LOGINปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 111 อ่อนไปหมดเมื่อเป็นเธอ (อ่อนแค่ใจอย่างอื่นแข็งโป๊ก) "อือออ เมื่อกี้คุณธนินทร์พูดว่าอะไรนะคะ พิมมีผัวแล้ว?" พิมเงยหน้ามองธนินทร์อย่างล้อๆ ชวนเบี่ยงเบนความสนใจ "คุณธนินทร์ที่สุขุมหายไปไหนแล้ว" ดวงตาเป็นประกายด้วยความขบขัน เธอว่าพลางยิ้มขำที่เห็นเขาน็อตหลุดได้ถึงขนาดนั้น ธนินทร์ได้ยินคำถา
บทที่ 101 คนคลั่งรัก ธนินทร์กอดพิมไว้แน่นสูดดมกลิ่นหอมจากเรือนผมของเธอในความมืดมิดของห้องนอน แม้ร่างกายจะอ่อนเพลียแต่จิตใจของเขากลับตื่นตัวอย่างหนัก ภาพอนาคตที่เขาไม่เคยคิดฝันถึงกลับชัดเจนขึ้นมาในห้วงความคิด และนั่นก็มาพร้อมกับความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินหัวใจ ‘อนาคตของฉันอยู่ที่นี่... ในอ้อมแขนของพ
บทที่105 ทำดีทำถึง NC+++ พิมหัวเราะคิกเบาๆอย่างถูกใจ ก่อนจะดันกายขึ้นมาจูบที่ปากของธนินทร์ "คนใจง่าย" พิมพูดพลางยิ้มให้ ก่อนจะจูบลงไปที่ปากเขาอีกรอบอย่างเร้าร้อน บดเบียด ขบเม้ม และดึงเบาๆ ธนินทร์สัมผัสได้ถึงรอยยิ้มที่เปี่ยมสุขของพิม และจูบที่ร้อนแรงขึ้นกว่าครั้งแรกของเธอ เขารับรู้ได้ว่าพิมเองก็มี
‘ฉันพลาดอีกแล้วสินะ...’ เขารู้สึกเจ็บปวดที่ทำให้พิมเข้าใจไม่ได้ และรู้สึกผิดที่คำพูดที่เขาคิดว่ามาจากใจจริงกลับไปทำร้ายเธอ ธนินทร์กระชับมือของพิมแน่นขึ้น เขายื่นมืออีกข้างไปประคองใบหน้าของพิม ให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเว้าวอน "พิม... ฟังผมนะ" ธนินทร์พูดเ