INICIAR SESIÓNบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
“เรื่องนี้สมควรเป็นเจ้าตัวถามต่างหากเล่า” โม่ซือเฉินตะโกนเรียกต้าโถว เพียงชั่วอึดใจประตูหน้าถูกเปิดออก ต้าโถวมีรูปร่างสูงใหญ่ เดินมาจนเกือบถึงกลางห้องลั่วเจียงเพิ่งสังเกตว่ามีใครอีกคนอยู่ด้านหลัง“โม่ซือเฉิน!” ลั่วเจียงกดเสียงคำรามราวสัตว์ป่าดุร้าย กระชากแขนเหลียงเหว่ยจงมาอยู่ข้างตน อีกฝ่ายแม้สูงโปร
“ท่านอิ่มแล้วหรือ”“เจ้ากินที่เหลือให้หมดได้เลย อย่าลืมที่ข้าสั่งเล่า” ชายสูงวัยสำทับเสร็จถึงมุ่งหน้าไปยังเตียงนอนหลังฉากกั้น เตรียมถอดรองเท้าขึ้นเตียงเพื่องีบเอาแรง เมื่อแก่ตัวลงพอเดินทางมากเข้าก็เหนื่อยง่าย“ขอรับ”หมอหลวงและผู้ช่วยหาได้ระแคะระคายว่ามีบุรุษสองคนกำลังสอดแนมฟังพวกเขาอยู่ด้านนอกเมื่
“จูจู!” เสิ่นจื่อเหลยปล่อยมือจากด้ามอาวุธ ถลาจับข้อมือโม่หลิงจูทันในเสี้ยวลมหายใจคนร้ายซึ่งสมควรตกลงสู่พื้นเบื้องล่างแล้วกลับคว้าแขนของโม่หลิงจูสำเร็จเช่นกัน เด็กสาวร้องอู้อี้น้ำตาไหล ไหล่ของนางกระตุกลั่น เสียงดังจนตัวเนื้อตัวสั่นเทาเพราะความเจ็บ ทรมานเหนือคำบรรยายเนื่องจากอยู่ตรงกลาง ถูกดึงรั้งจาก
นอกจากมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดี ใจยังคิดวนเวียนว่าหากคืนนี้ผิดแผนเป็นได้เดือดร้อนกันหมด“ลั่วเจียง” บุรุษร่างสูงเอ่ยเรียกพลางสืบเท้าขึ้นขวางหน้า โม่ซือเฉินจงใจเอียงด้ามร่มที่ถือไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อให้ลั่วเจียงเห็นใบหน้าตนได้ถนัด “ข้ามีเรื่องอยากหารือ พูดคุยตรงนี้คงไม่สะดวก”ลั่วเจียงไม่ขยับ ไม่โวยวาย







