อารัมภบท

ดินร่วนซุยถูกตักขึ้นมากลบฝังร่างอันไร้วิญญาณที่อยู่ใน

โลงศพไม้ ซึ่งถูกวางเอาไว้อยู่ในหลุมดินที่ขุดลึกพอประมาณ คนที่อยู่ในโลงศพคือ ฮูหยินฟางเข่อซินผู้เป็นภรรยาเอกของท่านแม่ทัพเผิงเฟยฉีแห่งมณฑลพายัพ (ตะวันตกเฉียงเหนือ)

นางถึงแก่อนิจกรรมด้วยวัยเพียงยี่สิบเอ็ดปีด้วยโรคประหลาดที่หมอก็ยังไม่ทราบสาเหตุ

“ฮือ ฮือ ฮือ ต้านแม่~” ข้างหลุมศพมีเด็กน้อยวัยสองขวบนามว่าเผิงเฟยเมี่ยวนางคือบุตรีของฮูหยินฟางเข่อซิน เด็กน้อยถูกทิ้งเอาไว้ให้สามีไว้ดูต่างหน้าเสมือนเป็นตัวแทนของนาง เด็กน้อยคุกเข่าร่ำไห้โฮข้างหลุมศพมารดาสะอึกสะอื้นปริ่มว่าจะขาดใจ และข้างกันนั้นมีอนุกงเจียวจินอุ้มบุตรสาววัยเพียงแปดเดือนนามว่าเผิงเฟยจูไว้ในอ้อมอก

“จินเอ๋อร์ต่อไปนี้คงต้องฝากเมี่ยวเอ๋อร์ให้เจ้าช่วยอบรมดูแลต่อด้วย” เผิงเฟยฉีหันไปเอ่ยกับอนุภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มทว่าปะปนไปด้วยความเศร้าโศก

“เจ้าค่ะท่านพี่”

อนุกงเจียวจินค้อมศีรษะรับคำสั่ง นางเป็นบุตรีของเสนาบดีกงเจียวฝูซึ่งเป็นผู้จงรักภักดีตระกูลเก่าแก่อยู่ใต้อาณัติของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บิดาของนางสังกัดกรมยุทธนาการกระทรวงกลาโหม ทั้งคู่แต่งงานกันส่วนหนึ่งเพื่อคานอำนาจมิให้สกุลเผิงมีอำนาจมากเกินไป เพราะเกรงว่าจะเป็นภัยในภายภาคหน้าได้

ถึงแม้ว่าไปราวหนึ่งเดือนที่ภรรยาจากไป แม่ทัพเผิงเฟยฉีก็ยังอยู่ในความโศกเศร้ามิคลายด้วยว่าฮูหยินฟางเข่อซินเป็นภรรยาสุดที่รักของเขา เขาจ่อมจมอยู่ในความทุกข์และความเศร้าไปทุกขณะ มีเพียงสุราเป็นเพื่อนพอได้คลายความเศร้าโศกยามนี้

ฟางเข่อซินเป็นเพียงแค่บุตรของพ่อค้าวาณิชสามัญชนแต่เขาก็รักและเทิดทูนนางและยกให้เป็นฮูหยินเอก เขาตกหลุมรักนางตั้งแต่แรกพบยามเมื่อออกลาดตระเวณในหมู่บ้านใกล้ชายแดนและสุดท้ายก็ตกลงปลงใจและไปสู่ขอนางมาอยู่ร่วมเรียงเคียงหมอนด้วยกันในที่สุด

อนุกงเจียวจินเดินเข้ามาในห้องนอนของสามีก็เห็นว่าเขากำลังยกสุราขึ้นมาดื่มไม่เลิก

“ท่านพี่ หยุดดื่มสุราก่อนเถิดเจ้าค่ะ” นางเดินไปคว้าจอกสุรามาออกจากมือเขา

“อย่าขัดใจข้า!”

“ตอนนี้ท่านแม่ทัพไท่จื่อหยวนและครอบครัวมาเยี่ยมท่านพี่เข้าค่ะ” นางรีบบอก ไท่จื่อหยวนคือเพื่อนรุ่นพี่คนสนิทของเขาเป็นแม่ทัพประจำทางมณฑลบูรพา (ทิศตะวันออก) ทั้งคู่เคยเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมกันออกรบเพื่อบ้านเมืองเป็นเสมือนเพื่อนตาย และยังให้คำมั่นสัญญากันเอาไว้ด้วยว่าจะให้บุตรของทั้งสองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกัน

ไท่จื่อซวน ไท่จื่อหาน ไท่จื่อหาว อายุสิบขวบ แปดขวบ และห้าขวบตามลำดับพร้อมกับฮูหยินหลี่ชุนเหลียนและบ่าวในจวนเดินตามแม่ทัพไท่จื่อหยวนมาเป็นขบวนเพื่อตรงไปยังเรือนรับรองในจวนสกุลเผิง

รอไม่นานเผิงเฝยฉีก็เดินเข้ามาในเรือนรับรอง สองแม่ทัพโผเข้ากอดกัน ยามอดีตเคยกรีดเลือดสาบานเป็นพี่น้องร่วมรบกันมานมนาน ยามนี้คงเป็นช่วงเวลาที่ลำบากของเผิงเฝยฉีด้วยว่าภรรยาของเขาต้องมาเสียชีวิต หากไท่จื่อหยวนไม่ดูดำดูดีก็คงมิได้

“ท่านแม่ ข้าอยากออกไปเล่นข้างนอกขอรับ” ไท่จื่อซวนบุตรชายคนโตกระซิบกระซาบกับมารดา บรรยากาศตอนนี้มีแค่ผู้ใหญ่ที่สนทนากันพวกเขาอยู่ก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดี

“อย่างนั้นก็พาน้องๆ ของเจ้าออกไปด้วยกัน”

“ขอรับ” เขาพยักหน้ารับคำ

ฮูหยินหลี่ชุนเหลียนพยักหน้ากับสาวใช้คนสนิท พวกนางก็มาพาคุณชายทั้งสามออกไป

ใต้ต้นจามจุรีในสวนพฤกษาสำหรับพักผ่อนหย่อนใจซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเรือนรับรอง เด็กน้อยวัยสองขวบนั่งเล่นตุ๊กตาอยู่ มีบ่าวรับใช้วัยสิบสามปีนามว่าฟางซิ่วถงซึ่งเป็นบ่าวรับใช้ผู้ติดตามจากสกุลฟางมาคอยดูแลฟางเข่อซินจวบจนนางถึงแก่อนิจกรรม หลังจากนั้นฟางซิ่วถงก็รับหน้าที่ดูแลบุตรีของเจ้านายต่อ

“แดดเริ่มแรงแล้วเจ้าค่ะ บ่าวว่าเราเข้าไปในเรือนกันเถิดเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวผิวคุณหนูจะไหม้เอาได้นะเจ้าคะ” เด็กน้อยส่ายหน้าหวือปฏิเสธ นางอยากจะนั่งอยู่ตรงนี้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนหน้านั้นเผิงเฟยเมี่ยวก็มักจะมานั่งเล่นตรงนี้กับมารดาอยู่เป็นประจำ นางคิดถึงวันวานยามที่มีมารดาอยู่เคียงข้าง ฟางซิ่วถงได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างอ่อนใจ

“คุณหนูเจ้าคะ ท่านแม่ของคุณหนูไปสบายแล้ว อยู่บนฟ้านั่น ท่านแม่จะคอยเฝ้ามองคุณหนู” เผิงเฟยเมี่ยวเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามสดใสอย่างเหม่อลอย มีเมฆสีขาวเหมือนปุยนุ่นลอยฟูฟ่องอยู่เต็มท้องนภา

“ต้านแม่ อยู่บนนั้น จริงๆ หรือพี่ซิ่วถง?”

“จริงเจ้าค่ะ” นางพยักหน้ารับ ตั้งแต่ที่มารดามาล้มตายไป คุณหนูตัวน้อยของนางก็เปลี่ยนไปจากเด็กที่เคยร่าเริงก็เปลี่ยนเป็นเก็บตัวไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เป็นเพราะยังสะเทือนใจที่มารดามาจากไปเช่นนี้ นางรู้สึกเวทนาคุณหนูตัวน้อยของนางนัก

“เอ๊ะ นั่นใช่คนที่จะมาเป็นเจ้าสาวของพี่ใหญ่ใช่หรือไม่?” ไท่จื่อหานน้องชายคนรองเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปยังต้นจามจุรีที่มีคนสองคนนั่งอยู่

“ข้าอยากเห็น” ไท่จื่อหาวน้องชายคนสุดท้องโพล่งคำขึ้นมาด้วยท่าทีตื่นเต้น พวกเขารู้มาว่าสองตระกูลเป็นดองกันคนที่จะต้องแต่งงานและออกเรือนไปก่อนก็ต้องเป็นพี่ชายคนโตนั่นเอง

“อย่าพูดพล่อยไป วันข้างหน้ายังไม่รู้แน่” ไท่จื่อซวนสวนคำขึ้นมา

“ไม่รู้ได้อย่างไร อย่างไรพี่ก็ต้องแต่งงานก่อนใครอยู่แล้ว อาหาวพวกเราไปดูใกล้ๆ กันเถอะ” เขาเอ่ยยิ้มๆ ว่าแล้วก็ดึงมือน้องชายคนเล็กไท่จื่อหาววิ่งลิ่วไป ไท่จื่อซวนพี่ใหญ่และบ่าวรับใช้อีกสองคนจำต้องวิ่งตามหลังน้องๆ ไปอย่างเสียมิได้

ทั้งสามคนมีนิสัยที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ไท่จื่อซวนพี่ชายใหญ่เขาสนใจอ่านตำรา ไท่จื่อหานสนใจเรื่องการต่อสู้และฝึกวรยุทธิ์เหมือนบิดา ส่วนคนเล็กไม่สนใจทั้งบุ๋นและบู๊ เขาชอบความสำราญ ร้องรำทำเพลง แต่งโคลงกลอน ดูมหรสพมากกว่า

“นี่! เจ้าน่ะ” ไท่จื่อหานโพล่งคำขึ้น

พรึ่บ!

ทั้งนายทั้งบ่าวหันขวับมาอย่างพร้อมเพรียงกัน เด็กหญิงตัวน้อยมองเด็กชายสามคนด้วยท่าทีหวาดระแวงนางกอดตุ๊กตาผ้าที่มารดาเย็บไว้ในอกแน่น

“พวกเจ้าเป็นใคร เข้ามาที่นี่ได้อย่างไร!” บ่าวรับใช้รีบถาม ก่อนที่บ่าวที่ตามหลังมาจะช่วยไขข้อข้องใจ

“คุณชายทั้งสามเป็นบุตรของท่านแม่ทัพไท่จื่อหยวน นี่คือคุณชายไท่จื่อซวน ไท่จื่อหาน และไท่จื่อหาว” บ่าวรับใช้สาวแนะนำให้ตามลำดับ ฟางซิ่วถงนึกขึ้นได้ว่าแท้จริงแล้วหนึ่งในสามคนนี้จะต้องมีใครคนหนึ่งที่ต้องแต่งงานกับคุณหนูน้อยของนางในวันข้างหน้าตามที่ผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลตกลงกันไว้นี่เอง

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าค่าตาคุณชายทั้งสามคน เพราะพวกเขาไม่เคยมาที่จวนมาก่อน มีแค่เพียงแม่ทัพไท่จื่อ หยวนเท่านั้นที่แวะมาเยี่ยมเยียนเป็นบางครั้งบางคราว

เด็กชายทั้งสามคนกะพริบตาปริบมองเด็กน้อยตรงหน้าตาปริบๆ อย่างตื่นตะลึง เด็กหญิงตัวน้อยผิวขาวราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ แก้มป่องแดงระเรื่อ ตากลมโตราวกับตุ๊กตาที่มีชีวิต...