Masukปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 175 เมตตา ยศด้วย เมื่อราว45นาทีก่อนหน้านี้ ที่บริเวณโซนหน้าคนขับรถ ‘ไอ้ยศ…มึงต้องนิ่งไว้ มึงต้องนิ่ง!’ มือที่กำพวงมาลัยเริ่มชื้นเหงื่อไปหมด ครั้งก่อนก็ทีนึง นี่มันเวรกรรมอะไรของมึงที่ต้องมาขับรถให้เจ้านาย แล้วต้องทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น มึงมันคนขับมืออาชีพนะเว้ย จำไว้! กระจกกั้นโซ
ธนินทร์ยกมือขึ้นเกลี่ยผมที่ปรกแก้มของเธอออกเบา ๆ ก่อนจะจูบลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบาและยาวนาน ดวงตาที่มองกลับเต็มไปด้วยความหลงรักที่ไม่มีซ่อนอีกต่อไป ธนินทร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงทุ้มอุ่นนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนนุ่มลงไปอีก เขาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับพิม แววตาคมค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นประกายระยับที่เต
บทที่ 162 ความปวดหัวเดียวของธนินทร์หลังจากจัดการเปลี่ยนชุดเรียบร้อย ร่างบางยืนมองตัวเองในกระจกด้วยความประหลาดใจ คอวีที่เขาคิดว่าไม่ลึกนั้นกลับแหวกกว้างลงมาจนถึงกลางอก โชว์เนินอกอวบอิ่มที่ทำให้เธอดูเซ็กซี่อย่างน่าเหลือเชื่อ ชุดที่ดูเรียบร้อยเมื่ออยู่บนไม้แขวนเสื้อ กลับกลายเป็นชุดที่เย้ายวนจนแทบหยุดห
บทที่ 161 แดดดี้ตามใจทุกอย่างค่าบ พิมหน้าแดงจัดทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น แต่ก็พยายามกลบเกลื่อนด้วยการแกล้งทำเป็นเชิดหน้าเล็กน้อย “พูดอะไรแบบนี้… ถ้ามีใครได้ยินเข้าจะหาว่าคุณตามใจพิมเกินไปนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบาแต่แฝงด้วยรอยยิ้มขี้เล่น มือบางยกขึ้นแตะอกกว้างเบาๆ เหมือนจะดันออก แต่สายตากลับละมุนละไมเต็







