ログイン共有
5
公開日:
2026-10-10 15:04:21เดินออกจากห้องตรงไปยังห้องนอนของบุตรสาว ช่วงนี้เขาคิดถึงปิยมาภรณ์บ่อยยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ตอนที่สูญเสียเธอไปใหม่ ๆ เขาทำใจอยู่เป็นนาน ผ่านไปเกือบห้าปีที่ความเสียใจถึงค่อย ๆ ลดระดับลงมา นึกว่าตนทำใจได้แล้วเสียอีก แต่เปล่าเลย เขายังคงรู้สึกเหมือนกับว่าเธออยู่ในหัวใจของเขาเสมอ ไม่ได้จากไปไหน
หยุดลงที่หน้าห้องบุตรสาว เคาะประตูเบา ๆ นิ่งอึดใจ ค่อยออกปากเรียกคนในนั้น
“ปลายฝนครับ เปิดประตูให้พ่อหน่อย”
เด็กสาวเจ้าของชื่อผละจากหมอนที่ชื้นไปกว่าครึ่งใบ เพราะน้ำหูน้ำตาที่เอาแต่ไหลพรากอยู่ร่วมชั่วโมง เด้งตัวขึ้นนั่งทับส้นเท้า ตะโกนตอบกลับไม่ดังนัก ทั้งยังอู้อี้เล็กน้อย สูดน้ำมูกฮึด ๆ เป็นจังหวะ
“คุณพ่อมีอะไรจะดุจะด่าจะว่าลูกอีกคะ ยืนพูดตรงนั้นได้เลยค่ะ ลูกได้ยิน”
“โถ...ทูนหัวของพ่อ”
นิรันดร์ครางเสียงอ่อย ใจหล่นไปกองใต้ตาตุ่มทันทีที่ได้ยินคำตัดพ้อของบุตรสาว นิ่งไปอีกครู่ เอ่ยวอนขอต่อจากนั้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิม
“เปิดประตูให้พ่อเถอะครับคนดี”
ในห้องเงียบไปครู่ ถึงได้มีเสียงคนในนั้นตัดพ้อกลับมา
“คุณพ่อฉีกหน้าลูกต่อหน้าคนอื่น ทำให้ลูกอะ...อาย” ปลายฝนพูดไม่จบดี ก็สะอื้นไห้ออกมาอีก นิรันดร์ร้อนผ่าวไปหมดทั้งหัวอกหัวใจ เคาะประตูระรัว บอกลูก
“โธ่...เปิดประตูก่อน แล้วเราค่อยคุยกันไม่ได้หรือยังไงทูนหัวของพ่อ”
เด็กสาวเม้มริมฝีปากสีชมพูอ่อนเบา ๆ อย่างใช้ความคิด ครู่เดียวก็ลุกจากเตียงนอน ยกแขนปาดป้ายน้ำตาลวก ๆ เดินไปเปิดประตูให้บิดาในที่สุด
ทันทีที่เห็นดวงตาซุกซนดื้อรั้นแดงก่ำทั้งยังบวมตุ่ย หัวใจคนเป็นพ่อก็แทบสลาย นิรันดร์เดินเข้ามากอดร่างบุตรสาวด้วยความรักท่วมท้น เสียงอ่อนลง
“พ่อขอโทษครับ...พ่อขอโทษ”
คนเป็นพ่อเอ่ยปากอย่างนี้ทุกครั้งที่มีเรื่องไม่ลงรอยกันกับบุตรสาว มาดขรึมเข้มที่ใครต่อใครคุ้นตา บัดนี้อ่อนสลายละลายยวบยาบกลายเป็นคนละคนไปแล้ว
นิรันดร์ อัศวหาญญ์วรกุลแข็งกับคนอื่นเสมอ แต่กับบุตรสาวเขาใจแข็งนาน ๆ ได้ที่ไหนกัน และสิ่งที่เกิดเมื่อครู่นั่นก็เป็นเพราะเขาหลุดบันดาลโทสะออกไป เพราะถูกยั่วยุ จนควบคุมตัวเองไม่อยู่
ผู้หญิงคนนั้นราวกับรู้จุดอ่อนของเขา ทำอารมณ์ของเขาทะยานขึ้นลงได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร
นิรันดร์รีบปัดความคิดทิ้ง หันมาสนใจที่บุตรสาวของตนเอง
ปลายฝนมุ่ยหน้าในอ้อมกอดของบิดา เงียบ ไม่พูดอะไรคล้ายกับจะบอกด้วยท่าทางว่ายังไม่ยอมรับคำขอโทษของคนเป็นพ่อ เห็นท่าทีของลูกแล้ว ก็ค่อยดันร่างเล็กในอ้อมกอดออก อ้อนตามแบบฉบับที่ใช้ได้ผลเสมอ
“คนดี อย่าโกรธพ่อเลยนะครับ พ่อสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีก โอเคไหม”
ปลายฝนเงียบอึดใจ บอกด้วยท่าทีงอน ๆ อยู่บ้าง “ไม่โอเคค่ะ ลูกโกรธ ลูกน้อยใจที่คุณพ่อไม่เคยเชื่อใจลูกเลย”
“ก็...” จะให้เชื่อใจได้อย่างไร ลูกสาวของเขา หัดโกหกเขาแล้ว
นิรันดร์อึกอัก อึ้งกับสิ่งที่ลูกเอ่ยออกมา
ตอนนี้ลูกโกรธ ลูกน้อยใจเขา และพ่อเลี้ยงเดี่ยวผู้เอาตัวเองเป็นที่ตั้งมาทั้งชีวิตก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร ก่อนหน้าลูกเขาบอกอะไรก็เชื่อก็ฟังมาตลอด แล้วนี่ทำไมพฤติกรรมพลิกเปลี่ยนไปแบบนี้ เขารับมือไม่ได้ ตั้งตัวไม่ทัน หัวสมองก็พยายามหาเหตุผลมาหักล้างในความน้อยใจของลูก
ที่ทำ ที่พูดไปนั่น ก็ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจลูกเสียทีเดียว อันที่จริงเขาไม่ไว้ใจไอ้เด็กหนุ่มนั่นมากกว่า นึกกลัวว่านี่อาจเป็นสิ่งเลวร้ายที่จะเข้ามาล่อลวงลูกสาวของเขาให้เดินทางผิด จนอาจเสียอนาคตได้
มองใบหน้าของลูกแล้วก็ถอนใจเฮือก ปลายฝนของเขาทั้งสวยทั้งน่ารัก น่ารักเสียจนเขาไม่อยากให้ใครมาเกาะแกะ ไม่อยากให้ปลายฝนออกไปไหนเลย กลัวเจอคนไม่ดี มาหลอกลูกของเขา
คนเป็นพ่อกลัวไปหมด
กลัวบุตรสาวจะได้รับอันตราย และอีกสารพัดความกลัว
แต่ปลายฝนไม่เข้าใจในจุดนี้ ก่อนหน้ายังเด็ก พ่อบอกอะไรก็ยังเชื่อฟังคำพ่อ แต่เมื่อโตขึ้น วัยเริ่มเปลี่ยน ฮอร์โมนเริ่มทำงาน ก็จะไม่ฟังคำของพ่ออีกแล้ว เจ้าตัวเหมือนกับจะทำทุกอย่างที่เขาห้ามปราม ไม่ให้ทำ
ไอ้เรื่องไปดูคอนเสิร์ตนี่ก็เหมือนกัน ปลายฝนเอ่ยขอไปดูคอนเสิร์ตแล้วในครั้งแรก แต่เขาไม่ให้
เลยใช้วิธีโกหกว่าจะไปเข้าค่ายติววิชาการบ้านเพื่อน วางแผนดิบดี ให้ทั้งพี่เลี้ยง ให้ทั้งเพื่อนของตัวรุมหัวกันหลอกคนสนิทของเขา หลอกเขาด้วย ว่านอนอยู่ที่บ้านเพื่อน แต่แอบไปดูคอนเสิร์ตเสียไกลถึงต่างจังหวัด
แค่เท่านี้ หัวอกคนเป็นพ่อก็แทบแย่อยู่แล้ว
ยังจะพาไอ้หน้าขาวสายเกาเข้าบ้านมาอีก
ไหนจะเรื่องที่ไปนอนทำท่า ทำทาง...
ฮึ่ย! นึกถึงภาพนั่นทีไร อกใจพลันเดือดพล่านราวกับถูกราดด้วยน้ำต้มร้อน ๆ ทุกที พยายามทำใจให้เย็นลง สงบลมหายใจตัวเอง บอกเสียงอ่อน
“ตอนนั้นพ่อโกรธครับ พ่อยอมรับ แล้วทำไมลูกต้องไปนอนหงายให้มัน...” หลุดปากเอ่ยถึงเด็กเวรนั่นแล้วก็ชะงักไป ไม่เอาแล้ว ไม่พูดดีกว่า เปลี่ยนไปท้วงเรื่องที่เคยสัญญิงสัญญากันแทน “พ่อบอกลูกแล้วนี่ครับ ว่าพ่อยังไม่อยากให้ลูกของพ่อมีแฟน ไม่อยากให้หนูคบหาเพื่อนผู้ชายตอนนี้ มันยังไม่ถึงวัยที่ลูกจะต้องโฟกัสเรื่องความรัก ปลายฝนของพ่อยังเด็กอยู่เลยนะ” ปลายเสียงทำงุ้งงิ้งอ้อนบุตรสาว พยายามโน้มน้าวให้คล้อยตาม มือข้างหนึ่งของนิรันดร์ยกขึ้นเกลี่ยเส้นผมปอยเล็กที่บดบังใบหน้าออก
เด็กสาวทำปากยื่นอย่างที่คนเป็นพ่อมองแล้วก็ว่าน่ารักนัก
“สิบหกแล้วค่ะคุณพ่อ ลูกไม่ใช่เด็ก ๆ อีกต่อไปแล้วนะคะ”
นิรันดร์โน้มศีรษะมากอดเบา ๆ จูบลงบนเส้นผมอย่างแสนรัก “เพิ่งจะสิบห้าครับทูนหัว”
“อีกไม่ถึงปีหรอกค่ะ ลูกก็จะสิบหก”
“สิบหกก็ยังเด็กอยู่ดีครับ ลูกสาวของพ่อยังมีแฟนไม่ได้” คนหวงลูกบอกเสียงขึงขัง
“ลูกก็ยังไม่ได้มีแฟนนี่คะ”
“อ้าว แล้วไอ้เวรนั่น…” ปลายฝนมองบิดาตาดุใส่ท่าน บ่น
“คุณพ่อเรียกเพื่อนของลูกด้วยคำไม่สุภาพอีกแล้วนะคะ”
นิรันดร์บดกรามกรอดอย่างขุ่นเคือง เมื่อได้ยินลูกติงเช่นนั้น
“นั่นแหละ เรากำลังพูดถึงคนคนเดียวกันอยู่ครับ สรุปว่ามันไม่ใช่แฟนของลูกใช่ไหม”
เด็กสาวไม่ยอมเอ่ยถึงสถานะของตนกับภูผาอีก รู้ว่าเมื่อครู่ปดไป ก็เพราะไม่อยากให้บิดากังวล แล้วเปลี่ยนไปคุยเรื่องดีดีของอีกฝ่ายแทน “ภูน่ะ เขาช่วยลูกเอาไว้ค่ะคุณพ่อ”
คนเป็นพ่อหรี่ตาลงหน่อยหนึ่ง ถามห้วนอย่างไม่นึกให้ราคา
“มันช่วยอะไร”
“มีคนมารังแกลูกค่ะ ภูเลยเข้ามาช่วยเอาไว้ จนถูกรุมทำร้ายน่ะสิคะคุณพ่อ”
นิรันดร์แค่นหัวเราะ เอ่ยเสียงเย็น “สุภาพบุรุษตายห่_ ละ”
บุตรสาววัยรุ่นได้ยินคำสบถของบิดา ก็ร้องแหวขึ้นอีก
“คุณพ่อ! พูดไม่เพราะอีกแล้วนะคะ”
“โอเคครับ แล้วเป็นยังไงต่อ ลูกถูกคนทำร้าย มันมาช่วยลูก ลูกเลยพามันมาทำแผลที่บ้านของเรา ทำไมลงไปนอนอะไรกันท่านั้น”
ปลายฝนมองหน้าบิดาอย่างเคือง ๆ ที่ยังเรียกภูผาว่า ‘มัน’ เดินมานั่งกับพื้นห้อง สาธิตเหตุการณ์ที่ทำให้ท่านมองด้วยสายตาไม่ดี
“คุณพ่อมานั่งตรงนี้สิคะ”
นิรันดร์ประเมินอึดใจ ค่อยเดินไปนั่งบนเตียงนอนสีชมพูอ่อน ทำสัญญาณเรียกบุตรสาวให้ขึ้นมาบนนี้แทน
最新チャプター
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
あなたも気に入るかもしれません
สัญญารักผูกหัวใจท่านประธานปากแข็ง
ธารดารา375.2K ビューภรรยาในนาม
ชะนีติดมันส์283.8K ビューรอยร้าวรัก
Sitha77.0K ビューชีวิตหลังความตายของเซินมาน
จี้เสี่ยวนวน102.0K ビューบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย77 ビューดีลลับกับนายวิศวะเพลย์บอย | คอปเปอร์xมิเกล
พิชา - Phicha383 ビューพราก
วรศิษฏ์94 ビューCHASE ME, KEEPER — ถ้าจับฉันได้ ก็ลองดู
g.ghostflying74 ビュー
