เลยตามเลย

แม้ว่าเพียงเสี้ยววินาทีความรู้สึกภายในใจจะเกิดเจ็บแปลบ เมื่อพบว่าในที่สุดแล้วตัวเธอเองก็กำลังเริ่มพ่ายแพ้ให้กับความต้องการส่วนลึกที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้ อยากจะห้ามกายห้ามใจแต่ก็กลับยิ่งตอบสนองออกไปในทิศทางตรงกันข้าม ทุกคราวที่เขากระแทกดันตัวตนเข้ามา เป็นเธอเองที่แอ่นเอยเปิดอ้าให้เขาจาบจ้าง

"อื้อ คุณคีย์"

"ดีหรือเปล่า"

น้ำเสียงแหบพร่านั้นทุ้มกังวานก้องอยู่ที่บริเวณเหนือศรีษะ เสียงเนื้อกระทบเนื้อยังคงดังก้องเรียกร้องความสนใจให้ใบหน้าสวยเงยขึ้นมามอง แม้เขาจะสบตาเธอนิ่งหากแต่ฉัตรตะวันกลับรู้สึกว่ามันกำลังแผดเผาจนกายเธอรู้สึกรุ่มร้อนไปหมด

เรือนร่างเปลือยเปล่าที่ถูกคีตกานต์ปลุกเร้ากำลังเรียกร้องและเว้าวอนให้เขาแตะต้องเธอมากขึ้นกว่านี้ สัมผัสร้อนแรงที่เขาใช้มันลงทัณฑ์เธออยู่สร้างความรัญจวนป่วนปั่นไม่เบาเลย จนในที่สุดสะโพกงามงอนนั้นถึงกับต้องยิ่งแอ่นโค้งขึ้นอีกเพื่อต้องการสนองต่อแรงกระแทกจากเขาให้ได้อย่างถนัดถนี่

"อื้ม ซัน" 

เสียงครางทุ้มต่ำที่ดังออกมาทำให้ฉัตรตะวันต้องเงยหน้ากลับขึ้นไปมองอีกครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื้อเล่นเธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เวลานี้กำลังหลับตาพริ้มและริมฝีปากสีแดงสดของเขานั่นก็ถูกขบกัดเอาไว้ด้วยฟันขาวสะอาด คิ้วเข้มขมวดจนยุ่ง ในขณะที่สะโพกแกร่งยังคงเบียดกระแทกความแข็งแกร่งนั่นเข้ามา สองมือหนาที่ตอนแรกตะปบเข้าที่เอวกิ่วคอดเอาไว้ เวลานี้กำลังเปลี่ยนทิศแล้วเลื้อยขึ้นไปบีบขยำอกอวบที่ด้านบนอย่างจาบจ้วง ร้อนแรง และเอาแต่ใจ 

แต่แล้วสวรรค์ที่ฉัตรตะวันเห็นอยู่ใกล้ๆก็กลับถอยห่างออกไปยามเมื่ออยู่ๆคีตกานต์ก็ถอดถอนตัวตนออก แล้วนั่งลงไปที่บนโซฟาใหญ่ที่วางอยู่ติดกับผนัง แล้วจึงดึงมือเธอให้หันกลับมาด้านหน้าแทน

"ขย่มฉัน"จากนั้นคนที่พึ่งจะถูกมอบหมายหน้าที่ใหม่ได้เพียงแต่ทำหน้างง ๆ เพราะว่าประสบการณ์ตรงเคยมีเสียที่ไหน

"มานี่สิ เดินมาใกล้ๆ" ดวงตากลมโตยังคงจดจ้องไปที่เจ้าท่อนความแข็งแกร่งนั้นอย่างไม่ละสายตา แม้ว่าคีตกานต์จะนั่งลงไปแล้ว แต่มันกลับยังผงาดหัวชูคอตั้งอยู่อย่างนั้นไม่มีล้ม

ฉัตรตะวันเดินตรงเข้าไปใกล้ๆแล้วจึงได้หยุดลงด้วยความอยากรู้ สองแขนเริ่มเกี่ยวเกาะไปตามต้นคอแกร่งก่อนจะค่อยๆนั่งทับลงไปบนตัวตนของเขาซึ่งคีตกานต์จับมันตั้งขึ้นรอให้เธอไว้

สะโพกงามกดน้ำหนักลงอย่างช้าๆ ในขณะที่ดวงตาต่างสบประสาน ริมฝีปากบางถูกเขาครอบครองไปอีกครั้ง แล้วฝ่ามือแกร่งจึงช่วยตุ้มประครองไว้ที่สองข้างสะโพกขึ้นลงยามที่เธอเริ่มขย่มนั่งลงมา

"อื้มดีมากเลยซัน แบบนั้นแหละ"

"คุณคีย์ซันเสียว"

"เธอควบคุมมันได้ตามที่เธอต้องการ"

พอเห็นว่าเขาอนุญาตแถมยังคอยไกด์ช่วยนำทาง คนตัวเล็กที่กำลังถูกคลื่สวาทครอบงำก็เริ่มขยับร่างกายแบบไม่เป็นตัวของตัวเอง ทันทีที่ตัวตนของเขาสอดดันเข้าไปจนหมด ฉัตรตะวันก็รู้สึกถึงความเต็มตึงไปทั่วทั้งบริเวณท้องน้อย จนเมื่อร่างเล็กเริ่มขยับ คนที่ทำตัวเป็นไกด์ในตอนแรกก็เริ่มครางหึ่มออกมา

"อื้ม ลื่นมากๆเลยซัน ใช่เลยแบบนั้น"

จากตอนแรกที่ปล่อยให้ฉัตรตะวันขย่มอยู่อย่างนั้น ทำไปทำมา คนที่ทำตัวเป็นอาจารย์ใจดีก็อยากจะจับลูกศิษย์ขึ้นมาทำโทษ

"ทีฉันบ้างนะ"

ฉัตรตะวันถูกคีตกานต์จับพลิกให้อยู่ในท่าคลานเข่าสี่ขาหันหน้าลงไปบนโซฟาตัวแคบ ทันทีที่ประกบซ้อนเข้าไปทางด้านหลังได้ สะโพกแกร่งก็ตอกอัดตัวตนเข้าไปอีกครั้ง ต่างไม่มีใครยอมใคร เสียงครางของทั้งคู่ถูกปล่อยออกมาจนกว่าจะพอใจ จนกระทั่งทั้งมันถึงขีดสุดและความอัดอั้นนั้นถูกปลดปล่อยออกมา สะโพกแกร่งจึงค่อยๆผ่อนปรนความเร็วลง และเขาก็รีบถอนตัวตนออกไปทันที

เพราะคีตกานต์เองไม่อยากที่จะยอมรับ ว่าความอุ่นร้อนจากภายในของฉัตรตะวันที่รัดรึงตัวตนของเขาเอาไว้นั้นกำลังสร้างความพึงพอใจให้เขาเป็นอย่างมาก

ฉัตรตะวันมองตามเรือนร่างสูงใหญ่ที่เดินออกจากห้องไปด้วยหัวใจที่แสนจะวูบโหวง เขาไม่ได้มีพูดคำใดๆออกมา ไม่แม้แต่จะหันกลับมามองหน้าเธอเสียด้วยซ้ำ 

หลังจากออกไปหยิบเสื้อผ้าที่วางไว้อยู่ด้านนอกกลับเข้ามาใส่ดังเดิม จึงได้ลองเดินกลับออกไปยังห้องโถงกลางบ้านที่ผ่านเข้ามาในตอนแรก เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วและกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาที่หน้าทีวี 

"วันนี้เธอเลิกงานกลับไปบ้านพักได้เลย ไม่ต้องไปทำงานต่อที่ไหนอีก ถือว่านี่เป็นรางวัล"ทั้งๆที่เขาพูดกับเธอหากแต่สายตาคมกลับไม่ได้มองมาทางเธอแม้แต่น้อย น้ำเสียงเรียบๆบวกกับใบหน้าที่เฉยเมย ในมือยังคงถือรีโมทกดส่องไปที่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ไปเรื่อยๆ

ฉัตรตะวันเดินออกจากตัวบ้านมาด้วยอาการตัวชาๆ แม้ว่าจะโมโหที่คีตกานต์แสดงท่าทีแบบนั้นออกมา หากแต่ลึกๆแล้วก็กลับอดนึกน้อยใจขึ้นมาไม่ได้ ริมฝีปากบางกัดเม้มเข้าหากันจนเจ็บ คอยดูเถอะว่าต่อไปนี้เธอจะไม่มีทางคล้อยตามเขาอีกเป็นอันขาด ต้องไม่มีอีกเด็ดขาด เขาจะไม่มีวันได้ในสิ่งที่เขาต้องการ เธอไม่ใช่ดอกไม้ริมทางที่เขานึกอยากจะมาเด็ดดมตอนไหนก็ได้ตามใจ

หลังจากเดินออกไปถึงหน้าบ้านก็พบว่าบรรยากาศเริ่มเย็นลงแล้ว แสงแดดอ่อนๆที่สาดทอมาบอกเวลาว่าน่าจะราวๆสี่โมงเย็นได้ ฉัตรตะวันเดินก้าวลงบันไดคอนกรีตลงไปทีละขั้น จนกระทั่งถึงขั้นสุดท้ายก็เห็นว่ามีรถยนต์หรูคันสีขาวขับตรงเข้ามา

ทันทีที่คนขับเปิดประตูออก สมองก็เริ่มประมวลผลว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านั้นคือใคร และนอนว่าเธอจำได้ ผู้หญิงคนนี้ก็คือคนที่เธอเจออยู่กับคีตกานต์ที่ร้านอาหารหรูเมื่อวันก่อน

"คีย์อยู่บนบ้านใช่ไหมคะ" ผู้หญิงคนนั้นถามขึ้น คงจะจำเธอไม่ได้เสียล่ะมั้ง ก็เธอในลุคของวันนั้นกับเมื่อวันนี้นั้นต่างกันเสียลิบลับ

ในขณะที่กำลังจะอ้าปากตอบ แต่แล้วเจ้าของคำถามก็เงยหน้าส่งยิ้มหวานเลยไปที่ทางด้านหลังของเธอเสียก่อน ริมฝีปากที่เคลือบไว้ด้วยลิปสติกสีแดงยิ่งฉีกยิ้มกว้างออกยามเมื่อคนที่ยืนอยู่บนระเบียงในตอนแรกนั้นกำลังก้าวลงเดินใกล้เข้ามา

"นึกว่าคีย์จะไม่อยู่บ้านเสียอีกค่ะ"

"ถึงผมจะไม่อยู่ เนตรก็มาบ้านนี้ได้เสมอครับ"

รอยยิ้มหล่อเหลาบวกกับสายตาที่หวานเยิ้มถูกส่งมอบไปยังผู้หญิงที่พึ่งมาถึงทันที ราวกับว่าเธอไม่ได้มีตัวตนตรงนี้ ฉัตรตะวันมองภาพที่เห็นอยู่นั้นด้วยความรู้สึกแปล๊บๆที่หัวใจ

"นี่ใครหรอคะ" เจ้าของเสียงหวานนั้นหันมาราวกับว่าต้องการที่จะถามเธอ คีตกานต์ชิงตอบหากแต่ว่าก็ยังคงไม่ได้มองมาทางเธอเลยแม้เเต่น้อย

"คนงานในไร่ครับ ผมให้เข้ามาทำความสะอาดสระว่ายน้ำ ตอนนี้เสร็จเรียบร้อยแล้วก็เลยกำลังจะกลับ ผมว่าเราเข้าไปข้างในกันเถอะนะครับ" มือเรียวสวยของผู้หญิงคนนั้นรีบกอดเข้าไปที่เอวแกร่งนั่นทันที ก่อนที่ทั้งสองจะพากันเดินตรงไปยังทิศทางเข้าบ้าน ปล่อยทิ้งให้เธอจมอยู่กับความรู้สึกเบลอๆจิตใจล่องลอยไปอย่างนั้น

"อ้าวซัน มาทำอะไรตรงนี้"

"พี่อรรถ"รถกระบะของอรรถกรเข้ามาจอดลงเทียบคู่กับรถหรูคันนั้น ฉัตรตะวันรีบปรับทั้งสีหน้าและอารมณ์ให้กลับมาเป็นปรกติเพื่อไม่อยากให้อรรถกรต้องสงสัย

"มาทำอะไรตรงนี้อ่ะเรา ร้อยวันพันปีพี่ไม่เคยเห็นว่าซันจะต้องเข้ามาทำอะไรตรงนี้เลย"

"ซันถูกใช้ให้มาทำความสะอาดสระว่ายน้ำค่ะ"

"พี่คีย์น่ะหรอ" ฉัตรตะวันไม่ตอบ ได้แต่พยักหน้าตาหงึกหงัก

"นั่นพี่เนตรมาหรอ กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่" อรรถกรไม่ได้ถามเธอ เขาทำเพียงแค่ชะเง้อใบหน้าขึ้นไปมองแล้วพึมพำพูดกับตัวเองเสียมากกว่า

"ว่าแต่ซันเสร็จงานแล้วใช่ไหม งั้นกลับเลยนะ เดี๋ยวพี่ไปส่ง" ว่าแล้วรถจักรยานยนต์คันเก่งของเธอก็ถูกอรรถกรแบกขึ้นใส่ท้ายกระบะที่ทางด้านหลัง ก่อนจะพาเธอขับออกไปจากตรงนั้นแล้วมุ่งหน้าตรงไปส่งที่ยังบ้านพัก