เข้าสู่ระบบบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
“ท่านพี่แม่นมมารออยู่นานแล้ว”หากแม่นมไม่รออยู่หน้าประตู เกรงว่าโม่หรงอี้คงไม่ยอมปล่อยบุตรสาวแน่ คังโหวซื่อจื่อหาเวลากลับจวนสม่ำเสมอ กลัวเหลือเกินว่าจะพลาดพัฒนาการของลูกน้อย ยามนี้ถึงกับเฝ้าคอยอย่างใจจดใจจ่อว่าโม่จือจือจะพูดอะไรเป็นคำแรก เล่นเอาโม่เหล่าฟูเหรินหัวเราะจนเหนื่อย ชี้แจงหลานชายคนโตว่าคงต
กัวลี่หลินเคยพูดจาไม่น่าฟัง กระทบกระเทียบโม่กุ้ยหลันว่านางอายุเยอะแล้ว พอหยางเหล่าฟูเหรินได้ยินเข้าก็รีบว่ากล่าวตักเตือน สั่งให้ขอโทษเป็นการด่วน หากเรื่องนี้ถึงมือบุตรชายเกรงว่าจะจบไม่สวย อย่างไรก็ตามป้าหลี่ยังคงนำมารายงานจากพฤติกรรมนี้หยางเส้าเฟินจึงนึกชังหน้าเด็กสาวพอสมควร ขณะพวกนางเรียกขานเขาว่า
ตอนพิเศษ ออกจากกรงทองรัชศกจินเฉียนปีที่ยี่สิบสอง เดือนสิบเอ็ดฉีหวงโฮ่วถูกปลดลงเป็นฉีเฟย ย้ายไปพำนักยังอารามชีวัดเจาหยาง ถือศีลกินมังสวิรัติอย่างเคร่งครัด ขอพรให้สวรรค์คุ้มครองฝ่าบาทซึ่งเจ็บป่วยเรื้อรังมาหลายปี รวมถึงเพื่อเก็บตัวสำนึกผิดที่สกุลฉีสร้างความปั่นป่วนในราชสำนัก เข้าร่วมกับผิงหวังก่อกบฏ
‘ข้าไม่รู้จักคุณหนูโม่เป็นการส่วนตัว แต่เคยเห็นนางไปตั้งโต๊ะแจกอาหารหน้าถนนตอนเกิดไฟไหม้ใหญ่เมื่อปลายปีที่แล้ว ผู้มีจิตใจดีงามย่อมต้องรอดพ้นจากมารร้าย ข้าขอดื่มให้อิสรภาพของนาง’ หนึ่งในนั้นยกจอกสุราขึ้นชูก่อนดื่มรวดเดียวหมด ที่เหลือพากันทำตามหยางเส้าเฟินส่ายหน้ายิ้ม ๆ อย่างขบขัน ปัญญาชนคงแก่เรียนทั







![สองขุนศึกขย่มนางพญาไม่อิ่มรัก (3p) – [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)