Mag-log inใบหน้าคมซบลงกับผมนิ่ม... กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเธอ... ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงแห่งความรัก... เขารู้ว่าสิ่งที่เขาพูดออกไป... มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ... แต่มันก็คือความจริง... ความจริงที่เขาไม่สามารถหลีกหนีได้... พิมยกมือแตะอกเขาเบา ๆ “ต้องรอหลังแต่งงานนะคะ... ให้พิมได้ไปบอกลาอาชีพที่ทำมากว
บทที่ 263 เวลาของเรา เกือบสี่สิบห้านาทีต่อมา กลุ่มลูกเรือทยอยลากกระเป๋าเข้ามาในล็อบบี้โรงแรม ธนินทร์ที่นั่งรออยู่เงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นทันทีที่เห็นเชุดยูนิฟอร์มสีคุ้นตา..... ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนล้า... แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเธอยังคงสดใส... ธนินทร์ลุกขึ้นยืน... แล้วมองพิมพ์ที่กำลังเดินเข้า
กล้อง... อีกแล้ว... โลกของเธอเต็มไปด้วยสายตาคนอื่น เต็มไปด้วยกฎ ระเบียบ และข้อจำกัดที่เขาไม่มีวันเข้าไปอยู่ได้ แม้แต่อ้อมกอดของเขา... ก็ยังถูกจำกัดด้วยกฎข้อหนึ่งในโลกของเธอ ธนินทร์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมปล่อยมืออย่างช้า ๆ แววตาเขาอ่อนลง เต็มไปด้วยความรัก แต่ก็แฝงความปวดลึกในใจ “ผมขอโท
บทที่ 262 ไหนว่าจะไม่งอแง พิมยกมือแตะแขนธนินทร์เบา ๆ เหมือนจะปลอบ มือเธออุ่นและนุ่มจนความตึงในใจเขาค่อย ๆ คลายลง “ที่รัก...” พิมพูดเสียงแผ่ว “...พี่กัปตันคนนี้เขาเป็นคนดีค่ะ” ธนินทร์ไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ยกยิ้มบาง ๆ แล้วจับมือเธอกลับแน่นขึ้นอีกนิด เขาไม่ได้ต้องการคำอธิบาย แค่การที่พิมเลือก
บทที่ 261 เขาขอแล้วครับ “ส่วนคนนี้...” เขาพูดต่อจากเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มอบอุ่น “เขาขอแล้วครับ” เพียงเท่านั้น เสียงสูดลมหายใจเบาๆดังขึ้นแทบพร้อมกัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหัวเราะคิกคักและเสียงกระซิบระงม บางคนยกมือปิดปากด้วยความตกใจ บางคนยิ้มตาโต ส่วนอีกสองสามคนถึงกับทุบแขนเพื่อนข้างๆอย่างกลั้นความเ
บทที่ 260 คนของพี่ พี่ดูแลเอง เครื่องบินไต่ระดับความสูงจนนิ่งสนิท... พิมหันไปมองน้องๆ ในทีมที่กำลังจัดคาร์ทเตรียมออกบริการอาหารให้ผู้โดยสาร... “เดี๋ยวซีทแฟนพี่ พี่จัดการเองนะ น้องๆเตรียมของBC ท่านอื่นเลย” พิมบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเมตตาและใจดี ลูกเรือมองหน้ากันแล้วยิ้มอย่างขบขัน “แหม่
บทที่ 192 การหว่านล้อมของธนินทร์ พิมพ์พยักหน้ารับคำพูดทั้งหมดของเขาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเองทีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วกอดขาของเธอเอาไว้แน่น “พี่พิม พี่พิมร้องไห้ทำไมคับ” ทีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ก้มลงมองทีโอด้วยรอยยิ้มที่เต็
บทที่ 187 บิกินีขาว ธนินทร์มองตามแผ่นหลังบางที่กำลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะให้เขาถ่ายรูปให้กี่รูป หรือจะเปลี่ยนชุดไปกี่ชุด เขาเต็มใจทำทุกอย่างให้เธอขอแค่เธอเอ่ยปากบอกมาเพียงคำเดียว เพราะนี่คือสัญญาณเล็กๆว่าเธอค่อย ๆ เปิดโลกส่วนตัวที่เคยเป็นของเธอเพียงคนเ
บทที่ 184 GUNDUM ‘GUNDUM’ พิมพ์มองหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง“โหนี่ คงไม่ได้พยายามโทรมาตลอดชั่วโมงหรอกนะ” เธอไม่ได้รอให้สายขาด แต่กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ธนินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ..... แต่คนรอยยิ้มของคนข้างๆกลับค่อยๆจางลงหายไปจากใบหน้
บทที่ 191.1 คำขอที่ไม่คาดฝัน ทั้งสามคนเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของทีโอดังแทรกไปกับเสียงคลื่นและแสงแดดอุ่น ธนินทร์กับพิมพ์สบตากันเป็นระยะ รอยยิ้มที่ส่งไปมามีทั้งความสุขและความพอใจแบบเรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง จนทีโอเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส “ทีโออยากไปเล่นทรายแล้วครับ” พิมพ์หัวเราะเบา







