ตอนที่6

ตอนที่6

ฝ่ายของเซี่ยมู่เฉินนั้นหลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่ใหญ่ก็ค่อยใจเย็นลงถึงจะตาบอดแต่หมอเจ้าของไข้ก็เพิ่งจะแจ้งกับเขาว่ายังมีทางรักษาเนื่องจากที่ตาบอดไม่ใช่จอประสาทตาเสียหรือเส้นประสาทของดวงตาเสียหายหากแต่ที่มองไม่เห็นสาเหตุนั้นเกิดจากยังมีเลือดตกค้างอยู่ภายในศีรษะสามารถผ่าตัดรักษาได้แน่นอน แค่ร่างกายของเขาพร้อมกับการผ่าตัดใหญ่เท่านั้นซึ่งการผ่าตัดนี้อาจจะต้องมากกว่าหนึ่งครั้ง

เพียงแต่ช่วงนี้เขาต้องกลับมาเดินให้ได้คล่องเสียก่อน สลบไปนานร่วม1เดือนกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นในร่างกายจึงไม่ปกตินัก ต่อให้ระหว่างที่นอนเป็นผักอยู่นั้นจะมีพยาบาลและคนดูแลคอยทำกายภาพบำบัดทุกวันแต่ร่างกายของคนเราหากไม่ได้ขยับด้วยตนเองย่อมไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว

ก่อนที่ชายหนุ่มจะคิดไปถึงวันที่เกิดอุบัติเหตุ วันนั้นเขาอยากออกไปลองรถที่เพิ่งส่งมาจากต่างประเทศ รถรุ่นนี้เขาเดินทางไปเลือกเองจากโรงงานที่บริษัทในเครือเซี่ยหย่งกรุปผูกสัญญาเป็นตัวแทนจำหน่ายตั้งแต่ยังเรียนอยู่ที่นั่นเพราะเขาชอบรูปทรงกับเร็วของมันมาก จนเมื่อครึ่งปีก่อนเขาเรียนจบก็กลับประเทศเกิด แล้วรถคันนั้นก็เพิ่งจะส่งมาถึงได้ราว10วัน หลังตรวจเช็กจากช่างประจำอู่ของโรงงานเซี่ยหย่งกรุปกันเรียบร้อยจึงอยากจะลองเครื่องสักหน่อยตามประสาคนเห่อของใหม่โดยในวันนั้นเขามีคนสนิทเช่นเฉินเซียวนั่งคู่ไปด้วย

เซี่ยมู่เฉินนั้นมั่นใจว่าเขายังไม่ได้เหยียบบิดคันเร่งเลยวันนั้น เพราะหากเป็นแบบนั้นอย่าว่าแต่จะบาดเจ็บหนัก ตายก็อาจจำศพไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่รถในวันนั้นชายหนุ่มแน่ใจ ระบบเบรกมีปัญหาแน่นอน แต่ตอนที่ตรวจเช็กไม่ว่าจะเป็นเครื่องยนต์หรือระบบเบรกกับช่วงล่าง เขาร่วมลงมือทุกขั้นตอนไม่วางใจช่างเขาก็ต้องเชื่อใจตนเอง แต่เมื่อออกจากอู่ของโรงงานในเครือเซี่ยหย่งกรุปก็ตรงมาจอดที่คฤหาสน์ตระกูลเซี่ยเลยทันทีจากนั้นจนถึงวันทดลองขับก็จอดสนิทไม่มีใครไปยุ่งเกี่ยว แล้วรถจะเกิดปัญหาได้อย่างไร เกิดจากอู่ของโรงงานหรือว่าจะเกิดขึ้นภายในคฤหาสน์สกุลเซี่ยกันแน่เซี่ยมู่เฉินได้แต่คิดสงสัย

…มีคนอยากให้เขาตายอย่างนั้นหรือ? …

แต่ตอนนี้เขาตาบอดถึงไม่ถาวรแต่คงต้องใช้เวลารักษาไม่น้อยสงสัยใครก็ยากจะตรวจสอบ ยิ่งคนสนิทที่วางใจก็ตายไปแล้ว ตอนนี้นอกจากบิดาเขายากจะวางใจใครได้ ไม่ว่าจะพี่ชาย พี่สาว พี่เขย หรือแม้แต่มารดาเลี้ยงที่ตลอดมาแสดงออกว่ารักเขาไม่ต่างจากลูกแท้ๆ ของตนเองก็ตาม

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"เชิญ"

เสียงเคาะประตูดึงให้เซี่ยมู่เฉินกลับมาอยู่กับปัจจุบันตรงหน้าอีกครั้ง ชายหนุ่มพยายามตั้งใจฟังเสียงฝีเท้า แน่ใจตั้งแต่เคาะประตูว่าต้องไม่ใช่ยัยเด็กที่บอกว่าเป็นภรรยาที่แต่งงานแก้ดวงชะตาให้เขาอย่างแน่นอน เด็กสาวคนนั้นไม่เคาะประตูด้วยจังหวะหนักแน่นแบบนี้ รายนั้นเคาะเร็วติดกันราวกับบ้านเกิดเพลิงไหม้

"ฉันเองมู่เฉิน"

เสียงนี้แน่นอนว่าคุ้นหูของเซี่ยมู่เฉินอย่างยิ่ง พี่ใหญ่ หรือคุณชายใหญ่เซี่ยนั่นเอง ปกติพี่ชายคนนี้ของเขานั้นสุขุมและใจดี แต่ทำไมก็ไม่รู้ตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศหลังเขาเรียนจบระดับปริญญาโทสาขา วิศวกรรมอุตสาหการ (Industrial Engineering) อีกฝ่ายก็ดูเหมือนมีบางอย่างผิดไปจากเดิมเมื่อตอนก่อนเขาจะไปเรียนต่อเมื่อ2ปีก่อน

"พี่ใหญ่ เลิกงานแล้วหรือครับ" ถามออกไปเสียงเรียบ

"ใช่ นายเป็นยังไงบ้างวันนี้" คมเยี่ยมไข้คนป่วยก็ตอบกลับมาด้วยโทนเสียงเดียวกัน

"ก็…ยังไม่ชินครับ" คนถามไม่ตั้งใจถามจริงจังเซี่ยมู่เฉินเองก็ไม่ตั้งใจตอบคืนกลับไปเช่นกัน พวกเขาพี่ชายน้องชายก็เป็นแบบนี้มาตลอดอยู่แล้วปฏิบัติต่อกันห่างเหินและผิวเผินทำไปแค่หน้าที่ ปฏิบัติต่อกันเพื่อสร้างภาพครอบครัวอบอุ่นให้สังคมรู้สังคมเห็นก็เท่านั้น

"แล้วโชว์รูมใหม่เป็นอย่างไรบ้างครับ" เพราะก่อนที่เขาจะประสบอุบัติเหตุใหญ่จนเกือบเอาชีวิตไม่รอด บิดาได้มอบหมายให้เขารับผิดชอบโชว์รูมใหญ่ของกิจการนำเข้ารถยนต์จากต่างประเทศ

"นายไม่ต้องกังวลหรอก มีฉันช่วยคุณพ่ออยู่ ไหนจะมีพี่เขยของนายอีกการขยายโชว์รูมให้ยิ่งใหญ่ของเซี่ยหย่งกรุปราบรื่นดี"

เมื่อ10ปีก่อนท่านนายพลเซี่ยรู้สึกอิ่มตัวกับหน้าที่การงานในฐานะทหารเพื่อสุดท้ายก็เป็นไปแค่ผู้บัญชาการสูงสุด ไม่สูงไปกว่านั้นอีกแล้วในประเทศเหยียนจิ่งแห่งนี้ถึงทหารจะมีอิทธิพลมากแต่นักการเมืองกับนักธุรกิจในยุคนี้ก็เหมือนจะมีอำนาจและเงินทองวิ่งเข้ามาหามากกว่าอาชีพทหารที่ตนเป็นอยู่

จึงคิดจะลงเล่นการเมืองแต่การลงเล่นการเมืองนั้นก็ไม่ยั่งยืนมีขึ้นมาลงและแข่งขันกันสูงไหนจะต้องใช้เงินมากกว่าจะถีบตัวขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสำคัญๆ ของประเทศ เลยคิดที่จะทำธุรกิจ เพราะช่วงนี้ที่เหยียนจิ่งกำลังขยายตลาดอย่างกว้างขวาง นักธุรกิจได้รับโอกาสจากทางรัฐบาลเป็นอย่างสูงทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำไหนจะยังมีตำแหน่งของรองผบทบที่เขานั่งอยู่คอยเอื้อประโยชน์อีกทาง นับว่าเป็นนักธุรกิจย่อมดีที่สุด

ดังนั้นท่านนายพลเซี่ยจึงเริ่มลงมือทำ เริ่มแรกก็คือให้ลูกๆ ทั้งสามคนเรียนเกี่ยวกับธุรกิจที่ตนเองสนใจจากนั้นเขาก็เริ่มก่อตั้งบริษัทขึ้นมา ซึ่งธุรกิจที่ท่านนายพลเซี่ยเริ่มลงมือก็คือยานยนต์เริ่มจากนำเข้า จากนั้นก็เริ่มก่อสร้างโรงงานและผลิตชิ้นส่วนอะไหล่ใช้เองหลังจากนั้นอีก2ปีจนตอนนี้ก็ผ่านมา10ปีเต็มนับว่ากิจการรุ่งเรืองก้าวหน้าไม่น้อยจากบริษัทน้องใหม่ก็กลายเป็นบริษัทแถวหน้าของเหยียนจิ่งไปแล้ว

หรือจะเรียกได้ว่ากิจการของเซี่ยหย่งกรุปนั้นแทบจะเป็นอันดับต้นๆ ของเหยียนจิ่งแล้วที่เติบโตอย่างก้าวกระโดดจากเงินทุนไม่กี่สิบล้านหยวนตอนนี้ทุนพุ่งไปแตะระดับหมื่นล้านหยวนมาได้3ปีแล้ว ดังนั้นเซี่ยมู่เฉินที่ยังอยากเรียนต่อระดับปริญญาเอกจึงต้องจำใจต้องกลับประเทศเกิดมาช่วยงานครอบครัวแทน เพราะแค่กิจการยานยนต์ก็เริ่มขยายเป็นธุรกิจด้านอิเล็กทรอนิกส์และซอฟต์แวร์เพิ่มขึ้นเมื่อ2ปีก่อนบิดาจึงต้องการเขาอย่างมาก

แต่ใครจะคิดกลับมาได้แค่ครึ่งปีถึงไม่ตายแต่ก็พิการแบบนี้ หรือจะเพราะที่บิดาเรียกเขาไปคุยส่วนตัวเพื่ออยากให้เขานั่งเก้าอี้รองประธานฝ่ายบริหารของเซี่ยหย่งกรุปเมื่อ3เดือนก่อนกันนะที่เป็นต้นเหตุเรื่องเลวร้ายจนเขาต้องมามีสภาพแบบนี้ แต่เขาไม่มีหลักฐานสงสัยก็คงพูดออกไปไม่ได้เต็มปากอยู่ดี

"ช่วงนี้พี่ใหญ่คงลำบากแย่"

เซี่ยมู่เฉินลองหยั่งเชิงดู ถึงดวงตามองไม่เห็นแต่หูของเขายังดีอยู่จังหวะลมหายใจของพี่ชายสะดุดหรือไม่เมื่อเจอคำถามคุณชายสามเซี่ยสามารถรับรู้ได้

"ลำบากอะไรกัน เซี่ยหย่งกรุปก็เป็นของฉันเหมือนกันไม่ใช่ของนายคนเดียวเสียเมื่อไหร่"

เซี่ยหมิงเซินเอ่ยด้วยจังหวะน้ำเสียงอ่อนโยน จนเซี่ยมู่เฉินนั้นนึกภาพสีหน้าขณะนี้ของพี่ชายได้ทั้งที่ดวงตานั้นมองไม่เห็น จะกี่ปีเซี่ยหมิงเซินคนนี้ก็มีภาพลักษณ์อบอุ่นอ่อนโยนเสมอ คนภายนอกล้วนมองเห็นแต่ความสุภาพของอีกฝ่ายเสมอ ต่างจากเขาที่รู้ดีว่าตัวตนแท้จริงอีกฝ่ายไม่ใช่ดังร่างทองที่สร้างขึ้นมาแม้แต่น้อย

"นั่นสินะครับ เซี่ยหย่งกรุปไม่ใช่ของพี่ใหญ่คนเดียวและไม่ใช่ของใครคนใดคนหนึ่งแต่เป็นของพวกเราลูกหลานสกุลเซี่ยทุกคนที่คุณพ่อตั้งใจสร้างขึ้นมาให้พวกเราทุกคนช่วยกันสืบสานและดูแล"

สงครามน้ำลายเช่นนี้เซี่ยมู่เฉินกับเซี่ยหมิงเซินปะทะกันมานานมากแล้ว และยิ่งเข้มข้นขึ้นตามอายุของพวกเขา ถึงมารดาของอีกฝ่ายจะดีกับเขามากแต่เซี่ยมู่เฉินกับเซี่ยหมิงเซินนั้นต่างไม่เคยสนิทใจถึงความเป็นพี่น้องต่างมารดามาตั้งแต่ต่างคนต่างรู้ความ

"นายป่วยก็ตั้งใจรักษาตัวไปเถอะ เรื่องงานก็ปล่อยให้ฉันกับพี่เขยของนายรับผิดชอบไปก็พอ อย่างไรเซี่ยหย่งกรุปขาดนายไปแค่คนเดียวก็ยังเจริญรุ่งเรืองได้"

เซี่ยมู่เฉินนั้นคิดว่าตนเองชักจะได้กลิ่นไม่ดีขึ้นมาแล้วจริงๆ แต่ขณะนี้เขาตาบอด คนสนิทที่วางใจก็ตายไปแล้ว ดูเหมือนเขาจะต้องหาคนสนิทที่วางใจได้คนใหม่เสียแล้ว และคนที่สามารถจะคัดคนดังกล่าวให้เขาได้จะมีใครอีกหากไม่ใช่บิดา

"นายพักผ่อนเถอะฉันกลับก่อน"

"เชิญ!"

หากจะมาแค่นี้ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมา หรือที่แท้อีกฝ่ายตั้งใจมาดูว่าเขาจะสามารถกลับไปเป็นส่วนหนึ่งของเซี่ยหย่งกรุปกันแน่ ถึงไม่อยากจะมองพี่ชายในแง่ร้าย ทว่าก็อดจะคิดไม่ได้จริง