7: สามี [1]

หลังจากบุตรสาววิ่งออกมาเรียก หวังอี้หลินก็รีบร้อนเข้าไปดูหยุนชิงทันที ด้วยความเป็นห่วง เริ่มแรกตนกับหญิงสาวมิได้รักกัน แต่เพราะมีเหตุจำเป็นบางอย่างทำให้ต้องแต่งงานกับหยุนชิง เมื่อสามปีก่อนในวันหนึ่งบิดาและมารดาได้เรียกตนเข้าไปคุยเรื่องของหยุนชิงและขอร้องให้แต่งงานกับนาง

เนื่องจากว่าหยุนชิงเป็นโรคร้ายรักษาไม่หายอาจจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน ทั้งสองห่วง หากว่าวันหนึ่งไม่อยู่แล้ว มิมีผู้ใดดูแล ถ้าได้บุตรชายผู้นี้คอยปกป้องก็คงจะหมดห่วง ส่วนตัวหวังอี้หลินไม่ได้มีสตรีในดวงใจและไม่คิดจะมีครอบครัว เขามีเหตุผลบางอย่างบอกแก่ใครไม่ได้ หากแต่งกับหยุนชิงไปก็ไม่เลว อย่างน้อยก็ได้รู้จักนิสัยใจคอกันอยู่แล้ว คงจะไม่มีปัญหาอะไรตามมาให้ได้ยุ่งยากใจ

แต่แล้วนานวันเข้ากลับไม่เป็นไปอย่างที่เขาคิด หลังจากตบแต่งเป็นสามีภรรยาหยุนชิงกับยิ่งปั้นปึ่งเก็บตัวเงียบ ไม่ค่อยพูดค่อยจา ถามคำตอบคำ ตนเองก็ไม่รู้ว่าสาเหตุมาจากเรื่องใด ยิ่งตอนชายผู้นั้นคนที่เขาคิดว่าอาจจะเป็นคนรักของนาง ตบแต่งภรรยาเข้าเรือนและผู้เป็นเจ้าสาวยังเป็นเพื่อนสนิทของภรรยาเขาอีก จากนั้นนางยิ่งเก็บตัวกว่าเดิมและยังอารมณ์ร้ายไม่ยอมออกไปไหนหากไม่จำเป็น นานวันเข้าร่างกายเริ่มอ่อนแอเพราะตรอมใจ แต่จะให้เขาทำอย่างไรหากย้อนเวลากลับไปได้เขาก็ยังยืนยันความคิดเดิม

หวังอี้หลินเมื่อเข้ามาในห้องก็ปราดเข้ามาประคองภรรยาทันทีที่เห็นนางกำลังจะลุกขึ้นนั่ง หลังจากประคองภรรยาให้นั่งในท่าสบายแล้วก็ได้เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าฟื้นแล้วหรือเป็นเช่นไรบ้าง” หวังอี้หลินถามขึ้นอย่างร้อนรนพลางใช้หลังมือแตะตรงหน้าผากภรรยาเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกาย

“ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านพี่” หยุนชิงหลังจากที่นางเงยหน้าขึ้นมอง ได้ตกตะลึงกับหน้าตาของสามีตัวเอง

ป๊าดโธ่ !

นี่สามีนางจริงหรือ ไม่ใช่ดารานักร้องคนดังของจีนที่กำลังมาแรงตอนนี้แน่นะ หล่อวัวตาย ควายล้มมาก ใบหน้าหล่อเหลาปากเล็กสีชมพู จมูกโด่งเป็นสัน ดูลูกกระเดือกนั้นสิเซ็กซี่กร้าวใจมากแม่ ผู้ชายยุคโบราณหล่อถึงเพียงนี้เลยหรือ ใจดวงน้อยเริ่มสั่นไหวและเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ หล่อถึงเพียงนี้หยุนชิงขอสาบานในใจเลยว่า จะมิให้ใครรู้เลย ว่านางคิดจะหย่า จะฝังมันลึกลงไปสุดใจเลย

ชายหนุ่มเห็นภรรยานิ่งเงียบไปเริ่มใจคอไม่ดี ในใจคิดว่าเขาทำอะไรให้นางไม่พอใจอีกหรือไม่ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก หรือเพราะเมื่อกี้อาจูเข้าไปวุ่นวายจนทำให้รำคาญกันนะ

“ชิงเอ๋อร์ เจ้าอย่าโกรธอาจูเลยนะนางแค่อยากดูแลเจ้าเท่านั้น ต่อไปนี้พี่จะไม่ให้นางเข้ามาเล่นในห้องเจ้าอีก” หวังอี้หลินรีบบอกเพื่อให้ภรรยาสบายใจ

“ท่านพี่พูดอะไรหรือเจ้าคะ ข้ามิได้ไม่พอใจอาจูซะหน่อย นางอยากจะเข้ามาหาข้าก็ไม่ได้ว่าอะไร ข้าเพียงแค่ เอ่ออ  เพียงแค่” จะบอกเขาว่าไงดีล่ะถึงจะมีเหตุผลดี ๆ ไปบอกเขาได้ บอกว่าเพราะมัวตะลึงกับความหล่อของสามีหรือ เขาได้หัวเราะนางแน่ ไม่ดี ๆ ๆ จะบอกอะไรดี คิดสิคิด

จ๊อก

โครกคราก

ยังไม่ทันที่หยุนชิงจะพูดอะไรเสียงท้องของนางก็ดังขึ้นอย่างน่าอาย ทำให้หญิงสาวหลบตาแก้มแดงปลั่ง รีบก้มหน้าหลบสายตาของสองคนพ่อลูกทันที

‘น่าอายชะมัดมาร้องอะไรเอาตอนนี้’

“เจ้าไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานคงจะหิวมาก เดี๋ยวพี่ไปนำอาหารมาให้เจ้าทานก่อนนะ เจ้ารอพี่ก่อน พี่จะรีบไปไม่นาน”