แชร์

บทที่4

ผู้เขียน: แมวป๊อปคอร์น
เมื่อพ่อของผมเห็นแบบนี้แล้ว ก็โมโหจนตัวสั่น

ตบหน้าผมหนึ่งทีอย่างแรงทันที

"เฉินโม่! นี่ลูกจะดื้อดึงไปถึงไหนกันแน่? รั่วรั่วทนทุกข์ทรมานเพื่อลูกมาเยอะขนาดไหน ลูกตาบอดหรือไง? ผลตรวจพิสูจน์สายเลือดวางอยู่ตรงหน้าลูกแล้ว ลูกยังจะทำลายครอบครัวนี้อีกเหรอ?"

เสียง "เพี๊ยะ" ดังชัดเจน การตบนี้ตบอย่างเต็มแรง

ใบหน้าของผมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและม่วงในทันที

เสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็ดังขึ้นทันที

มีคนชี้ผมแล้วด่าว่า "คนอกตัญญู ไร้น้ำใจ"

มีคนพูดอุทานผ่านกล้องโทรศัพท์มือถือว่า "ทำไมผู้ชายสมัยนี้ถึงใจร้ายขนาดนี้"

ดวงตาที่แดงก่ำของหลินรั่วรั่วนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ประกายแห่งความหวังสุดท้ายในดวงตาของเธอที่มองดูผมอยู่นั้น ค่อยๆ ดับลง

“เจอกันในศาลนะ”

ฉันเอามือปิดแก้มที่ร้อนผ่าว เสียงไม่ดังมากแต่กลับชัดเจนยิ่งนัก

ไหล่ของหลินรั่วรั่วสั่นเทาอย่างกะทันหัน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า:

"เฉินโม่ คุณ...ไม่เหลือทางถอยไว้ให้แม้แต่สักนิดเลยเหรอ?"

ผมไม่ได้มองเธอ เพียงแค่พูดกับฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันอย่างเย็นชาว่า "หลีกไป"

พ่อกับแม่ยังอยากพยายามดึงผมไว้ แต่ก็ถูกผมสะบัดทิ้ง

ผมชี้ไปที่ประตู "ออกไปให้หมด ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกคุณ"

ตลอดห้าวันถัดมา ผมปิดโทรศัพท์มือถือ และพักอยู่ในโรงแรมคนเดียว

จนถึงวันที่ศาลเปิดพิจารณาคดี ผมจึงค่อยเดินเข้าไปในห้องพิจารณาคดีอย่างตรงเวลาเป๊ะ

หลินรั่วรั่วนั่งอยู่บนที่นั่งโจทก์ ใบหน้ายังคงซีดเซียวเหมือนเคย จางเฟิงนั่งอยู่ใกล้ๆ ข้างเธอ ดวงตาที่มองดูผมเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

พ่อแม่ของทั้งสองฝ่ายนั่งอยู่ในที่นั่งสำหรับผู้เข้าฟัง พ่อแม่ของผมถอนหายใจ ส่วนพ่อหลินกับแม่หลินก็จ้องเขม็งด้วยแววตาดุดัน

ทันทีที่นั่งลง แม่ของผมก็โน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า:

"เฉินโม่ รีบไปยอมรับผิดกับรั่วรั่วซะ ขอให้เธอยกโทษให้ พ่อของลูกให้คนไปถามแล้ว สถานการณ์แบบนี้ของลูกนะ คงต้องหย่าร้างโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรติดตัวไปเปล่าแน่!"

จู่ๆ จางเฟิงก็ลุกขึ้นยืน ชี้มาที่ผมแล้วตะโกนว่า:

"เฉินโม่ คุณเลิกดื้อดึงเสียที! พี่รั่วรั่วบอกแล้วว่า ขอแค่คุณขอโทษ เธอก็จะถือว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น คุณจะออกจากบ้านหลังนี้ไปจริงๆ เหรอ?"

พ่อหลินทุบโต๊ะ "ไอ้ผู้ชายใจดำ! ขอความเมตตาตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไป ไม่งั้นฉันจะให้คุณไม่มีแม้แต่ที่อยู่เลยด้วยซ้ำ!"

ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยสีหน้าสงบ ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำตลอดทั้งกระบวนการ

ผู้พิพากษาเคาะค้อน และหันมองผมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม:

"จำเลยเฉินโม่ โจทก์หลินรั่วรั่วกล่าวหาว่าคุณได้ยื่นคำขอหย่าด้วยเจตนาร้ายหลังจากที่เธอคลอดบุตร และยังมีพฤติกรรมความรุนแรงทางจิตใจแฝงอยู่ เมื่อพิจารณาจากหลักฐานในชั้นศาล พบว่าคุณมีความผิดชัดเจนในชีวิตคู่สมรส ตามบทบัญญัติแห่งกฎหมาย หากคุณไม่มีหลักฐานใหม่เพิ่มเติม ศาลมีคำพิพากษาให้คุณหย่าร้างโดยไม่เอาทรัพย์สินอะไรติดตัวไป"

ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้ถึงสิ่งที่ผมทำมา เมื่อได้ยินคำพิพากษานี้ก็พากันโกรธแค้นเดือดดาลต่อความไม่เป็นธรรม ราวกับอยากให้ศาลตัดสินลงโทษประหารชีวิตผมเสียด้วยซ้ำ

ผู้พิพากษามองมาที่ผม ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดเจนว่าไม่เห็นด้วยกับท่าทีที่เงียบงันของผม

ขณะที่กำลังจะเคาะค้อนพิพากษาเพื่อชี้ขาด ทนายของผมก็ลุกขึ้นยืนอย่างกระทันหัน

"ท่านผู้พิพากษา เรามีหลักฐานใหม่ที่จะยื่นเสนอครับ"

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่9

    คำตัดสินของศาลออกมาอย่างรวดเร็วหลินรั่วรั่วเนื่องจากอยู่กินกับผู้อื่นในระหว่างสมรส และมีเจตนาทำร้ายผู้เยาว์ จึงถูกตัดสินให้หย่าร้างโดยไม่แบ่งทรัพย์สินใดๆ ไป อีกทั้งจากหลักฐานเสียงบันทึกที่เกี่ยวข้องกับ “การวางแผนทำร้าย” แม้จะยังไม่ได้ลงมือจริง แต่เนื่องจากสถานการณ์ร้ายแรง จึงถูกตัดสินจำคุก 1 ปี 6 เดือนจางเฟิงในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด และยังมีการกระทำที่ทำลายครอบครัวของผู้อื่น จึงถูกตัดสินจำคุก 1 ปีเช่นกัน หลังจากคำพิพากษาถูกประกาศออกมา แม่หลินกับพ่อหลินก็ตัดขาดความสัมพันธ์กับหลินรั่วรั่วในทันทีทั้งสองเหมือนแก่ลงไปสิบปีในชั่วข้ามคืน ตอนเดินออกมาจากศาล แม้แต่หลังยังเหยียดตรงไม่ไหวแล้ว พวกเขาไม่ได้หันไปมองหลินรั่วรั่วอีกแม้แต่ครั้งเดียว เพียงแต่โค้งคำนับผมอย่างลึกซึ้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น “ขอโทษนะ เป็นเพราะพวกเราอบรมสั่งสอนลูกสาวได้ไม่ดี ทำให้คุณต้องได้รับความไม่เป็นธรรมและต้องทนทุกข์ใจ"ชะตากรรมของจางเฟิงยิ่งเลวร้ายไปใหญ่เขาไม่เพียงแต่ถูกไล่ออกจากงาน ยังถูกบริษัทเอาผิดในข้อหาทำข้อมูลทางการค้ารั่วไหลแท้จริงแล้วเขาได้อาศัยตำแหน่งหน้าที่ แอบนำข้อมูลลูกค้าของบริษัทผมไปขายให้ค

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่8

    ผมจ้องมองเธอด้วยท่าทีที่อยู่เหนือกว่า หยิบเครื่องบันทึกเสียงที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาจากกระเป๋า แล้วกดปุ่มเล่นหลังจากเสียงกระแสไฟฟ้าเย็นเยียบดับลง ก็ตามมาด้วยเสียงที่หยอกล้อของจางเฟิง:"รั่วรั่ว คุณคิดว่าเด็กคนนี้คลอดออกมาแล้ว จะเป็นของผมหรือของเขา?"เสียงหัวเราะของหลินรั่วรั่วแฝงไปด้วยความเกียจคร้านเล็กน้อย:"ใครจะไปรู้ล่ะ ยังไงทุกครั้งก็ไม่ได้ป้องกัน ก็มาลองดูกันว่าลูกอ๊อดของใครจะกระฉับกระเฉงกว่ากัน"จางเฟิงหัวเราะเบาๆ “ถ้าคลอดออกมาหน้าตาเหมือนผม เฉินโม่ไอ้โง่นั้นจะโกรธจนบ้าไหมนะ?”"โกรธจนบ้าก็ยิ่งดีไปเลย ถึงตอนนั้นฉันก็แสร้งทำเป็นร้องไห้ แล้วให้เขาเลี้ยงลูกของเรา"เสียงบันทึกเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นจางเฟิงก็ถามต่อว่า:"แล้วถ้าไม่ใช่ลูกของผมล่ะ?"น้ำเสียงของหลินรั่วรั่วอ่อนลงทันที ราวกับกำลังปลอบใจจางเฟิง "ถ้าคลอดออกมาแล้วไม่ใช่ลูกของคุณ งั้นฉันก็ไม่เอา ถึงตอนนั้นก็สร้าง 'อุบัติเหตุ' สักเล็กน้อยให้เขาเสียไป แล้วเราค่อยคลอดใหม่""อุบัติเหตุ?" จางเฟิงดูลังเลเล็กน้อยหลินรั่วรั่วเย้ยหยัน “จะไปกลัวอะไร ก็แค่บอกว่าร่างกายเด็กอ่อนแอ เผลอล้มไปหรือสำลักนมเข้าไป ใครจะไปตรวจสอบได้?เ

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่7

    ผมมองดูทั้งสองที่ตื่นตระหนกอยู่ในห้องพิจารณาคดี แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า:"ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาเหิมเกริมจนทำเรื่องน่ารังเกียจแบบนี้ในกลางวันแสกๆ ผมก็คงหยิบหลักฐานที่ชัดเจนขนาดนี้ออกมาไม่ได้"ที่นั่งสำหรับผู้เข้าฟังวุ่นวายขึ้นมาในทันที เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังจนเกือบทำหลังคาพังทลายทิ้ง"รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆ หญิงชั่วชายชั่วคู่นี้ไร้ยางอายสุด ๆ!""เฉินโม่ก็น่าสงสารเหลือเกิน ถูกคนรอบข้างวางแผนร้ายแบบนี้!""ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะหย่าให้ได้ ใครก็คงทนการทรยศแบบนี้ไม่ได้หรอก?"ผมยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เงียบ สายตากวาดมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของหลินรั่วรั่ว:ผมชี้ไปที่แผนภาพโครงสร้างของโซฟาบนหน้าจอ "ใต้โซฟานี้ถูกเจาะเป็นโพรงแล้ว มีช่องลับที่ออกแบบมาโดยเฉพาะ ซึ่งสามารถซ่อนผู้ชายคนหนึ่งได้พอดี"ทนายความกดโทรวิดีโอคอลทันที และกล้องก็หันมาที่ห้องนั่งเล่นของบ้านผมในภาพ คนงานกำลังสาธิตกลไกของโซฟาอยู่ เพียงกดปุ่มลับที่พนักแขน ฐานโซฟาก็จะค่อยๆ ดีดออก เผยให้เห็นช่องเก็บของลึกประมาณหนึ่งเมตรยี่สิบเซนติเมตร ชายรูปร่างปานกลางสามารถเข้าไปข้างในได้อย่างสบาย และหลังจากปิดฐานแล้วก็ไม่พบพิรุธอะ

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่6

    ต่อข้อกล่าวหาเหล่านี้นั้น ในใจของผมไม่สะท้อนอารมณ์ใดๆ เลยผมอดทนมาหลายวัน ก็เพื่อรอคอยวันนี้น้ำเสียงของผมสงบ เหลือบมองหลินรั่วรั่วกับจางเฟิงที่แสดงสีหน้าได้ใจ"ท่านผู้พิพากษา โปรดอนุญาตให้ผมเปิดคลิปวิดีโอถัดไปด้วยครับ"เมื่อได้รับอนุมัติจากผู้พิพากษา ทนายความก็เริ่มทำการควบคุมอุปกรณ์ทันที และภาพบนจอขนาดใหญ่ก็เปลี่ยนไปเป็นภาพห้องนั่งเล่นในเวลากลางคืนแสงจันทร์ส่องลอดเข้ามาทางช่องว่างของผ้าม่าน เผยให้เห็นโครงร่างเลือนรางของโซฟาทันใดนั้น พนักพิงของโซฟาก็ค่อยๆ ยกขึ้นทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เห็นภาพนี้แล้วต่างก็สับสนไม่เข้าใจ"อะไรกันเนี่ย...ให้พวกเราได้เปิดหูเปิดตา ดูโซฟาหรูหราคุณภาพสูงเหรอ""โซฟานี้ยังมีฟังก์ชั่นแบบนี้ด้วยเหรอ? ซ่อนผ้าห่มหรือผ้านวมก็น่าจะสะดวกดี แต่เวลาแบบนี้มาเล่นคลิปแบบนี้มีประโยชน์อะไร?""ไม่ใช่สิ มุมที่เปิดของโซฟานี้กว้างเกินไปแล้ว ดูไม่เหมือนช่องเก็บของธรรมดาเลย"ในขณะนี้เองสีหน้าของจางเฟิงก็เริ่มตื่นตระหนกเล็กน้อยสีหน้าของหลินรั่วรั่วก็ซีดเผือดเช่นกันแต่ผมไม่ได้ให้โอกาสพวกเขา วิดีโอยังคงเล่นต่อไปในวิดีโอ มีเงามืดๆ หนึ่งออกมาจากด้านในโซฟาอย่างง่ายดา

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่5

    เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเทียนซวิน ทุกคนในห้องพิจารณาคดีก็เงียบลงทันทีหลิวเทียนซวินเสียบแฟลชไดรฟ์เข้ากับเครื่องเล่นของศาล และเปิดโฟลเดอร์ชื่อที่หลักฐานซึ่งมีวิดีโอหลายรายการอยู่ภายในคลิกเปิดดูหนึ่งในนั้น บนหน้าจอขนาดใหญ่ก็ปรากฏภาพห้องนั่งเล่นของบ้านผมขึ้นทันทีหลินรั่วรั่วนั่งอยู่บนโซฟาในชุดอยู่บ้านหลวมๆ ร่างกายขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจ มุมกล้องเผยให้เห็นแก้มที่แดงระเรื่อของเธอพอดีตอนแรกภาพยังสงบเงียบไร้คลื่นไหว จนกระทั่งผ่านไปไม่กี่นาที การเคลื่อนไหวของเธอก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนไปอย่างผิดปกติ ไหล่สั่นสะท้าน มือทั้งสองข้างกำแน่นที่พนักโซฟาโดยไม่รู้ตัวห้องพิจารณาคดีเงียบสนิท ทุกคนมองหน้ากันด้วยความงุนงง“นี่มัน......”ผู้พิพากษาขมวดคิ้วผู้ฟังต่างพากันกระซิบกระซาบกัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยในภาพหลินรั่วรั่วหน้าแดงระเรื่อ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามขมับ เห็นได้ชัดเจนว่าเธอกำลังอยู่ในสภาวะบางอย่างที่ยากจะบรรยายออกมาพ่อหลินกับแม่หลินที่นั่งอยู่ข้างที่นั่งโจทก์ เมื่อเห็นภาพนี้ก็หน้าแดงฉาน รีบหันหน้าหนีด้วยความกระอักกระอ่วน นิ้วมือกำชายเสื้อแน่นหลินรั่วรั่วลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่าง

  • ภรรยานอนที่โซฟาใหม่ทุกคืน ผมจึงเลือกที่จะหย่า   บทที่4

    เมื่อพ่อของผมเห็นแบบนี้แล้ว ก็โมโหจนตัวสั่นตบหน้าผมหนึ่งทีอย่างแรงทันที"เฉินโม่! นี่ลูกจะดื้อดึงไปถึงไหนกันแน่? รั่วรั่วทนทุกข์ทรมานเพื่อลูกมาเยอะขนาดไหน ลูกตาบอดหรือไง? ผลตรวจพิสูจน์สายเลือดวางอยู่ตรงหน้าลูกแล้ว ลูกยังจะทำลายครอบครัวนี้อีกเหรอ?"เสียง "เพี๊ยะ" ดังชัดเจน การตบนี้ตบอย่างเต็มแรงใบหน้าของผมก็เปลี่ยนเป็นสีแดงและม่วงในทันทีเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้างก็ดังขึ้นทันทีมีคนชี้ผมแล้วด่าว่า "คนอกตัญญู ไร้น้ำใจ"มีคนพูดอุทานผ่านกล้องโทรศัพท์มือถือว่า "ทำไมผู้ชายสมัยนี้ถึงใจร้ายขนาดนี้"ดวงตาที่แดงก่ำของหลินรั่วรั่วนั้น ตอนนี้เต็มไปด้วยน้ำตา ประกายแห่งความหวังสุดท้ายในดวงตาของเธอที่มองดูผมอยู่นั้น ค่อยๆ ดับลง“เจอกันในศาลนะ”ฉันเอามือปิดแก้มที่ร้อนผ่าว เสียงไม่ดังมากแต่กลับชัดเจนยิ่งนักไหล่ของหลินรั่วรั่วสั่นเทาอย่างกะทันหัน น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอถามด้วยเสียงแหบพร่าว่า:"เฉินโม่ คุณ...ไม่เหลือทางถอยไว้ให้แม้แต่สักนิดเลยเหรอ?"ผมไม่ได้มองเธอ เพียงแค่พูดกับฝูงชนที่กำลังเบียดเสียดกันอย่างเย็นชาว่า "หลีกไป"พ่อกับแม่ยังอยากพยายามดึงผมไว้ แต่ก็ถูกผมสะบัดทิ้งผมชี้ไปที่ประ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status