ログインบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
บทที่สามสิบสาม ผู้แทนพระองค์ (2/2)ตูมเสียงน้ำแตกกระจายเป็นวงกว้างเมื่อสาวใช้คนหนึ่งถูกผลักจนหงายหลังร่วงจากสะพาน บ่าวชายด้านล่างรีบกระโดดไปช่วย เหตุการณ์นี้ทำเอาสาวใช้ที่เหลือผงะ ไม่กล้าจับคนสุ่มสี่สุ่มห้าอีก สาเหตุหนึ่งที่พวกนางไม่ใช้ความรุนแรงเพราะเกรงว่านายท่านอาจไม่พอใจภายหลังอนุฟางเกาะอยู่บน
บทที่สามสิบสาม ผู้แทนพระองค์ (1/2)คังโหวในวัยกลางคนได้ฉลองอีกครั้งเมื่ออนุเวินมอบบุตรชายแก่เขา ของขวัญและคำยินดีถูกส่งมาจากทั่วสารทิศ พ่อบ้านย่ำเท้าเข้าออกประตูใหญ่แทบทั้งวัน คอยรับของอยู่หลายชั่วยาม ทารกน้อยได้รับการดูแลจากแม่นมอย่างใกล้ชิด อ้วนถ้วนสมบูรณ์แข็งแรงเป็นอย่างมาก หากหิวก็จะแผดเสียงร้อง
“ซือเฉิน” นางเรียกหาเขาเบา ๆ เพราะพบว่าข้างกายนั้นว่างเปล่า ความอุ่นบนฟูกนอนทำให้ทราบว่าเจ้าตัวคงเพิ่งลุกไปไม่นาน กระทั่งได้ยินเสียงหับบานประตูไม่ไกล คาดว่าสามีคงไม่พ้นอยู่ห้องหนังสือ ครั้นคลายกังวลจึงกลับไปยังเตียงและล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ขณะสะลึมสะลือใกล้เข้าสู่นิทราเต็มที หญิงสาวได้ยินเสียงพูดคุยแผ
ความจริงเรื่องนี้เจียอีได้ช่วยหาทางลงแก่เจ้านายแล้วคนสนิทประจำตัวเวินถิงเล่าตอนถูกคังโหวซักถาม นางบอกว่าขณะบรรดาเหล่าอนุดื่มชาพูดคุยสนทนา อนุเวินไม่ทันระวังปัดถ้วยชาตก ดังนั้นสาวใช้ในเรือนฟางอี๋เหนียงถึงยกชาถ้วยใหม่มาให้ พอดื่มเข้าไปก็เกิดเหตุการณ์ดังที่ทุกคนทราบ กอปรกับคำยืนยันจากหมอว่าพบตะกอนยาพิ







