Masukในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
พิมมองสบตาเขาแล้วต้องยอมรับว่า ตอนเขาเอาช่างดุเดือดและร้อนแรงมาก หน้าเขา สายตาเขาที่มองมาทำเธอเสียวสะท้านไปทั้งตัว จนอยากเด้งสะโพกเข้ารับทุกการกระแทกลงมาของเขา"เรียกอีกสิ!" ธนินทร์คำรามเสียงห้าวกระซิบชิดริมฝีปากหวาน ก่อนจะบดเบียดจูบลงไปอย่างดุดัน ดูดกลืนทุกเสียงครางที่หลุดออกมาจากเธอ"อือ คุณธนินทร
บทที่ 93 ช่วงเวลาแห่งความสงบหลังพายุ... ชั่วขณะทันทีที่ปลดปล่อยความสุขสมออกมาจนหมดสิ้น ธนินทร์ก็ทิ้งตัวลงทาบทับร่างของพิมอย่างหนักอึ้ง ลมหายใจของเขาหอบกระเส่า ร้อนผ่าวรดอยู่ข้างใบหน้าของเธอ ร่างกายชายหนุ่มยังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป ความเป็นชายที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในกายพิมเต้
ริมฝีปากของธนินทร์โน้มลงไปกระซิบชิดข้างใบหูอ่อนนุ่ม เสียงต่ำพร่าแต่เต็มไปด้วยความหื่นกระหาย "พิม... โกหกไม่เก่งเลยนะ... ร่างกายพิม... กำลังบอกว่าอยากได้ผมจะแย่แล้ว""อืออออ... ... นั้น มัน... อือออ ของตะกี้" พิมครางเสียงขาดห้วง พยายามปฏิเสธว่าความชื้นแฉะที่เขาสัมผัสได้นั้นเป็นของเก่าจากบนรถ ไม่ใช่เพ
บทที่ 92 สิ้นสุดการรอคอย NC+++++++“อือมมมม พิม!” ธนินทร์ครางเสียงต่ำอย่างเสียวสะท้านตอนเสียบเข้าไปจนสุด"ถะ...ถุงยาง! อ่าาาาา" พิมสะดุ้งสุดตัว เสียงร้องขอถุงยางหลุดออกมาอย่างยากลำบาก ทันทีที่ธนินทร์กระแทกแกนกายเข้ามาในตัวเธอจนสุดลำ ความคับแน่นร้อนรุ่มทำให้ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอจำได้ว่าพวกเข







