6

นิรันดร์ประเมินอึดใจ ค่อยเดินไปนั่งบนเตียงนอนสีชมพูอ่อน ทำสัญญาณเรียกบุตรสาวให้ขึ้นมาบนนี้แทน

ปลายฝนหน้ามุ่ย เดินมานั่งข้าง ๆ แล้วเล่า

               “นี่ไงคะ ภูนั่งให้ลูกทำแผลตรงนี้ ลูกก็นั่งท่านี้ทำแผลให้ภู แต่แผลภูมีหลายแผล ลูกทำไปทำมาก็เลยเป็นตะคริวค่ะ แล้วก็เลยให้ภูยืดกล้ามเนื้อให้ จนคุณพ่อมาเห็นนั่นแหละ”

               นิรันดร์ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ หรี่ตามองบุตรสาว เมื่อไม่พบพิรุธ บอกตัวเองว่าอย่ากังวลจนเกินเหตุนัก เรียกบุตรสาวเสียงนุ่มนวลอ่อนโยน

               “มานี่มา ขอพ่อกอดลูกสาวคนสวยของพ่อหน่อย”

               ปลายฝนอิดออดอยู่ครู่

นิรันดร์เห็นแล้วก็ยอกแสลงในใจ ทำไมปีสองปีสามปีก่อน เรียกปุ๊บก็ถลามาหาเขาปั๊บ พอโตขึ้น ฮอร์โมนเปลี่ยน ความคิด จิตใจและพฤติกรรมจึงเปลี่ยนไป เลยทำให้อิดออด ไม่ยอมให้กอดง่าย ๆ เหมือนตอนที่ยังเป็นยายหนูของพ่ออีกแล้ว

พอลูกไม่ยอมขยับหา คนพ่อก็ขยับไปโอบตัวบุตรสาวเข้ามากอดเสียเองด้วยความรักล้นปรี่ทั้งหัวใจ

ปลายฝนของพ่อไม่ช่างคุย ไม่เล่าเรื่องเก่งแบบก่อนอีกแล้ว แล้วก็เริ่มพูดจาโกหก บางทีก็พูดจริงบ้างไม่จริงบ้าง เริ่มแยกตัว ปลีกตัวอยู่แต่ในห้อง มีโลกส่วนตัวของตัวเอง ไม่มีเขาอยู่ร่วมในโลกของลูกอีกแล้ว งึมงำเสียงเบา

“กลับไปเมื่อตอนลูกสองขวบอีกทีจะได้ไหม”

               เด็กสาวแหงนหน้ามองคางบิดา ถามด้วยความงุนงง

“ทำไมคะ”

               นิรันดร์ไม่ตอบคำถามนั้น ใจของเขาแปลบปลาบขึ้นอีกแล้ว

                ความอ่อนแอที่ซุกซ่อนตัวอยู่ในซอกหลืบของหัวใจ ทำให้เขาหลุดปากพูดมันออกมา เขาอยากให้ลูกกลับไปเมื่อตอนสองขวบก็เพราะอยากให้เวลาย้อนกลับไปตอนนั้นอีกครั้ง ตอนที่ปิยมาภรณ์ยังมีชีวิตอยู่

                หากย้อนได้จริง เขาจะไม่มีทางให้เกิดเหตุการณ์ที่คร่าชีวิตเธอไปอย่างเด็ดขาด ปิยมาภรณ์จะได้อยู่กับเขา อยู่กับลูก ไม่จากไปก่อนเวลาอันควรแบบนี้

ก้มลงหอมผมตรงยาวดำสลวย อย่างที่ได้จากผู้เป็นภรรยาด้วยหัวใจที่ถูกบีบอัดจากมือที่มองไม่เห็น ผละลุกขึ้นยืน มือข้างหนึ่งของเขากวาดไปถูกกระเป๋าครัชสีดำใบสวยขนาดย่อมของปลายฝนตกลงที่พื้นห้องไม่ห่างจากตรงที่ยืนเท่าไรนัก

ทั้งห้องเงียบกริบในเสี้ยววินาที

               ปลายฝนเม้มปากแน่นเมื่อบิดาก้มลงหยิบของที่หลุดออกจากกระเป๋ามาถือ มองของในมือสลับมองหน้าบุตรสาว

คนเป็นพ่อขมวดคิ้วแน่น ถามเสียงเข้ม บ่งบอกอารมณ์ได้อย่างดีว่ากำลังอยู่ในโหมดไหน

“นี่มันอะไรกัน...ปลายฝน”

ปลายฝนส่งเสียงจิ๊จ๊ะ มองบิดาสลับมองของในมือท่าน เอ่ยด้วยท่าทีอ่อนอกอ่อนใจ

“คุณพ่อคะ คุณพ่อฟังลูกก่อนค่ะ”

“ลูกพกของแบบนี้ทำไม”

               ของในมือพ่อเลี้ยงเดี่ยวสั่นจนเกือบร่วงหล่นลงพื้น แต่กระนั้นก็ยังไม่เท่าหัวใจของคนเป็นพ่อที่หลุดออกจากขั้วไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อภาพในหัวแล่นไปไกลถึงกิจกรรมที่ต้องใช้สิ่งของสองชิ้นนี้

                ปลายฝนอ้าปากกำลังจะพูด แต่กลับถูกเสียงเฉียบขาดทรงอำนาจตัดฉับเสียก่อน

“พ่อให้สิทธิ์ลูก ยังไม่ต้องตอบคำถามของพ่อตอนนี้ แต่พ่อจะกักบริเวณลูกไว้ก่อน ลูกถูกงดใช้โทรศัพท์มือถือ แท็บเล็ต และโน้ตบุ๊กหนึ่งเดือน ให้ธนูไปส่งไปรับที่โรงเรียนแทนอ่ำ ห้ามลูกออกนอกเส้นทางเด็ดขาด!”

นิรันดร์สั่งเข้มงวด ไม่ลืมกำชับอีกเรื่อง

“และพ่อห้าม ไม่ให้ลูกติดต่อกับมันอีก ถ้ายังขัดคำสั่ง อย่าหาว่าพ่อใจร้ายก็แล้วกัน”

คนเป็นพ่อสั่งจบ เดินจากไปราวพายุทอร์นาโดลูกยักษ์ที่พัดเอาความเข้าใจระหว่างกันจากไปด้วย

“คุณพ่อ...”

เด็กสาวยืนมองแผ่นหลังของบิดาด้วยดวงตาแดงกล่ำตัดพ้ออยู่อย่างนั้นเป็นนานสองนาน มองของสองชิ้นที่กักอิสรภาพของตนเองด้วยความขุ่นเคืองใจ  

“ถุงยางกับยาคุม?”

               เสียงถามดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน ยกเว้นนักรบ น้องชายคนเล็กที่นั่งเงียบ มองนิ่ง แต่กระนั้นม่านตาก็ขยายกว้างขึ้น ตื่นตัวกว่าปกติ แสดงว่าตกใจกับเรื่องเล่าของพี่ชายคนโตอยู่ไม่น้อย

                เพราะปลายฝนคือหลานสาวสุดน่ารักของพวกเขา ที่อยู่ในวัยหัวเลี้ยวหัวต่อ ชนิดที่ทำเอาคนเป็นพ่ออย่างนิรันดร์หัวหมุนแทบไม่ว่างเว้น กังวลทุกลมหายใจเข้าออกเลยทีเดียว ว่าเด็กสาวจะทำอะไร ไปไหน คบกับใคร แม้กระทั่งเพื่อนของลูกก็ยังอยู่ในความควบคุมของนิรันดร์

                เพื่อนของปลายฝนส่วนใหญ่ถูกนิรันดร์ซื้อตัวให้เป็นสายของตัวเองแทบทุกคน ทำถึงขนาดนั้นแล้ว ก็ยังมีเรื่องหลุดรอดสายตานิรันดร์จนได้

นอกจากพ่อที่คอยประคบประหงมลูกสาวยิ่งกว่าเพชร

บรรดาอาอย่างพวกตน ก็ทะนุถนอมหลานสาวไม่ต่างกัน

นักรบกับธรณ์ถึงกับเคยไปมีเรื่องกับพวกอันธพาลที่จ้องหลานสาวของตนตาเป็นมันมาแล้ว ตอนพาปลายฝนไปทัวร์ยุโรปปีก่อนนู้น

แล้วพอได้ฟังเหตุการณ์แบบนี้เข้า ใครจะไม่ตกใจ

ในหัวพากันคิดไปต่าง ๆ นานาแล้วตอนนี้ว่าหลานสาวของตนทำตัวเหลวไหลจริงหรือ

               เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูห้องทำงานของนิรันดร์เปิดเข้ามาพอดี ทั้งหมดเลยเงียบ เมื่อเห็นเป็นเลขาส่วนตัวของพี่ชาย

ทิวทัศน์ เลขาของนิรันดร์นำเอกสารด่วนมาให้เขาตามสั่ง

               ขนาดว่าร่วมงานกันมานานแรมปี แต่ทิวทัศน์ก็ยังแอบสั่นไม่หาย

               นิรันดร์เคร่งครัดตลอดเวลา ลูกน้องไม่มีใครกล้าพูดจาล้อเล่นด้วยสักคน เดิมทีสมัยรับราชการตำรวจ เขาถูกฝึกหนักให้อยู่ในกฎระเบียบมาก่อน เมื่อลาออกแล้ว ยังคงติดนิสัยเช่นนั้นมาด้วย

ถึงขนาดเคยมีผู้ช่วยทิวทัศน์คนก่อน ปัสสาวะราดมาแล้ว เพียงแค่เขาถามหาเอกสารการประชุมเท่านั้น

               จนเรียบร้อยทิวทัศน์เดินแทบเป็นวิ่ง ออกจากห้องไป

นพรัตน์มองพี่ชายคนโตด้วยความชื่นชมกึ่งเห็นใจอยู่ลึก ๆ

นิรันดร์ในสายตาคนอื่นคงดูเข้มงวด เย็นชา แข็งกระด้างไม่น้อยแต่ลึก ๆ แล้วอ่อนโยนมาก สมัยที่ยังรับราชการ พี่ชายของพวกเขาถือเป็นตำรวจน้ำดีคนหนึ่ง ผิดจากผู้บังคับบัญชาสมัยนั้น ผิดจากพี่ ๆ น้อง ๆ รอบกายคนอื่นที่มักมีข่าวคาวเสียหาย

นิรันดร์ใฝ่ฝันกับอาชีพนี้ตั้งแต่เด็ก เจ้าตัวอยากทำหน้าที่ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์เพราะใจรักจริง ๆ

พี่ชายของเขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร นิรันดร์จริงจัง ห้ำหั่น ตาต่อตา ฟันต่อฟันกับพวกนอกกฎหมายเสมอ ตามเอาผิดกับผู้มีอิทธิพลเส้นใหญ่มาแล้วนักต่อนัก ขัดคำสั่งของผู้บังคับบัญชาหลายครั้ง เมื่อถูกใบสั่งให้หยุดตามคดีสำคัญ ๆ หลายต่อหลายคดี จนเป็นเหตุสู่การถูกลอบทำร้ายครั้งรุนแรงครั้งใหญ่จนเกือบเอาชีวิตไม่รอดกับคดีลักลอบค้าอวัยวะคราวนั้น

หลังฟื้นตัวจนกลับมาเดินได้ พี่ของเขาก็จำใจต้องลาออกจากราชการ แล้วกลับมาสานต่อกิจการของครอบครัว นิรันดร์ทุ่มเทกับงานมาก แม้จะน้อยกว่าเรื่องของบุตรสาวอยู่ระดับหนึ่งก็ตาม

               “ถ้าเป็นลูกสาวมึง พกของพวกเนี้ยในกระเป๋า จะทำยังไงวะ”

                พี่ชายคนโตของอัศวหาญญ์วรกุลมีช่วงเวลาที่สามารถคุยเล่นได้เป็นปกติ แต่หากเสียงแข็งแบบนี้แล้ว น้องทั้งสามไม่เคยมีใครกล้าเล่นหัวด้วยเลยสักคน

               ธรณ์มีสีหน้าคิดหนัก ดูจากแววตาจริงจังของพี่ชายแล้วไม่กล้ากล่าววาจาล้อเล่นด้วย รู้ใจอีกฝ่ายดีว่ารักบุตรสาวคนเดียวที่เกิดจากภรรยาผู้ล่วงลับมากขนาดไหน แล้วส่ายหน้าตอบด้วยท่าทีเคร่งขรึมปานกัน

“ผมไม่รู้เหมือนกันนะครับว่าควรต้องทำยังไง” ปั้นหน้ายุ่งยากใจเล็กน้อย บอกเสียงเบา พยายามไม่ยั่วยุพี่ชายคนโตที่อารมณ์ไม่นิ่งเท่าไรนัก “เอาจริง ๆ นะ เมีย...ผมยังหาไม่ได้เลย” 

นิรันดร์สบถขึ้นมาคำหนึ่งอย่างมีโมโห เมื่อภาพของบุตรสาวกับเด็กหนุ่มนั่น ผุดเข้ามาในหัวอีกครั้ง

                นพรัตน์เลยขยับตัวปรามเอาไว้ “ใจเย็นก่อนครับเฮีย”

               “ใครมันจะไปเย็นไหว”

พี่ชายคนโตเค้นเสียงลอดไรฟันบอก แววตาดิ่งลึก ทำเอาทั้งห้องเงียบกริบตามกันไป นพรัตน์ชั่งใจครู่เดียว ค่อยถามอย่างต้องการข้อมูลของคู่กรณีเพิ่มเติม “แล้วแฟนยายหนู ลูกเต้าเหล่าใคร เฮียพอรู้จักพ่อแม่ของทางนั้นบ้างไหมครับ”

               “ไม่ใช่แฟน” นิรันดร์แก้สถานะของอีกฝ่ายเสียงเหี้ยม แววตาแข็งกร้าว ตอบอย่างไม่อยากนึกถึงอีกฝ่ายเท่าไรนัก “ชื่อภูห่าเหวอะไรสักอย่าง ไม่ได้จำ พ่อมันชื่ออะไร ทำอะไร อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าแม่จะชื่อขิม”

               “อ้าว...” ธรณ์ร้องออกมาคำเดียว แล้วทำอ้อมแอ้มแย้ง “มันฟังดูแปลก ๆ อยู่หน่อยนะครับ ทำไมไม่รู้ข้อมูลอะไรเลย นอกจากชื่อของแม่เด็กนั่นล่ะครับ”