ไม่มีอะไร

“อือ ครึ่งนึงก็ครึ่งนึง จ่ายมา”

“รอแป๊บ เอาหลักฐานการจ่ายให้ฉันด้วย”

นับดาวกลับเข้าไปในบ้าน หยิบมือถือมากดโอนเงินให้ชายคนนั้น

“เรียบร้อย แสนห้า ที่เหลือหนึ่งอาทิตย์ พวกพี่มาใหม่”

หลังจากพวกนั้นกลับกันหมด นับดาวกำลังเดินขึ้นห้องนอน เพื่อเตรียมตัวอาบน้ำแต่งตัวไปทำงาน เธอรับจ๊อบโดยการเป็นพิธีกร ในงานการกุศลของโรงพยาบาล เป็นงานที่พี่ปุ๊กหาให้อีกนั่นแหละ ยามนี้งานอะไรก็รับหมด

ยอดหนี้ของแม่เหลือหกหลักก็จริง แต่เป็นหกหลักที่หลายเจ้า จนนับดาวแอบน้ำตาไหล ไม่จ่ายไม่ได้พวกนั้นรู้จักบ้าน มีทางเดียวถ้าไม่จ่าย เธอต้องไปหาที่อยู่ใหม่

ที่โรงพยาบาล

นับดาวขับรถยนต์มาโรงพยาบาล ตามที่นัดกับพี่ปุ๊กไว้ เธอจอดรถและรอพี่ปุ๊ก

ราวสิบนาทีพี่ปุ๊กวิ่งกระหืดกระหอบมา

“เหนื่อยว่ะ”

“ขอโทษนะคะพี่ปุ๊ก” นับดาวรู้สึกว่าตัวเองทำให้คนอื่นวุ่นวายและเดือดร้อน

“ขอโทษอะไรคิดมาก พี่จะพาเข้าไปหาคนว่าจ้างงานนะ”

“อ้าว…พี่ปุ๊กไม่อยู่กับนับ เหรอคะ”

“พี่มีงานอีกที่ ไม่ได้อยู่ด้วยน่ะสิงานนี้”

“ได้ค่ะ ๆ” นับดาวไม่อยากเป็นตัวถ่วง ทำให้พี่ปุ๊กเสียงาน

พี่ปุ๊กหอบชุดขึ้นไปให้นับดาวที่ห้องน้ำ เพื่อให้นับดาวเปลี่ยนชุด จากนั้นจึงพาไปพบคนจ้างงาน

ห้องประชุมขนาดใหญ่ของโรงพยาบาล ภายในห้องประชุมมีเวทีขนาดใหญ่ โต๊ะเก้าอี้วางเป็นระเบียบจำนวนมาก

นับดาวยืนอยู่หลังเวที ได้ยินเสียงผู้คนมาร่วมงานพูดคุยกันดังขึ้นเรื่อย ๆ

นับดาวรับหน้าที่พิธีกร เธอพึ่งเคยรับงานเป็นครั้งแรก รู้สึกประหม่าไม่น้อย แต่เมื่อถูกว่าจ้างมาแล้ว ก็ต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด

“เชนทร์ คนเยอะเหรอ” หมอเจษฎาเดินเข้ามาในงาน เขาถูกเชิญมาด้วย พร้อมกับหมอแพรไหม และหมอรัตติภูมิ

“อื้อ ก็บุคลากรในสาขา นั่นแหละ”

“คงหลายร้อยคนสิท่า”

“ไม่แน่ใจ”

“งานกุศลเช่นนี้ คนคงเยอะ ไม่ต้องห่วง” หมอรัตติภูมิพูดแทรก

“อืม คงประมาณนั้น”

คนอื่น ๆ ทยอยกันเข้ามาในงานเรื่อย คนดำเนินงานจึงให้นับดาว ขึ้นเวทีเพื่อทักทายและช่วยกล่าวประวัติของโรงพยาบาล ซึ่งมีแฟ้มประวัติติดมือขึ้นมาบนเวที

นับดาวอ่านประวัติโรงพยาบาล จังหวะต้องเอ่ยชื่อทายาทโรงพยาบาล เธอถึงกับกลืนน้ำลาย

“ทั้งนี้ทั้งนั้น ขอเชิญทายาทเจ้าของโรงพยาบาล อย่างนายแพทย์ราเชนทร์ อดิเทพพินิจ ขึ้นมากล่าวความสำคัญของงานในครั้งนี้ด้วยค่ะ” กล่าวจบเสียงปรบมือดังพร้อมเพรียงกัน

นับดาวได้แต่นึกในใจ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้ ทำไมต้องมาเจอเขาอีก

หมอราเชนทร์ เดินเข้าใกล้นับดาว เธอทำตัวไม่ถูก เมื่อนึกขึ้นได้รีบผายมือให้เขาเดินไปกล่าวเรื่องราวของงาน

เธอยืนห่างเขาไม่มาก แต่รู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ แต่เพื่อหน้าที่ เธอจึงสลัดความคิดต่าง ๆ ทิ้ง ใจจดจ่อกับงานเพียงอย่างเดียว

“พิธีกรสวยนะคะ” หมอแพรไหมแอบกระซิบหมอเจษฎา ผู้เป็นสามี

“คงเด็กอยู่นะ อาว่า”

หมอเจษฎาเห็นนับดาวตัวเล็กเหมือนเด็ก

“เด็กที่ไหนคะ พูดจาฉะฉาน มืออาชีพซะขนาดนั้น”

“แต่ก็สู้น้องแพร ของอาไม่ได้หรอก” รอยยิ้มผุดขึ้นมุมปากหมอเจษ แม้จะเป็นสามีภรรยากันนานหลายปี แต่ชายหนุ่มยังแทนตัวเองว่า อาตลอด หมอแพรไหมเขินจนหน้าแดง แอบตีแขนหมอเจษเบา ๆ

หมอรัตติภูมิมองหมอราเชนทร์ ซึ่งท่าทางวอกแวก มักยิงคำถามให้พิธีกรสาว ที่ยืนข้างกายแปลก ๆ หมอราเชนทร์กล่าวถึงงานการกุศลอยู่บนเวทีประมาณครึ่งชั่วโมง ก่อนขอตัวลงจากเวที

เสียงปรบมือดังขึ้น ซึ่งถือว่ามันทำให้ยาวนานสำหรับนับดาว เขามองหญิงสาว นับดาวเผลอมองหน้าเขาโดยไม่ตั้งใจ ก่อนรีบหลบสายตามองต่ำ

แขกที่เข้าร่วมต่างพากันช่วยอุดหนุน และร่วมบริจาคช่วยเหลือคนป่วย ที่ไม่มีญาติพี่น้องดูแล โดยจิตศรัทธา นับดาวทำหน้าที่ตัวเอง คอยเอนเตอร์เทนคนในงาน เพื่อให้ช่วยกันบริจาค

จนครบเวลาที่รับงานไว้ จากนั้นส่งต่อให้คนอื่นมารับหน้าที่ต่อจากเธอ

หลังเวที นับดาวนั่งถอนหายใจ พร้อมยกขวดน้ำขึ้นดื่ม เธอคอแห้งจนแทบไม่มีเสียง

กลุ่มของหมอราเชนทร์และเพื่อน ๆ ที่มาร่วมงานต่อขอเวลากลับ และนัดเจอกันที่ผับของเพื่อนหมอเจษฎาคืนนี้

“คุณคะ คุณคะ” นับดาวอยากเข้าห้องน้ำ จึงเดินตามทาง มาเจอชายหนุ่มที่กำลังเดินอยู่

“นาย” เมื่อเจอหน้าชายหนุ่ม นับดาวถึงกับตกใจ เป็นเขาอีกแล้ว

“ครับ”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

“ไม่มีจะเรียกเพื่อ” สายตาหมอเชนทร์มองหญิงสาวร่างเล็ก

“ไม่มีแล้วค่ะ”

“ต้องการอะไร”

“ห้องน้ำไปทางไหนคะ” สุดท้ายต้องบอกสิ่งที่ตัวเองต้องการ

“หึ…ตามมา” นับดาวอยากเข้าห้องน้ำอย่างมาก เธอไม่อยากเสียเวลา กลัวอดทนไม่ไหว แล้วปล่อยราดตรงนี้ได้ขายหน้ากันพอดี