FAZER LOGINขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ บทนี้เป็นบทสุดท้ายของเนื้อหาหลัก ต่อจากนนี้จะมีตอนพิเศษมาลงให้ได้อ่านกันนะคะ
บทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
การขึ้นนั่งบัลลังก์ทองไม่ง่าย การรักษาที่นั่งซึ่งเป็นจุดศูนย์รวมอำนาจไว้กลับยากยิ่งกว่าโม่ซือเฉินเคาะประตูตามมารยาทก่อนก้าวเข้าห้องผู้บังคับบัญชา วันนี้เขาเพียงรายงานตัว ประเดี๋ยวช่วงบ่ายหวังหย่งจะนำคนขนสัมภาระเข้าห้องพัก พรุ่งนี้จึงเริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ“รองผู้บัญชาการโม่”ตำแหน่งใหม่ถูกเรียนข
บทที่ยี่สิบสี่ แหวนหยกดำ (1/2)“ไม่ช่วยพี่ใหญ่เจ้าสักหน่อยหรือ นานกว่านี้เกรงว่าจะทรงตัวไม่อยู่”ไป๋หลินชางกล่าวขณะมองดูเจ้าบ่าวถูกรายล้อมคะยั้นคะยอให้ดื่มสุรา เวลานี้โม่หรงอี้สองแก้มแดงจัดลามถึงลำคอ ดวงตาเชื่อมปรอยกว่ายามปกติหลายส่วน“พี่หลิงชางวางใจเถอะ ตั้งแต่สมัยก่อนพี่ใหญ่ดื่มไม่กี่จอกก็เป็นเช่
สาวใช้คนสนิทไม่ทันรายงาน สตรีซึ่งพยายามเก็บกวาดถ้วยชามแตกกระจายอยู่บนพื้นห้องรีบเอ่ยขอโทษ สีหน้าประหนึ่งจะร่ำไห้ ละล่ำละลักไม่หยุดว่าเป็นความผิดนางเอง “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู เป็นข้าซุ่มซ่ามเอง ขออภัยเจ้าค่ะ”ไป๋อวี้เสวียนไม่ติดใจกล่าวโทษซ้ำ “อาจิ้งช่วยนางเก็บกวาด”อาจิ้งตอบรับ กระวีกระวาดก้มลงช่วยอีกฝ
บทที่ยี่สิบสอง ธุลีแห่งความแค้น (2/2)ขบวนของพวกเขาเดินทางต่อ หลังออกพ้นเขตชุมชนไม่นานก็เป็นแนวป่าสองฝั่งถนน แนวเขาของที่นี่ค่อนข้างห่าง ไม่สูงเท่าบรรพตใหญ่ทางเหนือ ตอนนั้นเองสายตาเหลือบไปเห็นอะไรน้องชายซึ่งบังคับม้าอยู่ห่างรถม้าคุณหนูไป๋ไม่มาก เจ้าตัวยกมือขึ้นดูบ่อยครั้งจนเขาเกินความสงสัยโม่หรงอี้







