บทที่1

เมื่อได้ยินคำตอบที่หนักแน่นของผม หลินรั่วรั่วก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนเตียงในห้องคลอด

พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายก็พลันหลุดออกจากความยินดีที่ได้อุ้มหลาน

ผู้ช่วยของเขา จางเฟิงก็โผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ตะโกนเสียงดังว่า：

"เฉินโม! คุณยังมีหัวใจอยู่บ้างไหมห้ะ?!"

"พี่รั่วรั่วทุ่มเทเพื่อคุณ และเพื่อครอบครัวนี้มามากแค่ไหน? คุณตาบอดแล้วหรือไง?”

“หรือว่าแค่เพราะพี่รั่วรั่วซื้อโซฟามาตัวหนึ่งแล้วไปนอนที่ห้องนั่งเล่น ไม่ได้นอนกับคุณ คุณก็เลยจงใจหาเรื่องอย่างไม่มีเหตุผลอย่างงี้งั้นเหรอ?”

พ่อหลินที่ยืนฟังเหตุผลอันไร้ที่มานี้อยู่ข้าง ๆ นั้น ก็ยิ่งเดือดดาลมากขึ้น

"อ๋อ ที่แท้ก็เพราะเรื่องนี้เอง! รั่วรั่วท้องอยู่ ไม่มีอารมณ์ไปทำเรื่องแบบนั้นกับคุณ คุณก็เลยจะหย่า? คุณยังถือเป็นลูกผู้ชายคนหนึ่งอยู่อีกไหม？”

ทุกคนต่างจ้องมองผมด้วยสายตาโกรธเกรี้ยว เปลวไฟในดวงตาเหมือนจะเผาผลาญผมให้มอดไหม้

พ่อของผมเห็นแบบนี้แล้ว จึงรีบออกมาช่วยไกล่เกลี่ย

“พ่อคะ คุณอย่าเพิ่งโกรธไปเลย ไอ้หมอนี่มันคงจะรออยู่หน้าห้องคลอดนานเกินไปจนสมองสับสน ถึงได้พูดจาเหลวไหลออกมา!เพิ่งได้หลานชายอ้วนท้วนแข็งแรงเพิ่มมาอีกคน นี่เป็นเรื่องน่ายินดีมากขนาดไหน จะมาพูดเรื่องหย่าร้างที่อัปมงคลแบบนี้ได้อย่างไร”​

คุณแม่ก็รีบก้าวไปข้างหน้า หยิบกระดาษทิชชู่ออกมาเช็ดน้ำตาให้หลินรั่วรั่ว:

"รั่วรั่วจร้า หนูอย่าเอาไปใส่ใจเลยนะ เฉินโม่ก็แค่สติเลอะเลือนไปชั่ววูบเท่านั้นเอง"

"หนูเพิ่งคลอดลูกเสร็จร่างกายยังอ่อนแออยู่ จะร้องไห้จนเสียสุขภาพไม่ได้นะ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการอยู่ไฟให้ครบเดือนก่อนต่างหาก”

พยาบาลและคนไข้เตียงข้างๆ ต่างก็มองดูด้วยความตกตะลึง

แต่น้ำเสียงของผมก็ยังไม่อ่อนลงเลยแม้แต่น้อย:

"พ่อครับ ผมไม่ได้สับสน ที่ผมพูดคือความในใจ การแต่งงานครั้งนี้ จำเป็นต้องหย่าร้าง"

ขณะที่พูด ผมก็หยิบสัญญาหย่าออกมาแล้วยื่นให้หลินรั่วรั่ว พร้อมกับพูดอย่างเย็นชาว่า "เซ็นชื่อ"

เมื่อเห็นว่าผมยืนกรานขนาดนี้ พ่อหลินจึงทนไม่ไหวอีกต่อไป เอ่ยปากพูดอย่างโกรธเคืองว่า:

"เฉินโม่ไอ้คนไร้น้ำใจ! เพื่อคุณแล้ว รั่วรั่วอุ้มท้องสิบเดือนอย่างยากลำบาก วันนี้ต้องเจ็บปวดแทบเป็นแทบตายในห้องคลอดเพื่อคลอดลูกให้คุณ แต่คุณกลับมาพูดเรื่องหย่าร้าง? คุณไม่ละอายใจต่อเธอ? คุณไม่ละอายใจต่อญาติผู้ใหญ่อย่างพวกเราหรือไง?"

พ่อถูกความดื้อรั้นของผมทำให้โกรธจนหน้าซีด ยกมือขึ้นหมายจะตีผม แต่ถูกแม่ดึงไว้แน่น

เขาหอบหายใจแรงจ้องมองผมตาขวาง:

"นายต้องทำให้ครอบครัวแตกสลายถึงจะพอใจหรือไง? มีเรื่องอะไรที่คุยกันดีๆ ไม่ได้ ทำไมต้องขอหย่าในเวลาแบบนี้ด้วย?"

"ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว"

ผมหันไปมองหลินรั่วรั่วที่อยู่บนเตียงผู้ป่วย เสียงร้องไห้ของเธอค่อยๆ แผ่วลง เหลือเพียงไหล่ที่ยังสะอึกสะอื้นอยู่

หลินรั่วรั่วเอื้อนเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า แฝงด้วยน้ำเสียงสะอื้นจากจมูกว่า:

"เฉินโม่ คุณบอกฉันสิ ทำไม?"

“ไม่ทำไม”

ผมพูดอย่างเย็นชาว่า "ระหว่างเรามันจบลงแล้ว"

หลังจากพูดจบ ผทก็ไม่อยากอยู่ต่อ จึงหันหลังจะเดินจากไป

จู่ๆ จางเฟิงก็คว้ามือผมไว้ แล้วดุด่าฉันอย่างโมโหว่า:

"ห้ามไป! ตอนนี้พี่รั่วรั่วอ่อนแอมากขนาดนี้ คุณจะจากไปแบบนี้ได้ยังไง!"

ผมเอามือของจางเฟิงออก

"คุณเป็นแค่ผู้ช่วยคนหนึ่ง ผมอยากทำอะไรมันเกี่ยวไรกับคุณด้วย"

เขาตอแยไม่เลิก คว้าคอเสื้อผมไว้แล้วพูดอย่างมีเหตุผลและหนักแน่นว่า:

"ใช่ ผมเป็นแค่ผู้ช่วยคนหนึ่งของพี่รั่วรั่ว แต่การกระทำของคุณ ต่อให้เป็นใครก็ตามที่ยังพอดีจิตสำนึกอยู่บ้างก็ล้วนทนดูไม่ไหว!"

"มีผู้ชายคนไหนบ้างที่ใจร้ายเหมือนคุณ ขอหย่ากับภรรยาตอนพึ่งคลอดลูกให้เขาเสร็จ?"

"เฉินโม่ อย่าว่าแต่ผู้ชายคนหนึ่งเลย แม้แต่คนคนหนึ่งคุณก็ไม่ใช่ด้วยซ้ำ"

ผมสะบัดมือเขาทิ้งอย่างแรง แล้วชกหมัดไปอย่างควบคุมไม่ได้

เสียงดัง “ปัง” จางเฟิงเซถอยหลังไปสองก้าวแล้วล้มลงกับพื้น เอามือปิดหน้าไว้บนใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

หลินรั่วรั่วดิ้นรนพยายามจะลุกขึ้นนั่งบนเตียง สายน้ำเกลือถูกเธอดึงจนสั่นคลอน

"คุณมีอะไรก็มาลงที่ฉัน ทำไมต้องไปพัวพันคนบริสุทธิ์ด้วย!"