Mag-log inในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 128 ความปรารถนาที่ต้องตอบสนอง mini NC+ ในอ้อมกอดของธนินทร์จูบของเขาหนักหน่วงร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ จากความอ่อนโยนกลายเป็นความต้องการที่ลึกซึ้ง ร่างสูงรับรู้ได้ถึงการตอบสนองจากคนในอ้อมกอดที่ทำให้หัวใจเขาสั่นระรัว จูบที่เนิ่นนานและร้อนระอุขึ้นเรื่อยๆ ทุกเรียวลิ้นที่กวาดตอนทุกแรงดูดดึงจากเขาทำให้ทุก
เสียงหอบหายใจของธนินทร์กระแทกออกมาหนักหน่วง กรามหนากัดแน่นจนขึ้นสัน เสียงทุ้มต่ำสั่นสะท้านด้วยความโกรธจนแทบหลุดเป็นคำคำราม เขากระชากข้อมือพิมขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะกดร่างบางแนบผนังเย็นเฉียบ ร่างสูงบดบังทุกทางหนี ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยไฟโกรธและความเจ็บปวดที่ผสมปนจนควบคุมแทบไม่ได้ มือหนาอีกข้างเลื่อนจาก
ร่างสูงผงกศีรษะขึ้นช้าๆ จากหว่างขาของพิม ดวงตาคมกริบของเขาสบเข้ากับดวงตาที่ฉ่ำปรือของเธอ รอยยิ้มกรุ้มกริ่มเผยบนใบหน้าคมเข้ม เมื่อได้ยินคำอ้อนวอนที่ชัดเจนและเร่าร้อนของพิม"อยากได้ผมขนาดนี้เลยหรอ” เขาถามด้วยแววตาหื่นกระหายไม่แพ้กันเสียงที่แทบไม่เป็นภาษาของพิม ร่างกายที่สั่นสะท้านและบิดเร้าของเธอ ยิ่
“ยังไม่แน่ใจเลยครับลูก” ธนินทร์ตอบเสียงทุ้มต่ำ พยายามควบคุมให้ฟังดูปกติที่สุด “แดดดี้มีธุระนิดหน่อย... ยังไม่รู้จะเรียบร้อยตอนไหน” “แต่ว่า... ทีโออยากให้พี่พิมเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเหมือนทุกคืน!” เสียงใส ๆ อ้อนวอนดังขึ้นอีกครั้ง คำพูดนั้นแทงเข้าหัวใจทันที ธนินทร์หันไปมองพิมที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับแฟ







