บทที่ 1 ธาวิน 1

            “เมื่อวานคุณธาวินไปไหนมาหรือครับ” พอเข้ามาถึงห้องทำงาน เลขาที่รู้ใจไปหมดทุกเรื่องก็เอ่ยถามทันที

            “ก็ไปทำธุระ” ธาวินตอบสั้นๆก่อนก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสาร

            “ธุระหัวใจใช่ไหมครับ” กฤชเอ่ยขึ้นเอง

            “เอ่อ ใช่ คิดแล้วก็เซ็ง ทำไมเจ้าหล่อนถึงเป็นผู้หญิงหัวดื้อนัก” ธาวินส่ายหน้า หนักใจในความดื้อรันของเธอ แต่มันก็สามารถเรียกรอยยิ้มมาประดับบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายได้เป็นอย่างดี “แล้วฉันจะทำยังไงให้เธอยอมมาเป็นแฟนแต่โดยดี” นักธุรกิจหนุ่มพึมพำบ่น

            กฤชครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งหลังได้ยินเจ้านายพูด

            “เอาอย่างงี้ไหมครับ” กฤชเดินเข้าไปใกล้เจ้านายก่อนจะแนะนำแผนการบางอย่าง “คุณก็จ้างผู้ชายโหดไปทวงเงินค่าเช่าที่ ยังไม่มีใครรู้ว่าที่ดินพื้นนั้นเป็นของคุณ แล้วคุณก็ยื่นข้อเสนอให้เธอมาเป็นแฟนคุณ” กฤชแนะนำ

            “ใช่ มันก็น่าสนใจ แล้วเธอจะเชื่อผมเหรอ”

            “เรื่องนี้ปล่อยให้ผมจัดการเถอะครับ  ถ้าคุณตกลง แต่ถ้าสำเร็จอย่าลืมขึ้นเงินเดือนให้ผมนะครับ” กฤชไม่ลืมทวงโบนัสของตัวเอง

            “อือ ทำให้สำเร็จเถอะ เดี๋ยวเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง” ธาวินสั่งด้วยท่าทางเคร่งขรึม แต่ภายในใจกระโดดโลดเต้น ดีใจที่มีหนทางปราบพยศแม่ดอกมะลิน้อยให้อยู่มัด

            ในเมื่อเขาต้องการอะไร เขาต้องได้...

            “เมื่อวาน หลานยังไม่ตอบยายเลยนะว่าไปรู้จักกับคุณคนนั้นได้ยังไง ทำไมเข้าขับมาส่งเราถึงบ้าน” ยายจันทร์ถามหลานสาวที่นั่งกอดเข่าครุ่นคิดอะไรสักอย่างอยู่ริมประตูหน้าบ้าน

            “ก็...เขาคือคนมาเหมาข้าวแกงของเรา วันที่ยายไม่ค่อยสบาย ยายเลยไม่ได้ไปด้วย”

            “แต่ทีท่าของพ่อหนุ่มเหมือนสนใจหลานยายเป็นพิเศษ แล้วที่นั่งเหม่ออยู่เนี่ยไม่ใช่คิดถึงเขาอยู่เหรอ” ยายจันทร์เหมือนมานั่งอยู่ในใจมะลิวัลย์

            ใช่เธอคิดถึงชายหนุ่มคนนั้น  พยายามห้ามใจเธอก็เหมือนจะไม่สำเร็จอยู่ดี ใบหน้าของเขาลอยมาไปลอยมาอยู่ในใจ แถมยังไม่อยากยอมรับอะไรทั้งนั้นว่าตัวเองก็ชอบชายหนุ่มคนนั้นเช่นกัน

            จู่ๆก็มีชายชุดดำสองคนขี่มอเตอร์ไซด์ มาจอดหน้าบ้าน

            “เฮ้! น้องสาว พี่มาเก็บค่าเช่าบ้าน”

            “ก็ฉันเพิ่งจ่ายไอตอนต้นเดือน แล้วพวกนายมาเก็บอีกทำไมล่ะ” มะลิวัลย์ถามอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะช่วงต้นเดือนที่ผ่านเธอจ่ายค่าเช่าบ้านครบทุกบาททุกสตางค์  ยังไม่ถึงกลางเดือนด้วยซ้ำกลับมาทวงอีกเสียแล้ว

            “อย่าเรื่องมากน้องสาว จะจ่ายหรือไม่จ่าย” ชายหนุ่มสองคนเริ่มโวยวายตามถูกจ้างมา ชายอีกคนหยิบไม้หน้าสามทำท่าจะทุบกระถางดอกไม้หน้าบ้านของหญิงสาว

            “หยุดเดี๋ยวนี้” เสียงใครบางคนดังมาแต่ไกล ก่อนเจ้าตัวจะรีบออกมาจากรถ ธาวินตรงดิ่งมาปกป้องหญิงสาวตามที่วางแผนเอาไว้

            “อ้าว คุณเป็นใครกัน” หนึ่งในชายสองคนเอ่ยถาม

            “ฉันเป็นใครไม่สำคัญ พวกนายสองคนไม่มีสิทธิ์ทำลายข้าวของพวกนี้ แล้วก็ผู้หญิงกับยายด้วย” ธาวินออกโรงปกป้อง

            “พวกนี้มันติดหนี้ค่าเช่า ถ้าคุณมีจ่าย พวกเราก็จบ”

            “งั้นฉันรับผิดชอบเอง เท่าไหร่” ธาวินเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่จริงจัง พร้อมควักกระเป๋าตังค์ออกมา

            “ห้าพัน”

            ธาวินรีบยื่นเงินตามจำนวนที่ชายสองคนนั้นบอก พร้อมขยิบตาให้สองหนุ่ม ก่อนขี่รถไปทางเดิม แล้วหันมามองสองยายหลานที่ดูตื่นกลัวเล็กน้อย

            “ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ไม่ต้องกลัวนะมะลิ ไม่ต้องกลัวนะครับคุณยาย”   ธาวินปลอบ เดินเข้าไปใกล้มะลิวัลย์เพื่อหวังปลอบโยนหญิงสาว ทว่ากับต้องสะดุดเพราะเจอสายตาของยายจันทร์จ้องเขม็ง

            “ขอบใจนะพ่อหนุ่มที่มาช่วยพวกเรา เดี๋ยวฉันกับหลานจะหาเงินมาคืนคุณให้เร็วที่สุด” ยายจันทร์บอกธาวิน