ตอนที่2(จบตอน)

นางทำความสะอาดเต้านมก่อนเป็นอันใดแรก จากนั้นจึงอุ้มบุตรสาวตัวน้อยเข้าเต้านมด้วยกิริยาเก้งก้างไปหมด แต่เพราะสัญญาณของคนเป็นแม่สุดท้ายการให้นมลูกครั้งแรกในชีวิตก็สำเร็จ ปากน้อยๆ อ้าออกรับเอาเต้าอวบเข้าไปดูดกลืน

วูบแรกคือนางเจ็บจี๊ด เพราะยังไม่คุ้นเคยแต่หัวใจของมารดาอีกนั่นแหละที่นำพาให้นางอดทน ปากเล็กๆ ดูดหนุบหนับก่อนที่คิวน้อยๆ นั้นจะขมวดเป็นปม ก่อนจะคายออกแล้วเริ่มกรีดร้อง ทั้งฉู่หรั่นจีและเซี่ยผิงหลัวนิ่งอึ้งไปเป็นครู่ก่อนที่จะเป็นเซี่ยผิงหลัวที่คิดขึ้นมาได้ก่อนถึงกิริยาดังกล่าวของบุตรสาว

‘น้ำนมคงยังไม่ไหลกระมัง?’

เพราะที่นางเคยอ่านผ่านตาบางคนน้ำนมอาจจะยังไม่ไหลในทันทีต้องกระตุ้นด้วยการให้ลูกดูดต่อไปจนร่างกายของนางคุ้นเคยก็จะผลิตน้ำนมออกมาในที่สุด และนางจะต้องนวดเต้านมของตนเองเป็นการกระตุ้นอีกทางด้วย

…เลี้ยงดูคนหนึ่งคนก็ไม่ง่ายเลยแล้วนี่นางมีถึงสองคาดว่าคงไม่ธรรมดาเป็นแน่…

แล้วก็เป็นจริงตามนั้นเพราะถึงน้ำนมจะเริ่มมาบ้างแล้ว ทว่าพอเปลี่ยนจากบุตรสาวเป็นบุตรชายเจ้าตัวน้อยของนางกลับทำฤทธิ์เกินหน้าเกินตาน้องสาวไปหลายส่วนทั้งดูดแรงจนนางเจ็บไปหมด พอน้ำนมออกมาไม่ทันใจก็ร้องเอะอะโวยวานทันที เรียกว่าเห็นวี่แววเอาแต่ใจร้ายกาจตั้งแต่ลืมตาดูโลกยังไม่ทันครบหนึ่งวันเลยด้วยซ้ำกับบุตรชายคนโตตัวน้อย

แต่จะลำบากเพียงใดเซี่ยผิงหลัวนั้นกลับไม่เคยมีความคิดย่อท้อมีแต่คิดจะต่อสู้เพื่อก้อนแป้งตัวน้อยทั้งสองแม้ต้องแลกด้วยชีวิตของตนเองล้วนมิคิดมาก ความรักของมารดาคือเช่นนี้นี่เอง หลังจากปลุกปล้ำลองผิดลองถูกกับการให้นมบุตรทั้งสองเป็นครั้งแรกในชีวิตก็สำเร็จเจ้าตัวน้อยของนางจึงอิ่มและหลับปุ๋ยไปในท้ายที่สุด…

“อวดดี!” 

ฝ่ายของอู๋หลิงเซียวเมื่อจางจื่อเว่ยกลับมาร่ายงานทุกคำตามที่เซี่ยผิงหลัวฝากมาก็ใบหน้ามืดครึ้มไปแปดส่วนเพราะทราบดีถึงความหมายที่นางจะสื่อถึง จากนั้นก็ลุกเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนหลังน้อยอีกเป็นรอบที่สองของวัน

แต่พอมาถึงหน้าเรือนเท้าแกร่งกลับหยุดกึกไม่ก้าวไปต่อเพราะภายในใจของเขามันเต็มไปด้วยอคติที่มีมากล้น ยิ่งนึกไปถึงสภาพของเซี่ยหมิงหลันในอดีตความชิงชังรังเกียจและขยะแขยงในตัวของสตรีร้ายกาจนามเซี่ยผิงหลัวมิจางหาย เขายืนลังเลอยู่นานจวบจนภายในมีเสียงร้องของเด็กอ่อนนั่นแหละจึงได้สติและคิดได้ถึงจุดประสงค์ที่ตนต้องมายังเรือนน้อยแห่งนี้

“หึ!…อวดดีทั้งที่หาอันใดดีมิได้สักสิ่ง” 

สภาพที่นางต้องอุ้มหนึ่งคนอีกหนึ่งคนนอนข้างกายแล้วเด็กอ่อนทั้งสองพากันร้องไห้พร้อมกันกับกิริยาเก้งก้างอุ้มประคองบุตรป้อนนมจากทรวงอกนั้นชวนให้โทสะเขากรุ่นไม่หาย ทั้งที่นางเองก็ดูจะไม่ไหวกลับไม่ยอมรับความช่วยเหลือช่างอวดดีเกินไปแล้ว

“ท่าน! ท่านเข้ามาในห้องส่วนตัวโดยไม่ขออนุญาตก่อนได้อย่างไร”

ภาพที่นางเปิดเสื้อให้นมบุตรมันหาได้สมควรให้ผู้ใดเห็นไม่ แต่อู๋หลิงเซียวไปตอบเขาตรงไปอุ้มบุตรอีกคนที่นอนแผดเสียงร้องลั่นขึ้นมา แต่จากที่คิดว่าคงไม่ยากกลับไม่เป็นดังที่คิดเลย เพราะเจ้าตัวน้อยนั้นยังเล็กนักเขาเองก็ไม่เคยอุ้มเด็กโดยเฉพาะเด็กอ่อนเพิ่งคลอดได้วันเดียวมาก่อน เคยแต่จับดาบจับทวนเท่านั้น

“วางเขาลง!” 

เพราะฉู่หรั่นจีต้องไปซักผ้าแล้วเจ้าตัวน้อยทั้งสองคงกินนมรอบแรกไม่อิ่มจึงตื่นเร็วกว่าที่คาดนางจึงต้องรับมือกับเด็กฝาแฝดทั้งสอง แต่พออู๋หลิงเซียวมาโอบอุ้มบุตรชายภาพในความฝันจึงผุดขึ้นมาในหัวทำให้นางตกใจจนหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วซีดยิ่งขึ้น ภายในใจหวาดกลัวไปหมด หวาดกลัวว่าตนจะถูกขับไล่แล้วเขายึดเอาบุตรทั้งสองเอาไว้เสียเอง

…นางคงขาดใจเป็นแน่หากเขาทำเช่นนั้นจริง…

“เขาร้องจนเสียงแห้งแล้วยังจะอวดดี ให้นมเขาให้ดี ส่วนเจ้าตัวน้อยคนนี้ข้าจะช่วยอุ้มให้” 

เพราะห่วงบุตรชายนางจึงเงียบปากลงแล้วหันมาใส่ใจให้นมบุตรสาวให้ดี โดยที่สายตาก็คอยชำเรืองมองอีกฝ่ายอยู่ตลอดเพราะหวาดกลัวว่าอีกฝ่ายจะขโมยเจ้าตัวน้อยของนางไป ครู่ใหญ่บุตรสาวจึงอิ่มแล้วหลับลง

“เอาเขามาให้ข้า” 

คราวนี้อู๋หลิงเซียวไม่กล่าวอันใดเพียงเดินกลับมาส่งเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนให้ผู้เป็นมารดาป้อนนมให้โดดง่าย

“มองอันใด หันไป!” 

คิ้วเข้มยับย่นเพราะเท่าที่จดจำได้เซี่ยผิงหลัวไม่เคยเอ่ยวาจาดุดันเช่นนี้กับตนเองมาก่อนเลยยิ่งสายตาโกรธเคืองเช่นนี้เขาแน่ใจว่านางไม่เคยใช้กับเขามาก่อนแน่นอน แต่ก็คิดไปว่านางอาจจะหงุดหงิดที่เจ้าตัวน้อยร้องเสียงดังก็เป็นไปได้จึงอารมณ์ไม่ดีเลยพาลเอากับตนเองเช่นนี้

“พวกเขามีชื่อแล้วหรือไม่?” 

เซี่ยผิงหลัวมองแผ่นหลังกว้างตาขวางเพราะคาดว่าจนถึงในยามนี้อีกฝ่ายก็คงยังไม่รู้ว่าเด็กทั้งสองหาใช่เพศชายทั้งคู่แต่เป็นหนึ่งหญิงและหนึ่งชายเป็นแน่ช่างเป็นบิดาที่ประเสริฐยิ่งนัก!

“หาใช่’พวกเขา’แต่เป็น’นาง’และ’เขา’เจ้าค่ะ” 

…ขวับ!…

“หันมาไยหันกลับไปเดี๋ยวนี้!” 

ถูกเสียงหวานตะคอกอู๋หลิงเซียวจึงค่อยได้สติแล้วหันหลังให้นางเช่นเดิม เพราะเกาเฟยเองรายงานเพียงแค่เด็กสองคนปลอดภัย แต่มิได้บอกแก่เขาว่าเด็กทั้งสองเป็นหนึ่งชายและหนึ่งหญิง แต่คิดทบทวนแล้วก็หาใช่ความผิดของคนสนิทไม่แต่เป็นตัวของเขาเองที่ไม่สอบถามรายละเอียดอื่นใดเพียงทราบว่าปลอดภัยทั้งสองก็ไล่ให้เกาเฟยไปพักเลยจึงไม่ทราบเรื่องสำคัญที่สุดเช่นนี้

“แล้ว…เขาและนางมีชื่อว่าอันใด” 

“จะใสใจไปไย” 

“เจ้า!” 

“อดีตไม่ใส่ใจอนาคตก็มิต้องมาสนใจอีก” 

“แต่นางกับเขาคือลูกของข้า” 

“ท่านยังกล้าเอ่ยคำนี้ทั้งที่เมื่อคืนที่ผ่านมายังปล่อยให้พวกเราแม่ลูกเผชิญหน้ากับความตายโดยมิคิดมากอยู่เลยนะหรือหึ!… อู๋หลิงเซียว ท่านมันอำมหิตเกินไปแล้ว…อำมิตเกินไปจริงๆ” 

“เจ้า!” 

เป็นครั้งแรกที่อู๋หลิงเซียวจนด้วยคำพูด เพราะที่นางเอ่ยมานั้นล้วนจริงแท้ทุกคำ เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเขาใช้อารมณ์และโทสะนำทางจนลืมคิดถึงชีวิตน้อยๆ ทั้งสองไปจริงเพราะความจริงเพียงทราบว่าภรรยาใกล้คลอดอายุครรภ์ได้เจ็ดเดือนก็มักรับหมอตำแยมาอยู่ภายในจวนกันแล้วหากแต่เขากลับไปยอมทำเช่นนั้นเพราะคิดเพียงจะแก้แค้นตัวมารดาโดยลืมคิดถึงความปลอดภัยของลูกน้อยทั้งสองจริงดังที่เซี่ยผิงหลัวสาดคำด่าทอมาทุกคำ

“ท่านไปเสียเถอะ อดีตไม่เคยคิดว่าพวกเรามีตัวตนนับจากนี้และตลอดไปก็ทำเช่นเดิมก็พอข้ากับลูกไม่ต้องการท่านอีกต่อไปแล้ว” 

สุดท้ายจากที่คิดจะมาด่าเซี่ยผิงหลัวให้สาแก่ใจมิคาดจะเป็นนางที่ตอกหน้าเขากลับเช่นนี้ เมื่อจนด้วยคำพูดวันนี้เขาจึงต้องถอยกลับไปตั้งหลักใหม่คาดว่าพรุ่งนี้เขาคงจะหาทางให้ตนเองได้กลับมาอุ้มบุตรสาวและบุตรชายใหม่ เพราะเมื่อครู่เพียงได้อุ้มเจ้าตัวน้อยเพียงครู่กลับรู้สึกผูกพันจนอยากอุ้มอีกและอีกหลายๆ ครั้ง โดยหลงลืมไปว่าอดีตตนเองเคยตั้งใจเอาไว้เช่นไรและกระทำตนร้ายกาจต่อสตรีที่อุ้มครรภ์บุตรทั้งสองเอาไว้มากมายเกินอภัยเพียงใด…