล่าวตำหนิหรือสะบัดออกแล้วขับไล่ออกไปเช่นในอดีต ก็เขาไม่จำเป็นต้องรักษาร่างกายนี้เอาไว้ให้สตรีที่รักอีกต่อไปแล้วดังนั้นซูฉิงจะขัดถูหรือสัมผัสส่วนใดของร่างกายเขาล้วนไม่ขัดขืน

“ท่านโหวคงเหนื่อยล้าไม่น้อย ให้ซูฉิงช่วยผ่อนคลายให้นะเจ้าคะ” 

เขาไม่ตอบเพียงยกจอกสุราขึ้นมาแล้วสาดมันลงไปลำคอติดๆ กันถึงสามจอก จากนั้นก็ปล่อยกายปล่อยใจให้เป็นไปตามธรรมชาติ ซึ่งทุกสัมผัสของซูฉิงเขากลับมิได้คิดว่าเป็นนาง ทว่าเขานึกไปถึงสตรีที่ยังรักปักใจมิเคยจืดจางเช่นเซี่ยหมิงหลัน ซึ่งนี่หาใช่ครั้งแรกแต่มันคือทุกครั้งที่เขาปล่อยกายปล่อยใจให้สตรีบำเรอทั้งสามนางสลับสับเปลี่ยนกันปรนนิบัติแก่ตนเอง

“อา…” 

ยิ่งเรียวปากอวบอิ่มกลืนกินตัวตนแล้วลำคอแกร่งปลดปล่อยเสียงห้าวออกมาซูฉิงก็ยิ่งได้ใจนางคิดว่าอีกฝ่ายพึงใจที่นางทำให้เพราะในสตรีบำเรอทั้งสามนางอู๋หลิงเซียวมักจะมาหานางบ่อยที่สุด ทำให้นางฝันหวานไปไกลว่าอนาคตนางอาจได้ขยับฐานะจากสตรีบำเรอขึ้นไปเป็นอนุภรรยาคนแรกของเยี่ยเฉิงโหวก็เป็นไปได้ ทุกครั้งนางจึงปรนนิบัติอีกฝ่ายอย่างสุดฝีมือและฝีปากทุกครั้ง

“พอแล้ว” 

หลังจาก ‘ปลดปล่อย’ ด้วยเรียวปากอวบอิ่มแล้วอู๋หลิงเซียวก็ลุกขึ้นจากบ่อน้ำแร่ทันทีไม่ยินยอมให้ซูฉิงได้ใช้ส่วนเร้นลับของอิสตรีเข้าครอบครองตัวตนของเขาเด็ดขาด มิใช่เพียงแค่ซูฉิง ทั้งเหรินเจียวและลี่เถียนก็มิเคยได้รับโอกาสนี้เพียงสักนางเดียว

“ส่งน้ำแกงให้นางดื่มด้วยควบคุมดูแลจนท่านเห็นกับตาว่านางดื่มจริงจนหมดถ้วยด้วยนะท่านพ่อบ้านถง” 

ถึงจะมั่นใจเกินสิบส่วนว่าตนเองมิเคยล่วงเกินพวกนางแต่ประสบการณ์ร้ายระหว่างเขากับเซี่ยผิงหลัวนั้นฝังใจจนยากจะลืมได้เขาจึงไม่อาจวางใจเพราะชีวิตนี้เขาผิดพลาดเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว ในหนึ่งชีวิตมีเซี่ยผิงหลัวเพียงผู้เดียวก็มากเกินไปแล้ว

“ขอรับท่านโหว” 

ถงเจี้ยนที่จัดเตรียมน้ำแกงสูตรเฉพาะเอาไว้รอนับจากเยี่ยเฉิงโหวเรียกให้เขาจัดเตรียมคนรับคำสั่งแข็งขันแล้วหายลับเข้าไปในเรือนของซูฉิงทันที

ถึงภายในใจจะคิดว่าจะไม่ไปดูเพราะไม่อยากเห็น ‘ผลผลิต’ ของความ ‘ผิดพลาด’ ทว่าเท้าไม่รักดีกับพาเขาตรงไปยังเรือนหลังน้อยที่อยู่ท้ายสุดเกือบออกไปตั้งอยู่ใกล้กับนาข้าวที่กำลังแตกกอเขียวขจีเสียได้

พอเดินมาจนถึงหน้าเรือนที่เต็มไปด้วยดอกเหม่ยกุ้ยหลากสีกับต้นกุ้ยฮวาที่กำลังส่งกลิ่นหอมผสานไปกับกลิ่นของดอกโม่ลี่ฮวาทำให้เขาเผลอสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มท้อง เขายืนหลับตาแล้วซึมซับกลิ่นหอมของหมู่มวลดอกไม้มากมายที่คาดว่าเป็นเซี่ยผิงหลัวที่ปลูกเอาไว้ทั้งหมดเช่นที่เกาเฟยคอยรายงานทุกการกระทำในแต่ละวันของนาง

บรรยากาศในยามเช้าที่ดวงอาทิตย์กำลังสาดแสงสว่างส่องลงมาทั่วใต้หล้าอู๋หลิงเซียวจึงหันหลังมุ่งหน้ากลับไปยังเรือนหลักของตนอย่างตัดใจเขายังไม่พร้อมที่จะพบหน้ากับเด็กฝาแฝดทั้งสองซึ่งเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขากับสตรีร้ายกาจผู้นั้นถึงตลอดเวลาที่นางแต่งเข้ามาจะไม่เคยวุ่นวายกับเขาให้รำคาญ แต่ความผิดที่นางทำกลับยากจะลบเลือนไปได้โดยง่ายได้เลย…