ภรรยาวิปลาส

ภรรยาวิปลาส

last updateLast Updated : 2026-07-30
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
34Chapters
527views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

นางวิปลาสเช่นนั้น ใครจะอยากตบแต่งกับนางกันเล่า! ใครบ้ากว่ากัน? กด1.คนบ้า กด 2.คนที่ตกหลุมรักคนบ้า : P

View More

Chapter 1

อารัมภบท

"You're late."

Lucia Abbott stood at the edge of the cliff, her silver hair glowing under the moonlight.

"You wanted to see me?" I asked.

"Do you know about the witch's prophecy?" she said.

"What prophecy?"

She stepped closer to the cliff, her heels nearly hanging over open air.

"The prophecy from the Northlands witch. She said..."

She paused, eyes locking onto mine.

"She said the true bloodline is about to awaken. The exiled daughter will take everything back. Dad's love, the pack's authority, and... Caleb."

She said Caleb Wright's name softly, but it cut deep.

"That's nonsense," I said. "I only came back to—"

"To what?" she snapped, her voice suddenly sharp. "To destroy everything I have? I've lived in this family for 15 years. 15 years!"

I took a step back. "Lucia, I never thought—"

"But I did!"

Her smile twisted, tears shining in her eyes.

"I've imagined it so many times. How peaceful things would be if you'd just died. If the werewolves who took you had torn out your throat."

"You knew about me being taken?"

My voice tightened. I refused to let my mind go there.

"Dad mentioned it once when he was drunk."

She tilted her head, resentment burning openly now.

"The enemy used you to lure Mom away from the battlefield. She left to find you and got surrounded and killed. Dad was badly injured searching for both of you. He can never have pups again."

The truths I had avoided for years were suddenly dragged into the light. Guilt crushed the air from my lungs.

"You already destroyed this family once!"

Every word stabbed into my chest like ice.

Silence spread between us.

When she spoke again, her voice was calm.

"Lyla, I don't have a choice."

By the time I realized something was wrong, it was already too late.

She lunged forward, nails digging deep into my skin.

She whispered, "Guess who they'll believe. You or me?"

Then she released me and leaned backward.

"Lucia!"

But it was too late.

Her body dropped over the cliff.

A scream exploded instantly through the pack's mind link. Not from below the cliff, but directly inside every wolf's head.

It was a desperate soul cry, powered by her own life force.

"Lyla joined the enemy! She tried to kill me! Help!"

The terror in her voice felt horrifyingly real.

I stood frozen at the edge, my hand still hanging in the air where she had been.

Footsteps thundered behind me.

"Lucia!"

Caleb's roar came first.

He jumped off the cliff without hesitation, his claws scraping sparks from the rock as he descended.

More pack members rushed in behind him.

"Down there! She's down there!"

"Caleb found her!"

"That's so much blood..."

"Is she still alive?"

Amid the chaos, I couldn't move. My hands and feet felt numb with cold.

Caleb leapt back onto the cliff, Lucia cradled in his arms.

Her white dress was soaked dark with blood.

A brutal claw mark tore across her chest.

"I need a healer!" Caleb's voice shook. "Get a healer now!"

"Lyla!"

My father's furious roar crashed over me, his Alpha pressure forcing me to my knees.

Everything was happening too fast, but I forced myself to speak.

"It wasn't me. She set me up! She said I'd take everything from her, so she—"

"She risked her life just to frame you?" the grand elder, Russ Cooper, cut in.

He looked at me as if I were something filthy stuck to his shoe.

"Lucia is the most gifted werewolf this pack has seen in a century. Why would she risk dying just to accuse you? That's ridiculous!"
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
34 Chapters
อารัมภบท
ดินร่วนซุยถูกตักขึ้นมากลบฝังร่างอันไร้วิญญาณที่อยู่ในโลงศพไม้ ซึ่งถูกวางเอาไว้อยู่ในหลุมดินที่ขุดลึกพอประมาณ คนที่อยู่ในโลงศพคือ ฮูหยินฟางเข่อซินผู้เป็นภรรยาเอกของท่านแม่ทัพเผิงเฟยฉีแห่งมณฑลพายัพ (ตะวันตกเฉียงเหนือ) นางถึงแก่อนิจกรรมด้วยวัยเพียงยี่สิบเอ็ดปีด้วยโรคประหลาดที่หมอก็ยังไม่ทราบสาเหตุ“ฮือ ฮือ ฮือ ต้านแม่~” ข้างหลุมศพมีเด็กน้อยวัยสองขวบนามว่าเผิงเฟยเมี่ยวนางคือบุตรีของฮูหยินฟางเข่อซิน เด็กน้อยถูกทิ้งเอาไว้ให้สามีไว้ดูต่างหน้าเสมือนเป็นตัวแทนของนาง เด็กน้อยคุกเข่าร่ำไห้โฮข้างหลุมศพมารดาสะอึกสะอื้นปริ่มว่าจะขาดใจ และข้างกันนั้นมีอนุกงเจียวจินอุ้มบุตรสาววัยเพียงแปดเดือนนามว่าเผิงเฟยจูไว้ในอ้อมอก“จินเอ๋อร์ต่อไปนี้คงต้องฝากเมี่ยวเอ๋อร์ให้เจ้าช่วยอบรมดูแลต่อด้วย” เผิงเฟยฉีหันไปเอ่ยกับอนุภรรยาด้วยน้ำเสียงทุ้มทว่าปะปนไปด้วยความเศร้าโศก “เจ้าค่ะท่านพี่”อนุกงเจียวจินค้อมศีรษะรับคำสั่ง นางเป็นบุตรีของเสนาบดีกงเจียวฝูซึ่งเป็นผู้จงรักภักดีตระกูลเก่าแก่อยู่ใต้อาณัติของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน บิดาของนางสังกัดกรมยุทธนาการกระทรวงกลาโหม ทั้งคู่แต่งงานกันส่วนหนึ่งเพื่อคานอำนาจมิให้สกุลเ
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more
ตอนที่ 1/1 สตรีวิปลาสที่ไม่มีผู้ใดต้องการ
วันเดือนปีผันผ่านเคลื่อนคล้อย อะไรๆ ก็ย่อมเปลี่ยนแปลงไป เด็กหญิงเติบใหญ่เป็นสาววัยแรกแย้มอายุได้สิบแปดปีบริบูรณ์ มีข่าวแพร่สะพัดจากสกุลเผิงเล่าลือมาเป็นระยะว่าเผิงเฟยเมี่ยวสติไม่สมประกอบนับตั้งแต่ที่มารดาเสียไป พฤติกรรมของนางก็ค่อยๆ เปลี่ยนไปราวกับคนละคน ด้วยเหตุนี้จึงทำให้สกุลไท่ผัดผ่อนเรื่องแต่งงานออกไปเรื่อยๆ ไม่จื่อหยวนวางจดหมายจากสกุลเผิงที่อ่านจบแล้วในมือลง เขาส่งมาทวงถามเรื่องสัญญาการแต่งงานของสองตระกูลที่เคยตกลงกันไว้ “ท่านพี่ ข้าไม่ยอมให้ลูกชายของเราแต่งกับบุตรสาวคนโตของสกุลเผิงหรอกนะเจ้าคะ ท่านพี่ก็รู้ว่านางสติไม่สมประดี ถ้าให้ลูกชายคนโตเราไปแต่งกับสตรีสติวิปลาสเช่นนั้น รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น ท่านก็รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นข้าราชการสังกัดกรมพระคลังแล้ว อีกหน่อยก็คงได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเสนาบดีเป็นแน่” หลี่ชุนเหลียนเปรยกับสามี “จะทำอย่างไรได้ในเมื่อเป็นคำสัญญาระหว่างตระกูลวที่จะให้บุตรสกุลเผิงและสกุลไท่เป็นทองแผ่นเดียวกัน” “อย่างนั้นก็ให้บุตรสาวคนรองของสกุลเผิงแต่งแทนไม่ดีกว่าหรือเจ้าคะ ข้าได้ยินมาว่านางก็งามไม่แพ้พี่สาวมิหนำซ้ำยังเก่งงานบ้านงานเรือนนัก และท่านตาของนางก็
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more
ตอนที่ 1/2 สตรีวิปลาสที่ไม่มีผู้ใดต้องการ
“เชิญท่านพ่อพูดเถิดขอรับ” ไท่จื่อซวนพี่ใหญ่มีลักษณะสุขุม และเคร่งขรึมเป็นการเป็นงานที่สุดเอ่ยขึ้น“อย่างที่ลูกๆ ทราบกันดีว่า พ่อกับท่านอาเผิงเคยกรีดเลือดสาบานกันว่าจะให้ทั้งสองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกัน บัดนี้เมี่ยวเอ๋อร์ก็อายุได้สิบแปดปีบริบูรณ์แล้ว พ่อก็อยากจะให้...เอ่อ อาซวนเจ้าเป็นบุตรชายคนแรกของตระกูลย่อมเป็นเจ้าที่จะต้องออกเรือนก่อน”“ท่านพี่เจ้าคะ!” หลี่ชุนเหลียนโพล่งคำ ทว่าถูกสามียกมือขึ้นทักท้วงขึ้นมาให้นางสงบปากสงบคำลงเสีย เพราะเรื่องนี้เขาจะเป็นคนสนทนากับลูกเองไท่จื่อซวนสงบนิ่งราวภูผาใหญ่สูงตระหง่าน ก่อนที่จะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบทุ้ม“หากเป็นอย่างนั้น ลูกก็คงต้องตบแต่งเพราะเป็นคำสั่งของท่านพ่อ จะให้ลูกเป็นบุตรอกตัญญูได้อย่างไร”“โถ่ลูกแม่” หลี่ชุนเหลียนส่ายหน้ารู้สึกสงสารลูกชายนัก เขาเป็นคนที่เชื่อฟังคำสั่งของบิดา และมักจะไม่ชอบมีปากมีเสียงและไม่อยากขัดใจ“ท่านพ่อจะให้พี่ใหญ่แต่งจริงๆ หรือขอรับข้าได้ข่าวมาว่าบุตรีคนโตของตระกูลเผิงนางสติไม่สมประกอบนะขอรับ พูดไปแล้วก็น่าเสียดายจริงๆ” ไท่จื่อหาวน้องชายคนสุดท้องเอ่ยขึ้นด้วยความน่าเสียดาย เพราะเขาเคยเห็นนางตอนวัยเยาว์
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more
ตอนที่ 2/1 แผนการอันแยบยล
ณ เมืองต้าเฉิง มณฑลพายัพ...ต้าเฉิงเป็นเมืองหลวงของมณฑลพายัพ ไท่จื่อหานมารับตำแหน่งใหม่เป็นสารวัตรหัวหน้ากองปราบที่เมืองแห่งนี้ความจริงแล้วเขาก็ยังไม่มีแนวทางที่จะทำให้สกุลเผิงยอมเปลี่ยนใจในเรื่องวิวาห์ แต่เพื่อให้ครอบครัวคลายความกังวลใจลงจึงบอกออกไปเช่นนั้นก่อน แต่ก็คิดว่าคงหาหนทางได้ไม่ยากเป็นแน่ อย่างไรแล้ว เมื่อมาถึงมณฑลพายัพทั้งทีก็ต้องไปเยี่ยมเยียนสกุลเผิงเพื่อดูท่าทีของแม่ทัพเผิงเสียหน่อยในเรือนรับรองสกุลเผิง ชายหนุ่มกับชายวัยฉกรรจ์นั่งสนทนากันอย่างเป็นกันเอง“ท่านอาเผิงสบายดีนะขอรับ”“สบายดี ได้ข่าวว่าเจ้ามารับตำแหน่งหัวหน้ากองปราบที่นี่หรือหลานชาย” เผิงเฟยฉีเอ่ยถามเขากลับ“ขอรับ ข่าวมาไวเสียจริงนะขอรับ”“ข้ายินดีกับเจ้าด้วย เออแหนะ ไม่เจอกันเสียนาน เจ้าเติบใหญ่ หล่อเหลาเอาการเอางานเสียแล้ว ถ้าข้าจำไม่ผิดเจ้าเป็นบุตรคนรองของพี่จื่อหยวนใช่หรือไม่ แค่ก แค่ก” เผิงเฟยฉีเอ่ยจบก็กระแอมไอขึ้นมา เขายกมือขึ้นทุบที่หน้าอก ใบหน้าเขาดูซีดเซียวอิดโรย ร่างกายก็ดูทรุดโทรมลงไปมากทีเดียว ที่บอกว่าสบายดีนั้นก็คงจะพูดปดกระมัง“ท่านอาจำได้แม่นทีเดียวขอรับ ว่าแต่ท่านอาไม่สบายหรือขอรับ”
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more
ตอนที่ 2/2 แผนการอันแยบยล
ไท่จื่อหานเดินออกจากเรือนรับรองเมื่อสนทนาธุระกันจบแล้ว มองออกไปยังสวนพฤกษาภายในจวน เป็นภาพเดิมๆ ราวกับย้อนเวลากลับไปเมื่อสมัยเด็กอีกครั้ง ภาพที่เด็กน้อยนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่บัดนี้ต้นไม้ต้นนั้นกลายเป็นต้นไม้ใหญ่แตกกิ่งก้านสาขาให้ร่มเงา เขาเดินเข้าไปหานางช้าๆฟางซิ่วถงหันมาเห็นเข้าพอดี นางกระซิบกระซาบเอ่ยกับคุณหนูของนาง “คุณหนูเจ้าคะ คุณชายรองมาเจ้าค่ะ” แล้วก็คลานถอยหลังออกมาและลุกขึ้นยืนห่างออกมาเพียงเล็กน้อยนางยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมตามธรรมเนียมที่บ่าวจะไม่ยุ่งเรื่องของเจ้านาย เผิงเฟยเมี่ยวเอี้ยวศีรษะปรายเพียงหางตามองจากนั้นก็หันกลับไปตามเดิมไท่จื่อหานจึงได้เดินอ้อมไปอีกด้านเพื่อไปอยู่ข้างหน้าของนาง นางก็ขยับกายเบี่ยงหลบแล้วก็หันหลังกลับให้เขาตามเดิม“เหตุใดจึงต้องทำเป็นหลบหน้าหลบตา” เขาโพล่งคำขึ้น“คุณหนูเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ หากไม่สนิทสนมกับผู้ใดก็จะไม่สบตาและไม่อยากสนทนาด้วยเจ้าค่ะ” ฟางซิ่วถงรีบบอก“อ่อ เป็นอย่างนั้นหรอกหรือ”อย่างนั้นก็คงต้องสร้างความสัมพันธ์เพื่อให้สนิทสนมกันเสียก่อนสินะ เขาเดินอ้อมไปยืนอยู่ข้างหน้านางอีกครั้งแล้วย่อกายลงนั่ง พอนางจะเบี่ยงกายหนีก็ถูกเขาใช้ฝ่ามา
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more
ตอนที่ 3 ซนจนได้เรื่อง
กลางยามเหม่า (05.00 – 06.59 น.) บ่าวและนาย แอบออกไปเดินเที่ยวชมตลาด ขณะนั้นมีขบวนรถม้าของอนุกงเจียวจินและลูกสาววัยย่างสิบเจ็ดปีที่เพิ่งกลับจากไปเยี่ยนจวนสกุลกงผ่านมาพอดีเผิงเฟยจูเปิดม่านขึ้นมาชมสองข้างทางตลาด ทว่าเมื่อเห็นพี่สาวต่างมารดาและบ่าวคนสนิทเดินเล่นที่ตลาดนางก็รีบปิดม่านลงทันที“มีอะไรหรือจูเอ๋อร์” มารดาเมื่อเห็นบุตรสาวทำกิริยาเช่นนั้นก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย“ข้าเห็นนางบ้าปัญญาอ่อนนั่นน่ะสิท่านแม่ รำคาญลูกนัยน์ตาข้าเสียจริง เหตุใดนางบ้านั่นต้องเกิดมาเป็นพี่สาวของข้าด้วย”“นางไม่ใช่พี่สาวของเจ้าเสียหน่อย หึหึ” อนุกงเจียวจินผู้เป็นแม่บิดมุมปากยิ้มเยาะเย้ยหยัน นางไม่นับญาติกับหญิงสาววิปลาสนั่นหรอก สองแม่ลูกรู้สึกอับอายที่มีนางอยู่ในจวนและมักจะคอยกลั่นแกล้งเมื่อมีโอกาสอยู่เสมอ เพราะรู้สึกรังเกียจเดียจฉันท์ยิ่งกว่าอาจม “มันออกมาเดินเล่นกับบ่าวแค่สองคนหรือ?”“เจ้าค่ะ ข้าเห็นแค่สองคนเท่านั้น”“อย่างนั้นก็ดีเลย แม่คิดอะไรดีๆ ออกแล้วล่ะ” นางกดยิ้มลึกมุมปาก และสั่งให้หยุดรถม้าลง พลางเรียกคนของนางที่ติดสอยห้อยตามมาคุ้มภัยและส่งพวกนางให้ถึงจวนสกุลเผิง พวกกระโดดลงจากหลังม้าเดินตรง
last updateLast Updated : 2026-07-30
Read more
ตอนที่ 4/1 กระจายกำลังออกตามหา
“คุณชาย คุณชายรองเจ้าคะ ช่วยคุณหนูใหญ่ของบ่าวด้วยเจ้าค่ะ” นางละล่ำละลักเอ่ยพลางโกยอากาศเข้าปอดไปด้วยนี่มันบ่าวจวนสกุลเผิงนี่นา?เขาดึงบังเหียนม้าบังคับให้ม้าหยุดเดิน วันนี้เขามีหน้าที่ออกตรวจความสงบเรียบร้อยภายในเมือง“เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ?” คิ้วเข้มเลิกสูงเป็นเชิงคำถาม“คุณหนูใหญ่หายตัวไปเจ้าค่ะ”“แล้วเจ้าเห็นนางครั้งสุดท้ายที่ใด” ฟางซิ่วถงรีบไปชี้จุดที่เห็นคุณหนูของนางครั้งสุดท้าย เขาและผู้ติดตามอีกสองคนควบม้าตามไป“ตรงนี้เจ้าค่ะ” เป็นบริเวณร้านขายผ้าที่เห็นคุณหนูของนางครั้งสุดท้าย ไท่จื่อหานกระโดดลงจากหลังม้าและเริ่มแกะร่องรอย“ปกติคุณหนูไม่เคยอยู่ไกลจากบ่าวเลยเจ้าค่ะ เพราะนางมักจะรู้สึกไม่ปลอดภัย ปกตินางชอบเล่นซ่อนแอบกับบ่าว แต่พอบ่าวเรียกนางก็ออกมาหาบ่าวทุกครั้ง แต่ครั้งนี้... ฮือ” บ่าวรับใช้ยกมือขึ้นปิดหน้าร่ำไห้ในความประมาทเลินเล่อของตนเอง“คุณหนูอาจถูกลักพาตัวไปเรียกค่าไถ่ก็ได้เจ้าค่ะ”“แล้วบ่าวชายไม่มีใครตามมาดูแลความปลอดภัยด้วยหรือ” นางส่ายหน้าเชื่องช้า เพราะคุณหนูของนางไม่ชอบให้มีผู้ติดตาม นางก็เลยยอมตามใจ เป็นความสะเพร่าของนางเองที่ไม่คิดให้รอบคอบถี่ถ้วนเสียก่อน
last updateLast Updated : 2026-07-30
Read more
ตอนที่ 4/2 กระจายกำลังออกตามหา
“ท่านพี่รีบร้อนจะไปที่ใดเจ้าคะ” นางแสร้งเอ่ยถามขึ้น“เมี่ยวเอ๋อร์หายตัวไป ข้าจะไปตามหาลูก” อนุกงเจียวจินยกมือขึ้นทาบอกปั้นสีหน้าตกใจ“จริงหรือเจ้าคะ” พอเผิงเฟยฉีจะเดินออกไปนางก็รีบคว้าแขนเขาเอาไว้ทันควัน“ยามนี้ท่านพี่ไม่ค่อยสบาย ข้าว่าอย่าเพิ่งออกไปเลยเจ้าค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของกองปราบเถิดเจ้าค่ะ ข้าว่ายามนี้ทางกองปราบกำลังเร่งค้นหาอยู่เป็นแน่เจ้าค่ะ”“แต่”“นะเจ้าคะ เชื่อข้าเถอะ ท่านออกไปตอนนี้ก็ช่วยอะไรนางไม่ได้ รังแต่จะเกะกะการทำงานของเจ้าหน้าที่เจ้าค่ะ รอฟังข่าวดีอยู่ที่จวนเถอะเจ้าค่ะ” นางพาเขากลับไปที่ห้องหนังสือตามเดิม พร้อมกับส่งถ้วยน้ำชาและขนมถั่วกวนให้เขาเหล่ามือปราบต่างมารวมตัวกันที่ตลาดเพื่อรับคำสั่งจากไท่จื่อหาน“มีใครที่น่าสงสัยหรือไม่” ไท่จื่อหานเอ่ยถามฟางซิ่วถง เกิดประกายวูบหนึ่งพาดผ่านดวงตาของนางหรือว่า?“หรือจะเป็นชายชุดดำสองคนใช้ผ้าโพกศีรษะและสวมโต้วลี่ (หมวกไม้ไผ่สานปีกกว้าง) อำพรางใบหน้าของตน มาทำรุ่มร่ามคุกคามพวกข้าเจ้าคะ แต่ข้าเห็นหน้าพวกเขาไม่ชัดนักเจ้าค่ะ ข้านี่มันซื่อบื้อสมองทึบเสียจริง” นางอยากทึ้งหัวตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรได้มากนักแม้แต่จดจ
last updateLast Updated : 2026-07-30
Read more
ตอนที่ 5 มีพิรุธ
“เอ๊ะ เหมือนว่าของในกระสอบป่านมันกำลังขยับ” เจ้าหน้าที่ชี้ไปยังกระสอบป่านด้านหลัง โจรทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อย่าบอกนะว่านางบ้านั่นดันทะเล่อทะล่าตื่นขึ้นมายามนี้ จงหม่าฮั่นลูกน้องใต้บังคับบัญชาวัยฉกรรจ์ของไท่จื่อหานที่รับหน้าที่ตรวจสอบบริเวณจุดตรวจสอบคนเข้าเมืองร่วมกับเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง ก็เดินเข้ามาสมทบหลังจากที่เขาตรวจค้นรถม้าคันก่อนเรียบร้อยแล้ว เขาเห็นว่าเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองกำลังสนทนากับชายสองคนและรู้สึกถึงความผิดปกติ“เกิดอันใดขึ้น” จงหม่าฮั่นเอ่ยถามเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมือง“เอ่อ ไม่มีอะไรจริงๆ นะขอรับ พวกเราเป็นพ่อค้าคนกลางที่มารับซื้อปลามาจากในตลาดเพื่อจะนำไปขายต่อเพียงเท่านั้นขอรับ ในนี้มีแค่ปลาทั้งนั้น” ชายที่เป็นหัวหน้าโจรรีบเอ่ยตอบปฏิเสธทันควัน“อื้อ อื้อ” “...” “เมื่อกี้...นั่นมันเสียงคนไม่ใช่รึ!” ใครคนหนึ่งในหน่วยกองปราบโพล่งขึ้น พวกเขาได้ยินไม่ผิดแน่ มันมีเสียงดังอู้อี้อยู่ในกระสอบป่านนั่น ทั้งเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองและหน่วยกองปราบเริ่มรู้สึกว่าไม่ชอบมาพากลแล้ว เจ้าหน้าที่กองปราบที่อยู่ในบริเวณนี้ราวสองถึงสามคนเริ่มชักดาบออกจากฝักช้าๆจงหม่
last updateLast Updated : 2026-07-30
Read more
ตอนที่ 6/1 คุณหนูของข้าไม่ได้บ้า
“อาการเป็นอย่างไรบ้างหรือท่านหมอ” เผิงเฟยฉีเอ่ยถาม“นางไม่เป็นอะไรมากแล้วขอรับ ไม่มีกระดูกท่อนใดหัก อีกหน่อยก็คงฟื้น ข้าให้จัดเทียบยาสมุนไพรแก้ฟกช้ำไว้ให้แล้วนะขอรับ”“ขอบคุณท่านหมอมาก” พูดจบท่านหมอก็ขอตัวเดินออกไป ฟางซิ่วถงเดินออกไปส่ง ส่วนอนุกงเจียวจินกับเผิงเฟยจูยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนของเผิงเฟยเมี่ยวแสร้งเล่นละครตบตาว่าห่วงใยนางไม่ต่างกัน“เดี๋ยวข้าจะไปหาจื่อหานที่รอที่ห้องรับรอง”“ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ ท่านพี่” นางสะกิดลูกสาวให้รีบเดินออกจากหอนอนเผิงเฟยเมี่ยวตามกันออกไป ทันทีที่สวนทางกันฟางซิ่วถงที่กลับเข้ามาพอดี อนุกงเจียวจินก็โพล่งคำขึ้น“อย่านึกว่าเจ้าจะรอดไปได้ รอรับโทษโบยไปเถอะ หึ” นางแค่นเสียงในลำคอทำตาขวางใส่บ่าวรับใช้ ฟางซิ่วถงได้แต่หลุบตามองต่ำ อนุกงเจียวจินจ้องจะเล่นงานนางอยู่แล้ว หากพลั้งพลาดเมื่อไรสองแม่ลูกนี้พร้อมซ้ำเติม เมื่อสองแม่ลูกเดินจากไป ฟางซิ่วถงก็รีบเข้าไปดูคุณหนูของนางต่อ“ไหนท่านแม่บอกว่านางจะไม่กลับมาที่จวนแล้วเจ้าคะ”“พวกนั้นคงทำงานพลาด มันถึงกลับมาได้ ไม่อย่างนั้นมันก็คงถูกขายไปเป็นทาสที่ไหนสักแห่งแล้ว” นางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันฮึ่มๆ อยู่ในใจ“ถ้าพวกมันถูกจ
last updateLast Updated : 2026-07-30
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status