Mag-log inShare
ตอนที่7
Petsa ng paglalathala:
2026-02-07 12:30:00ตอนที่7
เซี่ยหมิงเซินเปิดประตูห้องพักพิเศษออกไปก็พบเข้ากับเด็กสาวที่ตนเองรู้สึกถูกต้องต้องใจจึงยังไม่จากไปในทันที
"เสี่ยวเฉียวกลับมาแล้วหรือ"
หลินเสี่ยวเฉียวถึงกับแอบพ่นลมหายใจออกมาทางปาก เพราะชักจะไม่ชอบใจคุณชายใหญ่เซี่ยขึ้นเรื่อย อีกฝ่ายอายุก็ไม่น้อยหน้าตาก็ดี ท่าทีก็ดูสุภาพเทสที่สร้างกับร่างที่เป็นนี่มันยังไงกันนะ ต้องมีกันทุกภพทุกชาติเลยใช่ไหมคนหน้าไหว้หลังหลอกต่อหน้าคนอื่นทำอีกอย่าพอลับสายตาคนนอกกลับทำอีกอย่าง หลินเสี่ยวเฉียวเบื่อเสียจริง
"กลับมาแล้วค่ะ"
'หากยังไม่กลับฉันจะมียืนหัวโด่หัวดำอยู่ตรงหน้าหรือไงถามแปลกคน'
บอกตอบอีกอย่างแต่ในใจของเด็กสาวกลับตอบอีกอย่าง ข้าวของที่ถ่อไปซื้อมามีทั้งโจ๊กสุขภาพและผลไม้หนักพอสมควรใจจริงขณะนี้หลินเสี่ยวเฉียวอยากจะเข้าไปภายในห้องเต็มแก่ติดก็แค่มีเรือนกายสูงใหญ่กว่า185ซม.ของคุณชายใหญ่เซี่ยขวางอยู่เท่านั้น
"ขอทางด้วยค่ะคุณชายใหญ่"
"จิ๊! พี่ใหญ่ไงครับบอกไม่จำ เด็กดื้อจะโดนลงโทษนะ"
คิ้วของหลินเสี่ยวเฉียวถึงกับขมวดคำพูดประเภทนี้คนเป็นพี่สามีสมควรพูดกับน้องสะใภ้หรือ?
"ขอโทษค่ะ พี่ใหญ่ รบกวนหลบหน่อยค่ะ นี่ก็เที่ยงกว่าแล้วฉันต้องดูแลสามีของฉันค่ะ เขาไม่กินอาหารของโรงพยาบาลรออาหารจากฉันอยู่"
ถึงจะเป็นคำพูดที่ดูจริงจังแต่ใบหน้าของเด็กสาวนั้นกลับแต้มรอยยิ้มอ่อนโยนเอาไว้ เพราะอย่างไรหลินเสี่ยวเฉียวนั้นก็ยังคำนึงถึงฐานะของตนเองกับอีกฝ่ายได้ดี เธอมันก็แค่ภรรยาแก้ดวงตกของคุณชายสามจะไปกำแหงกับคุณชายใหญ่แบบเขาได้หรือ
"ตอนค่ำพี่แวะมารับเธอไปกินข้าวของนอกนะ"
"ไม่ได้ค่ะ ค่ำฉันต้องดูแลคุณชายสาม"
"อย่างนั้นตอนบ่าย"
"บ่ายก็ไม่ว่างค่ะ"
"พรุ่งนี้สายๆ"
"ก็ไม่ว่างค่ะ เอาอย่างนี้นะคะพี่ใหญ่ จะวันไหนเวลาไหนฉันก็ ไม่ว่าง สำหรับพี่ใหญ่หรอกค่ะ ขอทางหน่อย ฉันหนักจนปวดแขนไปหมดแล้ว"
ถึงหลินเสี่ยวเฉียวจะยังเด็กน้อยด้อยประสบการณ์ชีวิต หากแต่ตอนนี้เด็กสาวคิดว่าตนเองมองไม่ผิดแน่นอน พี่ชายมีคนนี้คิดไม่ดีกับน้องสะใภ้แบบตนเองแน่นอน พี่ชายแบบได๋?
"นี่!"
"ขอโทษค่ะ!"
ปัง!
พอเซี่ยหมิงเซินไม่หลบหลินเสี่ยวเฉียวจึงดันให้เขาหลบจากนั้นจึงเปิดประตูแทรกกายเล็กของตนเองเข้าห้อง แต่ก่อนปิดประตูเด็กสาวก็ยังมีมารยาทขอโทษอีกด้วย
"ฟู่! เกือบเตะคนหล่อแล้วฉัน ไม่ไหวจริงๆ อะไรของเขาหน้าตาก็ดีฐานะก็รวยมากไม่น่าจะนิสัยไม่ดีแบบนี้เลย"
"ไปไหนมาของเธอ ถึงว่าตายไปแล้วเสียอีก"
"อห.!"
หลินเสี่ยวเฉียวถึงกับอุทานอห.ที่ไม่ได้แปลว่าโอ้โหนั่นแหละเนื่องจากคนด้านนอกเธอก็ว่านิสัยไม่ดีแล้วคนในห้องกลับเข้าขั้นต่ำทรามเลยทีเดียว
"ก็ไม่ใช่ว่าคุณสามีไล่ฉันออกไปเองหรือคะ ใครมันจะไปตรัสรู้กันเล่าว่าคุณสามีนั้นให้ฉันไปนานหรือกลับเร็ว คราวหลังคุณสามีช่วยปล.ต่อท้ายประโยคด้วยนะคะ"
"นี่เธอ! เธอเรียกใครว่าคุณสามีฮ๊ะ?!"
"สุนัขกระมังค่ะ ในห้องนี้ก็มีแค่คุณหากไม่ใช่คนแล้วยังจะเป็นใครไปได้อีก โง่หรือเปล่า?"
"นี่เธอ!!!"
"ฉันหลินเสี่ยวเฉียวค่ะ เรียกเสี่ยวเฉียวก็ได้ หรือหากกลัวจะไม่ทัชใจจะเรียกคุณภรรยาก็ได้นะคะฉันโอเค"
"เธอ!!!"
"เอาละ เอาละ โมโหมากไปคงหิวแล้วใช่ไหมคะ? มากินข้าวกลางวันเถอะค่ะ ประเดี๋ยวยามื้อเที่ยงคงจะมาแล้ว"
หลินเสี่ยวเฉียรีเปลี่ยนเรื่องหันไปจัดแจงเทโจ๊กที่ตนเองต้องดั้นด้นไปซื้อมาจากร้านที่คนรับใช้จากคฤหาสน์เซี่ยนั้นบอกว่าปกติคุณชายสามเซี่ยชอบกินมาให้ เอาใจขนาดนี้คิดว่า เจ้านาย โดยตรงบนเตียงจะอภัยให้กับความปากแซ่บของเธอบ้าง ก็คนมันปากแบบนี้ไม่ชอบถูกด่าฝ่ายเดียวมันต้องเถียงกลับห้ามปากยากจริงๆ
"ช้อนค่ะ ถ้วยอยู่ตรงนี้"
หลินเสี่ยวเฉียวไม่ป้อนเพราะยังจำได้มื้อเช้าพ่อเจ้าประคุณเหวี่ยงไส่คนรับใช้จากคฤหาสน์สกุลเซี่ยที่มาเปลี่ยนให้เธอได้กลับไปพบท่านนายพลเซี่ยที่คฤหาสน์สกุลเซี่ยแต่กลับมาทันมื้อเช้าถึงการถูกคนรับใช้สาวคนนั้นไม่ให้ป้อนออาหาเธอเทโจ๊กเสร็จเอาไปวางบนโต๊ะล้อเลื่อนสำหรับกินอาหารบนเตียงของผู้ป่วยไปวางในตำแหน่งพอเหมาะจากนั้นเด็กสาวจึงจับมือของเซี่ยมู่เฉินมาจับช้อนและแตะลงไปยังตำแหน่งของถ้วยโจ๊กเสียแทนการจับป้อนจนถึงปาก
ยืนดูเขาครู่หนึ่งพอเห็นคนป่วยเริ่มตักโจ๊กเข้าปากไปหลายช้อนเด็กสาวจึงหันไปจัดการล้างผลไม้และปอกเปลือกพร้อมหั่นเป็นชิ้นพอดีคำมาวางให้กับชายหนุ่มต่อไป
"ผลไม้ค่ะ แอปเปิลกับสาลี่"
หลังเขากินจนโจ๊กหมดถ้วยหลินเสี่ยวเฉียวจึงเลื่อนจานผลไม้ไปตรงหน้าพร้อมจับมือของเซี่ยมู่เฉินมาแตะให้รู้ว่าอยู่ตรงไหน จากนั้นจึงเอาซ่อมจิ้มผลไม้ยัดใส่มืออีกข้างของเขาไป
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
"ยามื้อกลางวันมาแล้วค่ะ"
คุณพยาบาลคนสวยมาส่งยามื้อกลางวันตอนที่เซี่ยมู่เฉินกินผลไม้เป็นชิ้นที่สาม หลินเสี่ยวเฉียวเข้าไปรับถ้วยยาแต่คุณพยาบาลคนสวยแต่นิสัยไม่ปกติกลับชักสีหน้าใส่เธอพร้อมกับเดินตรงไปยังเตียงคนป่วยแล้วจึงเอ่ยเสียงหวานว่า…
"คุณชายสามเซี่ยค่ะ ท่านยามื้อกลางวันกันค่ะ"
ไม่ใช่เสียงสองหรือเสียงสามแต่นี่คือเสียงเก้าเสียงสิบเลยเถอะคุณพี่พยาบาลนางฟ้าเฮ้อ! อิณัฐจะเครซี่!!!
"เสี่ยวเฉียวเธออยู่ไหน?"
"อยู่ตรงนี้ค่ะ"
"เอายามาป้อนฉัน"
"ได้ค่ะ!"
เดินไปดึงถ้วยยาออกจากมือของพี่พยาบาลนางฟ้าพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตากวนอารมณ์อีกฝ่ายหมับๆ อย่างคนเหนือกว่า หากพูดออกเสียงได้หลินเสี่ยวเฉียวคงบอก’ ว้ายๆ เขาไม่เอาคุณพี่นะคะ’เสียดายเธอพูดออกเสียงไม่ได้แต่ท่าทางก็แสดงออกชัดเจนอยู่แล้วพยาบาลคนสวยนิสัยเสียจึงปึงปังจากไป
"หึ! เธอนี่มันแสบจริงๆ"
"ขอบคุณที่ชมค่ะคุณสามี!"
"เลิกเรียกฉันแบบนั้นสักทีเถอะ"
"ทำไมละคะ ก็คุณคือสามีของฉันจริงๆ เรียกผิดตรงไหน?"
"เธอนี่มัน…"
"กวนตีนเหรอคะ?"
"รู้แล้วยังจะถาม"
"กินยาแล้วก็นอนหลับไปค่ะอย่าพูดมาก"
"คุณพ่อไปเอาผู้หญิงแบบเธอมาจากไหนกันนะ"
"ถามฉันหรือแค่บ่นลอยๆ"
"แค่บ่นลอยๆ"
"โอเครู้เรื่อง"
"คำพูดอะไรของเธอ"
"คำพูดเด็กเก๋วค่ะ ผู้ใหญ่วัยแบบคุณสามีคงไม่เข้าใจหรอก"
"พอๆ หุบปากไปเลยฉันจะนอน"
"เชิญค่ะ รีบหลับไปเลย"
จากที่เคร่งเครียดพอได้ต่อปากต่อคำกับยัยเด็กแสบที่บิดาจัดหามาเป็นภรรยาแก้ดวงตกชะตาขาดกลับเหมือนจะลืมไปได้ชั่วขณะ คิดแล้วก็เผลอยิ้มเด็กอะไรปากกล้าเสียจริงเขาอยากรู้จริงๆ นะ ว่าบิดาของเขานั้นไปหาเด็กคนนี้มาจากไหน
Pinakabagong kabanata
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนพิเศษ 2/2
จ๊วบ จ๊วบ จ๊วบเสียงลามกดังก้อง มือของหลินเสี่ยวเฉียวจึงเอื้อมลงมาจับศีรษะของสามีสิบนิ้วสอดแทรกเข้าขยำขยี้เส้นผมสั้นอย่างต้องการระบายความเสียวซ่านปานจะขาดใจแจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะนิ้วกลางของเซี่ยมู่เฉินสอดแทรกเข้าไปทักทายร่องรัก พร้อมกับลิ้นร้อนบดขยี้หมุนวนอยู่บนเกสรสวาทสีสวย หลินเสี่ยวเฉียวถึงกับดิ้นพล่านเพราะเสียวซ่านสุดจิตสุดใจ"กรี๊ด!"เธอถึงจุดมายอย่างรุนแรง อย่างที่ไม่เคยถึงแบบนี้มาก่อน อาจเพราะตลอดมาเธอยังเขินอายอยู่มากเซี่ยมู่เฉินเลยไม่กล้าทำอะไรแบบนี้แต่พอวันนี้เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเขาจึงคืนกลับมาเท่าเทียมกัน"ดีไหม เฉียวเฉียวชอบไหม"เขาขยับขึ้นมากระซิบถามเสียงอ่อนโยน หลินเสี่ยวเฉียวเอียงอายเล็กน้อยแต่เพราะเป็นสามีภรรยากันหากเธออยากเอาสามีให้อยู่ก็ต้องตรงไปตรงมากล้าได้กล้าเสีย"ดีค่ะ ฉันชอบมาก แล้วพี่ล่ะคะ ชอบไหม"ถามไปมือน้อยก็เอื้อมลงไปกอบกุมมังกรเผือกที่ขยายใหญ่จนเธอกำไม่รอบ แล้วเริ่มชักเชิดรูดรัดขยับสาวขึ้นลงอย่างหนักหน่วงจนใบหน้าของเซี่ยมู่เฉินกระตุกเกร็ง"อ่าส์…ซี้ด…ชอบสิ ชอบมาก โคตรจะชอบ โคตรดีเลยเมียจ๋า อ๊าส์ โอ้ว…ซี้ด"แค่เธอกอบกุมและสาวขึ้นสาวลงเขาก็เสียวซ่านแทบขาดใจ เมียเข
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนพิเศษ 1/2
ตอนพิเศษงานเลี้ยงจบแล้วก็ได้เวลาเข้าหอ ถึงจะเป็นสามีภรรยาโดยสมบูรณ์มา2ปีกว่าแต่พอเป็นคืนเข้าหอเซี่ยมู่เฉินกลับรู้สึกตื่นเต้นแปลกๆ ยิ่งระหว่างช่วยกันส่งแขกเจ้าสาวของเขากระซิบเบาๆ ว่าคืนนี้จะพิเศษใส่ไข่เซี่ยมู่เฉินยิ่งจิตนาการไปต่างๆ นาๆ ว่ายัยตัวแสบของเขาจะ พิเศษใส่ไข่ แบบไหน"เฉียวเฉียว…"พอได้อยู่กันเพียงลำพัง หลินเสี่ยวเฉียวก็ไม่รอช้าเธอเดินต้อนร่างสูงไปถึงเตียงหลังใหญ่ที่เป็นสีทองตัดทองอร่าม จากนั้นก็ผลักเขาจนหงายหลังล้มลงไปบนเตียง"จุ๊ๆ อย่าเอ็ดไปค่ะ ฉันกำลังจะจัดให้สามีชนิดพิเศษจนพี่ต้องร้องขอชีวิตแน่นอน ห้ามขัดขืนนะคะ คืนนี้ฉันเป็นเจ้าสาวพี่ต้องตามใจฉัน"ก้มลงไปกระซิบกระซาบพร้อมกับกัดใบหูของเบาๆ เช่นที่เซี่ยมู่เฉินชอบทำกับเธอประจำ จากนั้นหญิงสาวก็เริ่มแกะกระดุมเสื้อของสามีทีละเม็ด ทีละเม็ด แกะไปถึงเม็ดไหมหลินเสี่ยวเฉียวก็ก้มลงไปกัดเบาๆ ทุกแห่ง"โอ้ว…ซี้ด…"แค่นี้เซี่ยมู่เฉินก็ แข็งเกร็ง ไปทั้งตัวแล้วโดยเฉพาะท่อนลำกลางร่างก็ขยายใหญ่คนแทบดันทะลุกางเกงออกมาอยู่แล้ว พอกระดุมเสื้อถูกปลดจนหมดลำดับต่อไปจึงเป็นกางเกง มังกรเผือกดิ้นรนอยากออกมาทักทายเธออย่างเห็นได้ชัด"คืนนี้ฉันจะกินพี่ท
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนจบ 2/2
ครอบครัว ก็เท่านี้ขอแค่ทุกคนรักใครกลมเกลียวจะร่ำรวยหรือยากจนก็ไม่เกี่ยวกัน ความสุขมันเรียบง่ายกว่าที่ใครจะคาดคิด พ่อแม่ก็เช่นกัน ไม่มีใครอยากเห็นลูกๆ ของตนเองทะเลาะกัน และยิ่งไม่อยากเห็นลูกๆ มีความทุกข์ ท่านนายพลเซี่ยก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาก็แค่เลือกจะมีความสุขไปพร้อมกับลูกๆ ก็เท่านั้น ไม่คิดอะไรแทนพวกเขา หากพวกเขาพึงใจและมีความสุขกับสิ่งที่เลือกและคนที่ใช่และคนคนนั้นก็รักลูกๆ ของเขาเช่นกันเซี่ยเผยเหิงก็พอใจแล้วจริง…แต่จัดงานแต่งให้พี่ชายไปแล้วก็ใช่ว่าเซี่ยมู่เฉินจะได้แต่งงาน ได้เป็นเจ้าบ่าวสมดังใจ เพราะมันพอดีกับที่กิจการของเซี่ยฉางไรท์เกิดขายดิบขายดีอย่างที่หลินเสี่ยวเฉียวเองก็คาดไม่ถึง ดังนั้นงานแต่งและแผนการจะมีทายาทให้กับสกุลเซี่ยนั้นต้องเลื่อนไปก่อนจนกว่ากิจการจะมั่นคงรักษาลูกค้าจนกลายเป็นคู่ค้าสัญญากันระยะยาวยังดีว่าหลังจากแต่งงานกันได้1ปีท่านนายพลกับลู่เยี่ยนชิงก็มีพยายานรักด้วยกัน เป็ยชายหนึ่งคน หลินเสี่ยวเฉียวจึงไม่รู้สึกกดดันเท่าไหร่ที่ตนเองยังไม่อาจมีทายาทให้กับสกุลเซี่ยได้ ส่วนท่านนายพลเซี่ยเองก็เป็นพ่อสามีที่ดีมากๆ ไม่เคยกดดันสะใภ้ด้วยเรื่องนี้เลย เพราะเข้าใจว่าหลินเสี่ย
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนจบ 1/2
ตอนจบพอหายดีหลินเสี่ยวเฉียวก็อายแสนอายแทบไม่กล้าจะมองหน้าใครในยามเช้าของวันที่7ที่เธอลงจากห้องนอนเป็นครั้งแรกซึ่งเธอต้องลงมากินมื้อเช้าพร้อมกันกับเซี่ยมู่เฉิน ก็ใครบ้างจะไม่อายพอสามีกลับมาเธอก็ป่วยนอนซมไป6วัน แล้วคนในห้องกินข้าวก็ไม่ใช่เด็กไร้เดียงสาภายในห้องอาหารเช้านี้มีแต่ตัวพ่อตัวแม่ทั้งนั้น ท่านนายพลเซี่ยกับลู่เยี่ยนชิงอย่างนี้ เซี่ยหมิงเซินกับหลิวเทาอย่างนั้น ยิ่งเจอสายตาของพี่ชายของสามีมองอย่างรู้ทันหลินเสี่ยวเฉียวก็พลันสะดุดขาตนเองเกือบล้มขายหน้า"โอ๊ะ!" เขินจนขาพันกันไม่เกินจริง"ระวังหน่อยสิ"ถึงจะตำหนิแต่เสียงของเซี่ยมู่เฉินนั้นอ่อนหวานนัก ยิ่งสายตาคงไม่ต้องพูดถึง หวานมาก หวานจนหลินเสี่ยวเฉียวกลัวตนเองจะเป็นเบาหวานตายตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบต้นๆ เสียแล้ว"นึกจะกลับก็กลับ ไม่คิดจะบอกใคร"ท่านนายพลเซี่ยที่เพิ่งกลับมาจากฮันนีมูนหลังจากที่ทั้งสองจดทะเบียนกันเงียบๆ ไปเมื่อเดือนก่อนส่วนงานแต่งงานจะจัดขึ้นอีกครั้งในอีกสองเดือนข้างหน้าตามฤกษ์ดีของซินแส"ทำอย่างกับผมบอกแล้วคุณพ่อจะไม่ไปฮันนีมูนอย่างนั้นแหละ" เซี่ยมู่เฉินตอบกลับบิดาของเขาเสียงเรียบ"เฮอะ!ใครจะอยู่รอแกกันเล่าเฉินเอ๋อร์"
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนที่25 2/2
"ซี้ด...อื้อ..."เกิดมาหลินเสี่ยวเฉียวเพิ่งเคยพบพานความเสียวซ่านหวานแหลมเช่นนี้ เสียดสีอยู่ไม่นานหญิงสาวก็เกร็งไปทั้งร่าง"อ๊าส์!"เมื่อเซี่ยมู่เฉินรับรู้ได้ว่าเขาส่งเธอไปถึงจุดหมาย ชายหนุ่มจึงเผลอกายขึ้นมาจูบปากจิ้มลิ้มอย่างเร่าร้อนรุนแรงสะโพกแกร่งกดกระแทกรัวกระหน่ำ ไม่นานชายหนุ่มเองก็สั่นสะท้านไปทั้งร่างระเบิดน้ำอุ่นๆ สาดซัดลงมาที่ร่องรักจนหลินเสี่ยวเฉียวสะดุ้งเฮือก"อื้อ!"เซี่ยมู่เฉินยังคงจูบดูดดื่มลึกซึ้ง จนลมหายใจของทั้งสองกลับมาเป็นปกติ หลินเสี่ยวเฉียวหลับตาซึมซับความรู้สึกแนบสนิทนี้ก่อนที่จะลืมตาพรึบขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ว่ามังกรเผือกของเซี่ยมู่เฉินกลับมาแข็งขันอย่างรวดเร็ว แต่ไม่ได้ทันทักท้วงเขาก็ขยับกดแทรกลงมาจนเธอพบเจอกับความเจ็บปวดราวกับร่องรักลึกลับนั้นถูกฉีกกระชาก"อย่าเกร็งนะคนดี""มันเจ็บมาก...""พี่จะค่อยเป็นค่อยไป"และเซี่ยมู่เฉินก็ทำตามที่เอ่ยปากกับคนใต้ร่างจริงๆ ถึงเขาจะทรมาน ก็ไม่ใจร้อน เพราะรู้ว่าคนใต้ร่างนั้นทรมานกับการหลอมรวมเป็นหนึ่งของพวกเขานี้มากกว่าตนเองเป็นหมื่นเป็นแสนเท่าเพราะเขาใหญ่โตส่วนเธอคับแคบนัก กว่าเขาจะเข้าไปจนสุดความยาวจึงผ่านไปครู่ใหญ่ ชายหนุ่มถึง
ภรรยาของคุณชายตาบอดในยุค70นี้ไม่ง่าย ตอนที่25 1/2
ตอนที่25"คิดถึงที่สุดเลย"เสียงพูดดังอยู่แนบชิดกับใบหู เสียงแสนจะคุ้นเคยเพราะ3ปีมานี้หลินเสี่ยวเฉียวได้ยินจากในความฝันบ่อยครั้ง 3ปี 3ปีเชียวนะที่เธอเฝ้ารอการกลับมาของเขา ถึงจะทำนั่นทำนี่ พยายามทำตัวไม่ให้ตนเองว่างจนจิตใจฟุ้งซ่านเอาแต่คิดถึงเขา คำว่ามากสำหรับเธอคงไม่พอจริงๆหญิงสาวเผลอสูดกลิ่นกายของเขา กลิ่นกายของเซี่ยมู่เฉินยังคงเป็นกลิ่นแสนจะคุ้นเคย หากไม่จากกันไกลและนานเธอก็คงไม่รู้ตัวเลยว่าในอดีตจดจำเขาได้แม้แต่กลิ่นกายหรือน้ำเสียง แม้แต่เงาหรือเสียงฝีเท้าหลินเสี่ยวเฉียวล้วนจดจำได้ไม่เคยลืมเลือน"ทำไมพี่ให้ฉันรอนาน ว่าจะเปลี่ยนใจไม่รอแล้วนะคะ""เธอกล้าหรือยัยตัวแสบ ฉันจองเธอเอาไว้แล้ว เธอกล้าจะคิดเป็นอื่นได้หรือ จะไม่รอฉัน แล้วหากกลับมาฉันจะทำอย่างไร""ก็พี่ไปนาน""เพราะหากฉันรีบกลับมาเธอคงจะเรียนไม่จบนะสิ ฉันเลยต้องรอให้เธอเรียนจบเสียก่อน""อย่างไรคะ?""เพราะหากฉันกลับมาเร็วเธอคงท้องก่อนเรียนจบแน่นอน""อะไรนะคะ?"หลินเสี่ยวเฉียวรีบผลักให้เขาถอยห่างเพื่อจะมองหน้าเขาให้เต็มตาด้วยและอยากจะถามเซี่ยมู่เฉินว่าที่พูดออกมานั้นหมายความว่าอย่างไร"ฉันก็แค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งนะเฉียวเฉียว พอ
Maaari mong magustuhan
รวมเรื่องสั้นซ่อนเสน่หา SS2
Chocolate lily 181.8K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่606.6K viewsพ่อสามีและเพื่อนๆของเขา
กาสะลอง152.6K viewsคุณทนายตัวร้าย ฉันขอบายนะคะ
หรงหรงจื่ออี111.3K viewsไม่ได้อยากเป็นสตรีหมายเลขหนึ่งของท่านประธานาธิบดีสักหน่อย!
หนูแดงตัวน้อย107 viewsเมียในนามที่สามีเกลียดชัง
Duangkwan51 viewsวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่163 viewsว่าที่หลานสะใภ้ผู้นั้นคือฮูหยินข้า
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว294 views
