ตอนที่ 5

จากนี้ในวงเล็บเป็นบทสนทนาโดยใช้ภาษามือของแม่ดรีมกับดรีม

"(กลับมาแล้วเหรอลูก หิวข้าวไหม)" หญิงสาววัยกลางคนเงยหน้าขึ้นมองลูกสาวของตนเองที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้อง

"(หิวค่ะแม่ เดี๋ยวหนูไปเทกับข้าวใส่ชามก่อนนะคะ)" แม่ดรีมหยักหน้าแล้วยิ้มให้ดรีมก่อนจะรีบเคลียร์พื้นที่ เดินไปยกโต๊ะพับเล็กๆมาตั้งที่กลางห้อง

ดุจดาว ภิญโญ เธอหูหนวกมานานหลายปี เป็นภาวะการสูญเสียการได้ยินอย่างรุนแรง ถึงจะใช้เครื่องช่วยฟังก็ไม่สามารถช่วยให้ได้ยินเสียงได้ดีขึ้นจึงต้องสื่อสารด้วยการอ่านปาก หรือการใช้ภาษามือและการเขียนใส่สมุดพกที่ดุจดาวมีติดตัวตลอดเพื่อใช้เป็นการสื่อสารกับคนอื่นๆ

"(เมื่อเช้าใส่ชุดสีขาวแล้วทำไมตอนนี้เป็นอีกสีนึงล่ะลูก)" ดุจดาวถามดรีมเมื่อยกชามแกงมาวางที่โต๊ะ

"(ชุดเปื้อนค่ะ เลยต้องซื้อชุดใหม่แต่คนที่ทำชุดหนูเปรอะเป็นคนจ่ายค่าชุดให้ค่ะ)"

"(ดีจัง ที่หนูเจอคนดีมีความรับผิดชอบ)"

"(แต่เขาให้เงินหนูมาตั้งหนึ่งพันแน่ะแม่ มันเยอะเกินไปหนูเลยกะว่าจะโอนเงินที่เหลือเอาไปบริจาคให้กับเด็กๆที่อยู่บนดอยค่ะ)"

"(ดีแล้วลูก กินข้าวกันเถอะจะได้นอนสักงีบตอนเย็นต้องไปทำงานต่ออีก)"

"..." ดรีมยิ้มตอบกลับไปก่อนจะตักข้าวให้แม่แล้วจึงค่อยตักให้ตัวเอง

ดุจดาวและดรีมนั่งกินข้าวด้วยกันอย่างมีความสุขตามประสาแม่ลูก ถึงแม้จะไม่มีเสียงพูดคุยบนโต๊ะกินข้าวก็ตามแค่แววตาของคนทั้งสองที่สื่อให้แก่กันมันก็ทำให้อีกคนอบอุ่นไปถึงหัวใจ

"(เดี๋ยวแม่ล้างเอง หนูไปนอนเถอะอีกสองชั่วโมงแม่จะไปปลุก)"

"(ไม่ดีกว่าแม่ หนูว่าจะเก็บห้อง และก็ทำความสะอาดค่ะเมื่ออาทิตย์ที่แล้วหนูไม่ได้ช่วยแม่ทำเลย)"

"(แค่หนูทำงานก็เหนื่อยมากแล้ว งานบ้านให้แม่เป็นคนทำน่ะดีแล้วไปนอนไป เชื่อแม่)"

"(ขอบคุณค่ะแม่)"

ดรีมโน้มลำตัวลงเล็กน้อยแล้วเอาใบหน้าสวยที่ยังคงมีเครื่องสำอางอยู่เต็มใบหน้าแนบลงที่หน้าอกของคนเป็นแม่ ดรีมรู้สึกถึงพลังแห่งรักที่แม่มีให้เธอ มันทำให้เธอมีพลังงานบวกไหลเวียนอยู่ในกายและใจพร้อมที่จะเผชิญทุกสิ่งไม่ว่าจะเจอกับอะไร...ร่างเล็กผละตัวออกก่อนจะเดินเข้าไปนอนที่ด้านใน ที่มีเพียงตู้เสื้อผ้าขนาดเล็กถูกกั้นเป็นห้องก่อนจะทอดกายลงนอนที่นอนขนาดเล็กที่พอได้นอนกันสองคนแม่ลูก

ถึงห้องจะเล็กแต่ทว่าในห้องกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่น...

ผับโซแอล

ทันทีที่ดิเชร์จอดรถมอเตอร์ไซค์ที่หน้าผับ ชายร่างสูงใหญ่กำยำก็รับหน้าที่เอารถมอเตอร์ไซค์คันเก่าที่วันนี้นายน้อยของเขาขี่มาไปจอดที่ด้านหลังผับอย่างรู้งาน

"เปลี่ยนชุดก่อนนะครับนายน้อย ผมเตรียมเอาไว้ให้แล้วครับ" คานโลมือขวาคนสนิทที่อยู่ใกล้ชิดดิเชร์มาตั้งแต่ที่เขาอายุสิบเอ็ดปี

"ครับ" ดิเชร์ตอบสั้นๆแล้วหันไปมองเจมส์มือซ้ายคนสนิทอีกคนที่ตอนนี้เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับมองหน้าของเขา ดิเชร์จึงถามออกไปด้วยความสงสัย

"พี่เจมส์ยิ้มอะไรครับ หรือว่ากำลังมีความรัก" น้ำเสียงทุ้มละมุนปนกับเสียงขำเล็กน้อยที่ลำคอ

"ไม่มีหรอกครับนายน้อยความรงความรักอะไรนั่นเพราะหัวใจของผมได้มอบให้นายน้อยไปหมดแล้วยังไงล่ะครับ นายน้อยก็ทำเป็นจำไม่ได้" คำตอบของเจมส์ทำให้ดิเชร์ถึงกลับขำพรืดออกมา แต่ด้วยความอยากรู้ทำให้ดิเชร์ไม่ย่อท้อที่จะถามออกไปอีกครั้ง

"แล้วพี่เจมส์หัวเราะอะไรล่ะครับเล่ามาเลยผมอยากรู้"

ทั้งสามคนเดินมาถึงหน้าลิฟต์มือใหญ่ของคานโลกดเปิดปิดลิฟต์แล้วตามด้วยกดเลขสี่ในลิฟต์ ซึ่งเป็นส่วนของออฟฟิค

"ก็จะอะไรล่ะครับนายน้อย ก็นายน้อยเล่นแต่งตัวชิลขนาดนี้แถมยังขี่ไอ้แก่ไปร่วมพิธีเปิดสนามอีกต่างหาก ผมก็เลยอดขำกับการกระทำของนายน้อยไม่ได้ยังไงล่ะครับ...แค่นี้เลย"

เจมส์ตอบพร้อมกับยิ้มหวานส่งให้กับนายน้อยของเขา การสนทนาของทั้งสองทำให้คานโลขำออกมาเล็กน้อย และเมื่อมาถึงชั้นสี่ทั้งสามก็พากันเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องทำงาน

เจมส์มีหน้าที่เดินเข้าไปตรวจตราความเรียบร้อยและความปลอดภัยของด้านในห้องก่อนที่จะออกมารายงานว่าด้านในปลอดภัยดีและเมื่อดิเชร์เข้าไปด้านในคานโลก็ปิดห้องให้นายน้อยของเขาได้เปลี่ยนชุด