Chapitre 5 — เลือดแห่งความเงียบงัน

กราเซียส

ฉันไม่พูดอะไรเลย

ไม่มีแม้แต่คำเดียว ไม่มีแม้แต่เสียงถอนหายใจ ไม่มีแม้แต่น้ำตาสักหยด

เขาเดินมาส่งฉันถึงรถสีดำของฉัน ภายในเงียบงัน เบาะหนังอุ่น เครื่องยนต์ครางเบา ๆ กระจกติดฟิล์มสีเข้ม โลกทั้งใบถูกกันไว้นอกนั้น

— ถ้าคุณต้องการอะไร… โทรหาผม

เขายื่นนามบัตรให้ กระดาษด้าน สีขาวนวล เรียบง่ายจนเกือบศักดิ์สิทธิ์ ตัวอักษรย่อสีทองหนึ่งตัว หมายเลขโทรศัพท์หนึ่งชุด ไม่มีอย่างอื่น ไม่มีชื่อ มีเพียงคำมั่นที่ลอยค้างอยู่

ฉันรับมันไว้ ราวกับคว้าเชือกไว้ตรงขอบเหว

เขาไม่จูบฉัน เขาไม่แตะต้องฉัน เขาไม่รั้งฉันไว้

เขามองฉันอยู่นาน ราวกับมองเห็นฉันจริง ๆ ตัวฉันในส่วนที่ไม่เคยให้ใครเห็น สายตาของเขาทะลุผ่านฉัน ทำให้ฉันเปลือยเปล่า และประหลาดเหลือเกิน… มันไม่ทำให้ฉันกลัวเลย

ฉันขึ้นรถ สตาร์ตเครื่อง มือสั่นเพียงเล็กน้อย แล้วขับออกไป

เมืองกลายเป็นแถบแสงพร่า นีออนเลอะเลือน เงาคนที่หัวเราะเสียงดังเกินไป ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ฉันลอยอยู่ เคลื่อนไปโดยไม่รู้สึกว่ากำลังก้าวหน้า

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ประตูรั้วแง้มเปิดอยู่

ความสะเพร่าแบบเดิม ความปล่อยปละที่พูดได้มากกว่าคำใด ๆ ฉันแตะเบรกเบา ๆ ดับเครื่อง แล้วนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น สองสามวินาที สองสามจังหวะหัวใจ

ไฟในห้องนอนของเราเปิดอยู่ แสงนุ่มนวล เป็นส่วนตัว ตั้งใจเปิดไว้

ฉันลงจากรถ ไม่มีทั้งกระเป๋า ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีอะไรอยู่ในมือ มีเพียงนามบัตรในกระเป๋าเสื้อ และน้ำหนักในท้องที่ย้ำเตือนว่าฉันยังมีชีวิตอยู่

ฉันเปิดประตูบ้าน

กลิ่นกระแทกเข้ามาก่อน กลิ่นแอลกอฮอล์หวาน ๆ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิง กลิ่นเหงื่อ และเหนือสิ่งอื่นใด… น้ำหอมของฉันเอง กลิ่นที่ฉันทาเมื่อเช้า กลิ่นที่เธอรู้จัก กลิ่นที่เธอขโมยไป

ฉันขึ้นบันได ช้า ๆ ทุกขั้นคือหมัด ทุกขั้นคือการตบหน้า ทุกขั้นคือการเดินขึ้นสู่นรก

แล้วฉันก็เปิดประตู

ไร้เสียง ไร้ความโกรธ เพียงแค่… เปิด

พวกเขาอยู่ที่นั่น

พี่สาวของฉัน สามีของฉัน เปลือยเปล่า โอบรัด แนบชิด เธออยู่บนตัวเขา เขาอยู่ในตัวเธอ

เธอหัวเราะ เสียงหัวเราะต่ำลึก เสียงหัวเราะของผู้ชนะ

— อ้าว… นักบุญกราเซียสมาแล้วหรือ

เสียงเธอฟาดใส่ ไม่มีความละอาย ไม่มีความสำนึก มีแต่การยั่วยุอันบริสุทธิ์และโหดร้ายที่เธอบ่มเพาะมาตลอด ฉันเห็นอกของเธอไหวสะท้าน ฉันเห็นสร้อยคอของฉันอยู่ระหว่างนั้น ฉันเห็นทุกอย่าง

เขาไม่ขยับ เขาถอนหายใจอย่างรำคาญ เหมือนฉันเป็นเพียงเรื่องขัดจังหวะ

— ลืมกุญแจเหรอ อยากได้อะไรอีกล่ะ

เขาไม่คิดจะปิดบัง เขายังนอนเอกเขนก แขนโอบรอบเอวเธอ

ฉันไม่พูดอะไร

สายตาฉันไล่ไปตามผ้าปูเตียงที่ยับย่น นั่นคือผ้าของฉัน ฉันซักมันเมื่อวาน ฉันฉีดน้ำหอมในห้องนี้ ฉันรีดเสื้อของเขาท่ามกลางความเงียบหนืด ความเงียบที่ค่อย ๆ ฆ่าฉันทุกวัน

— คิดอะไรอยู่ กราเซียส คิดว่าจะรั้งเขาไว้ได้ด้วยเด็กในท้องเหรอ คิดว่าจะเล่นบทภรรยาที่ดีทั้งที่เขาเบื่อแทบตาย?

เป็นเธออีกแล้ว เธอพูดมากเสมอ และตอนนี้เธอกำลังลิ้มรสทุกพยางค์

— น่าสงสารจริง ๆ เธอไม่เคยเปลี่ยนตั้งแต่สมัยมัธยม เรียบร้อยเสมอ ไร้เดียงสาเสมอ พร้อมจะให้คนอื่นเขมือบเสมอ

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น

ฉันมองพวกเขา

ฉันไม่ร้องไห้

ฉันยิ้มด้วยซ้ำ รอยยิ้มบิดเบี้ยว คมกริบ

— พวกคุณเหมาะสมกันดีแล้ว

เขาคำรามเบา ๆ ลุกขึ้นนั่งในที่สุด คว้าผ้าห่มมาปิดลวก ๆ แต่เขาไม่พูดอะไร ไม่ปฏิเสธ ไม่แม้แต่จะขอให้ฉันออกไป

— จะนอนที่นี่ไหมล่ะ? เธอถามเสียงหวานปลอม ๆ จะมาร่วมกับพวกเราดีไหม ยังมีไวน์เหลืออยู่ในครัวนะ

แล้วเธอก็หัวเราะ เสียงแหลม น่าเกลียด เสียงหัวเราะที่ทำลายล้างยิ่งกว่าการกรีดร้อง

ฉันปิดประตู ช้า ๆ เสียงคลิกสั้นแห้งแล้ง

ฉันเดินลงบันได

ฉันไม่วิ่ง ฉันไม่สั่น ฉันว่างเปล่า เย็นชา แข็งค้างอยู่ในบางสิ่งที่ฉันไม่รู้จัก

ฉันเดินไปยังห้องรับรองแขก

ฉันไม่ได้เข้าไปที่นั่นมาหลายเดือนแล้ว

ฉันเปิดมัน กลิ่นเป็นกลาง ไม่มีอะไรอยู่ที่นี่ ไม่มีประวัติ ไม่มีความทรงจำ มีเพียงเตียง ม่านปิดสนิท ตู้เสื้อผ้าว่างเปล่า

ฉันนั่งลงอย่างกลไก มือวางบนเข่า เหมือนเด็กที่ถูกลงโทษ นั่งหลังตรง เกร็งแน่น

แล้วฉันก็หยิบนามบัตรใบนั้นออกมา ของชายแปลกหน้า คนเดียวที่มองฉันโดยไร้ความดูแคลนในค่ำคืนนี้

ฉันวางมันอย่างแผ่วเบาบนโต๊ะข้างเตียง

ราวกับโน้ตตัวสุดท้ายก่อนความเงียบจะกลืนกิน

ฉันเอนตัวลงนอน ฉันไม่หลับตา มองเพดานสีขาว เรียบเฉย ไร้ตัวตน มันไม่ตัดสินฉัน ไม่กล่าวโทษฉัน มันเพิกเฉย และนั่นคือความอ่อนโยนที่สุดที่ฉันได้รับในวันนี้

ในท้องของฉัน มีการเคลื่อนไหวหนึ่ง การมีอยู่หนึ่ง ความแน่ชัดหนึ่ง

ฉันแตกสลายเป็นเสี่ยง ๆ

แต่ยังมีสิ่งนั้น จังหวะเล็ก ๆ นี้ ชีวิตนี้ เครื่องย้ำเตือนนี้

และรอบตัวฉัน ในบ้านที่ไม่ใช่ของฉันอีกต่อไป…

เลือดแห่งความเงียบงัน