เข้าสู่ระบบปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
สายตาคมเข้มของร่างสูงหรี่ลงในทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรามถูกขบแน่นจนเส้นเลือดขมับปูดขึ้นมาจางๆ ความรู้สึกหึงหวงร้อนผ่าวแผ่กระจายไปทั่วร่าง เหมือนเลือดในกายเดือดพล่าน เขาไม่ชอบเลยสักนิดที่เห็นสายตาของผู้ชายคนอื่นมองพิมในแบบนั้น ธนินทร์ก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหาพิม
ธนินทร์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังรอเหยื่อ กล้ามเนื้อแผงอกและหน้าท้องกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจแรงจัด ดวงตาคมกริบตวัดไปยังบานประตูห้องน้ำไม่กะพริบ รอเพียงให้มันเปิดออก เขาเอื้อมมือไปบีบต้นขาตัวเองแน่น เหมือนพยายามระบายไฟปรารถนาที่พุ่งขึ้นมาจนแทบระเบิด ภาพในหัวของเขาชัดเจนเกินไป…
บทที่ 159 แดดดี้ ดุมากความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความรักและความปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้เขา แทบจะขาดสติธนินทร์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว และเขาก็ไม่ต้องการที่จะควบคุมมันด้วยซ้ำ ธนินทร์ ก้มลงไปกัดที่ไหล่ขาวผ่องของเธอ แล้วเลียไปผิวเนื้อเนียนนุ่มที่พ้นสายหนังออกมาอย่างช้าๆ มือห
บทที่ 147 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ ประมาณบ่าย 3 โมง รถยนต์คันหรูคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าบ้านใหญ่ในฟาร์ม ท่ามกลางความเงียบสงบในยามบ่าย หญิงสาวคนหนึ่งเดินลงมาจากรถ เธอมีรูปร่างผอมสูง ท่าทางดูมั่นใจเต็มเปี่ยม เธอไม่ได้สวยจัดแต่ก็ถือว่า หน้าตาดีและแต่งตัวดี เสื้อผ้าที่สวมใส่ดูมีราคาและทันสมัย ใบหน้า







