เอาแต่ใจ

สะโพกหนั่นแน่นยังคงขยับเข้าตอกเข้าใส่อย่างเป็นจังหวะ ในขณะที่ฉัตรตะวันทำได้แค่เพียงกอดรัดและบางคราก็ถือโอกาสจิกลงบนแผ่นหลังแกร่งนั่นเอาไว้ยามที่เขาขยัยเขยื้อน เพื่อที่เธอใช้บรรเทาความเสียว แรงกระแทกของเขาทำเอาตัวเธอนั้นสั่นสะเทือน แถมสองเต้าอวบก็สั่นกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงขยับไปด้วย

"อ่าฉัตรตะวัน เธอนี่มัน..แน่นดีจริงๆ เวลาตอดทีทำเอาฉันปวดหนึบไปหมด" เสียงคีตกานต์ครางแหบพร่าออกมาจากในลำคอยามเมื่อภายในของเธอที่ทั้งแน่นลื่นนั้นบีบรัดสร้างความเสียวซ่านให้เขาจนต้องครางต่ำออกมาอย่างอดไม่อยู่ 

"คุณคีย์ ชะ..ช่วยซันด้วย อ๊า"

"อยากให้ฉันช่วยอะไรก็บอกมาสิฉันจะทำให้ แต่ว่าได้แค่เฉพาะเวลานี้เท่านั้นนะที่ฉันจะยอมทำตามใจเธอ"

"ช่วยด้วย ซันไม่ไหวแล้วค่ะคุณคีย์"

แม้ว่าเขาจะบอกให้เธอบอกความต้องการออกไปแต่ฉัตรตะวันก็ไม่รู้ว่าความต้องการของตัวเองตอนนี้แท้จริงแล้วคือต้องการอะไร รู้เพียงแค่ว่าสิ่งที่คีตกานต์กำลังทำ สร้างความทรมานให้กับร่างกายเธอ และเธอต้องการให้เขาช่วย เมื่อเธอไม่ตอบและได้แต่ส่ายศรีษะไปมา คนที่ทำตัวเป็นคนใจดีจึงเสนอทางเลือกให้

"อยากให้ฉันเอาเธอให้แรงขึ้นกว่านี้หรือเปล่า"

เสียงแหบพร่านั้นก้มลงไปกระซิบชิดที่ข้างริมใบหูขาวสะอาด พอคีตกานต์พูดจบ คราวนี้คนที่เอาแต่หลับตาส่ายหน้าในตอนแรกก็เริ่มปรือตามองขึ้นสบกับดวงตาคมกริบแล้วจึงพยักหน้าพร้อมกับส่งสายตาเว้าวอน

"เอาซันให้แรงกว่านี้นะคะ ได้โปรด"

ฉัตรตะวันยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปคล้องไว้ที่บนลำคอแกร่ง ก่อนจะพยายามดึงโน้มใบหน้าหล่อเหลานั้นให้โน้มลงมาหาเพื่อที่จะขอจูบ พอคีตกานต์เห็นก็กดยิ้มร้ายมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์เมื่อคำตอบที่ได้รับนั้นทำให้ตนพอใจ

พอปล่อยให้เธอได้จูบอย่างที่เธออยากจะจูบจนพอแล้ว คีตกานต์ก็จับพลิกคนตัวเล็กให้นอนคว่ำหน้าลงไปกับหมอน ก่อนจะใช้มือดึงรั้งสะโพกงามงอนนั่นให้โก้งโค้งขึ้นแล้วดึงกลับเข้าหาตัวเอง สายตาคมจ้องมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจ ก่อนจะใช้ฝ่ามือลูบไล้ไปตามสะโพกมน แล้วจดจ่อตัวตนค่อยๆสอดดันเข้าไป

"อ๊า คุณคีย์"

"อื้มม ท่านี้ลึกดีจัง เธอเสียวหรือเปล่าฉัตรตะวัน" ในขณะที่ถาม สะโพกแกร่งก็มีแต่ซอยขยับ ฝ่ามือร้อนลูบไล้ไปตามสะโพกงาม เลื้อยตามขึ้นไปจนถึงเอวคอดแล้วจึงทอดยาวไปตามแผ่นหลังเนียน

"สะ..เสียวค่ะ ซันเสียวจนจะไม่ไหวอยู่แล้วค่ะคุณคีย์ เร็วอีกได้ไหมคะ อ๊ะ"

"ไม่ได้ ฉันยังไม่อยากเสร็จ เธอจะให้ฉันรีบไปไหนกันฮึ" น้ำเสียงแหบพร่านั้นบอกออกมาราวกับว่าเขากำลังพออกพอใจที่ทำให้เธอขอร้องเว้าวอนได้

"แต่ซันอยากให้คุณเสร็จ เพราะคุณกำลังแกล้งซันให้ทรมาน"

"รู้ตัวแล้วก็ดี งั้นก็จงรับโทษของเธอซะ คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้นอนง่ายๆ"

คีตกานต์ยังไม่ยอมหยุดง่ายๆ ปกติเขาก็เป็นกินดุกินอึดคนหนึ่ง นี่ก็พึ่งจะผ่านไปยังไม่ถึงชั่วโมง ถ้าผู้หญิงคนนี้คาดหวังให้เขาหยุดมันลงแล้วล่ะก็ ฝันไปเถอะ เขายังต้องการทรมานเธอให้มากกว่านี้ ความโกรธแค้นที่เขามีภายในใจถูกถ่ายทอดไปตามอารมณ์ดิบเถื่อน จนกระทั่งย่างปาเข้าเกือบตีสี่ กว่าสงครามสวาทจะค่อยๆมอดดับลง

ฉัตรตะวันฟุบลงกับหมอนอย่างหมดเรี่ยวแรงทันทีที่เขาผละออก ในหูยังคงแว่วเสียงว่าคีตกานต์เดินไปล้างเนื้อล้างตัวในห้องน้ำ หากแต่เป็นเธอเองที่ไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมามองได้ รู้ตัวอีกทีก็ยามเมื่อมีความรู้สึกเย็นๆจากผ้าชุบน้ำลูบไล้ไปตามลำตัวเพื่อเช็ดทำความสะอาด จากนั้นจึงได้หลับต่อไป

กระทั่งเช้าเมื่อเสียงของนาฬิกาปลุกดังขึ้นเพื่อปลุกเธอให้ลืมตาตื่นจากความฝัน ความปวดหนึบยังคงแล่นพล่านไม่ต่างไปจากครั้งแรก และพอทำท่าว่าจะก้าวขาลงจากเตียง เท้าของเธอก็เหยียบเข้ากับอะไรบางอย่าง

หนึ่ง..สอง..สาม สามชิ้นที่กองวางอยู่ที่พื้น คือหลักฐานความน่าละอายที่เกิดขึ้นกับเธอเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เธอปล่อยตัวปล่อยใจให้เขาอีกแล้วสินะ พอตื่นเช้าขึ้นมาก็พบแต่ความว่างเปล่าตามเดิม ทั้งน่าสมน้ำหน้าและก็น่าสมเพศกับความง่ายดายของเธอเสียจริงที่ไม่มีปัญญาที่จะต้านทานเขาได้

เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์มือถือดังขึ้น วูบหนึ่งฉัตรตะวันคิดว่าอาจจะเป็นเขาหรือเปล่าที่โทรมา แต่พอมองลงไปที่หน้าจอแล้วกลับพบว่าไม่ใช่

"ค่ะ พี่ธนา"

"รถของน้องซันเสร็จแล้ว ตอนนี้คนของพี่ขับมาจอดรออยู่ที่ร้านกาแฟตรงปากทางเข้าไร่ น้องซันจะออกมารับรถเองหรือว่าให้พี่ขับเอาไปส่งที่บ้านพักให้ครับ"

"เดี๋ยวซันออกไปเอาเองดีกว่าค่ะ"

ร่างบางลุกพรวดก้าวลงจากเตียงอย่างไม่รอช้าอีกเมื่อบอกความต้องการให้กับธนากรไป เธอขอออกไปรับรถเองดีกว่าให้ธนากรขับรถเธอมาส่งที่หน้าบ้านพัก เผื่อว่าใครบางคนมาเห็นแล้วก็จะมาปรักปรำเธอเข้าได้อีกว่าที่ให้ผู้ชายขับรถมาส่งเพราะว่าอยากอ่อยผู้ชาย 

ใช้เวลาเพียงแค่ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงฉัตรตะวันก็ไปโผล่ที่ร้านคาเฟ่เป็นที่เรียบร้อย กะว่าพอไปถึงก็จะเอารถขับกลับมาไว้ที่บ้านพักแล้วเตรียมตัวออกมาทำงานต่อเลย แต่พอเอาเข้าจริงๆ ก็ดันมีธนากรเข้ามานั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

"เดี๋ยวพี่ก็ต้องกลับแล้ว น้องซันนั่งดื่มกาแฟเป็นเพื่อนพี่สักแก้วก่อนสิครับ" แม้ว่าจะไม่ได้อยาก แต่ก็เห็นแก่ที่เขาอุตส่าห์ขับรถกลับมาส่งเธอเมื่อคืน ฉัตรตะวันเลยยอมที่จะหย่อนก้นลงนั่งไปที่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม

"น้องซันดื่มอะไรดีครับ"

"แค่กาแฟดำก็พอค่ะ พอดีช่วงนี้ซันทำฟาสติ้งอยู่"

"หุ่นดีขนาดนี้ ยังจะลดน้ำหนักอีกหรอครับ"

แม้ว่าท่าทางธนากรตอนใช้คำพูดนี้จะไม่ได้ส่อไปในทางคุกคามแต่อย่างใด แต่ทำไมคนฟังถึงได้รู้สึกอึดอัดแปลกๆ ต่างจากอีกคนที่ทั้งคำพูดและการกระทำสุดแสนจะคุกคามเธอ แต่นั่นกลับทำให้เธอไม่ได้รู้สึกอะไรเหมือนอย่างที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้

"พอดีพี่ว่าจะบอกซันว่าพี่รู้สึกคุ้นหน้าผู้ชายคนที่บอกว่าเขาเป็นเจ้าของไร่ที่เราเจอเมื่อคืนยังไงก็ไม่รู้นะครับ คล้ายกับว่าพี่เคยเห็นหน้าที่ไหนมาก่อน"  สองปีที่ผ่านมานี้ แม้ว่าจะเคยได้มารับมาส่งฉัตรตะวันที่ไร่แห่งนี้บ้างแต่ฉัตรตะวันเชื่อว่าธนากรย่าจะยังไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของคนที่บอกว่าเป็นเจ้าของไร่เลยแน่ๆ จนกระทั่งได้มาเจอเมื่อคืน จากที่ดูเผินๆแล้วท่าทางก็ไม่ได้ดูท่าจะเป็นมิตรสักเท่าไหร่

"หรอคะ เขาคงอาจจะเป็นคนหน้าโหลมั้งคะ พี่ธนาก็เลยรู้สึกคุ้น" ฉัตรตะวันแกล้วบอกปัด เพราะว่ายังไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดว่าจริงๆแล้วธนากรเคยเจอคีตกานต์แล้วจากที่ใด

ก็จะไม่ให้คุ้นได้ยังไงล่ะ ในเมื่อพึ่งจะเจอกันที่ร้านอาหารไปเมื่อคืนวานนี้เองไง สงสัยอาจจะเป็นเพราะว่าสถานการณ์ตอนนั้นกำลังฉุกละหุก ธนากรเลยไม่ได้มีเวลาสังเกตุหรือจำหน้าใคร

"อีกแค่ไม่กี่นาทีก็จะเข้างานแล้ว ยังจะมานั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ที่นี่ได้อีก" ทันทีที่ประโยคนั้นดังใกล้เข้ามา ทำเอาคนสองคนที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ต่างก็ต้องพากันหันกลับมองมาทางต้นเสียง