บทที่ 11 ขโมยขึ้นใจ (04)

สาวเจ้ารีบพาลูกไปนั่งบนเก้าอี้ แล้วหันมามองหน้าเขา

          โมกข์พยักหน้าแล้วมองไปที่ชามข้าว ทำให้รู้ว่าชามบนโต๊ะนี้มีไว้สำหรับพวกเธอ พาขวัญส่งรอยยิ้มขอบคุณกลับไปให้ ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้แยแส     

          สรุปว่าวันนี้สามคนแม่ลูกเจริญอาหารกว่าทุกวัน พาขวัญออกจะทึ่งและอึ้งกับรสมือของสามี ไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำอาหารเป็น แถมยังอร่อยเสียด้วย

          หลังจากกินอาหารเช้าเสร็จ หน้าที่ล้างจานชามก็ตกเป็นของหญิงสาวด้วยความเต็มใจ ก่อนจะเตรียมตัวออกไปทำงานตามปกติ ทว่ากลับถูกคนตัวโตถามด้วยน้ำเสียงดุกร้าว

          “จะไปไหน”

          “ขวัญจะออกไปทำงานค่ะ”

          “หายดีแล้วหรือไง”       

          ทั้งน้ำเสียงและสายตาปรามว่าอย่าอวดดี หญิงสาวเลยเข้าใจว่าตนเองสมควรจะอยู่บ้านกับลูกๆ          

          ไม่นานโมกข์ก็เดินมุ่งตรงเข้าไปในไร่เพื่อทำงาน ทิ้งให้พาขวัญอยู่ปรับตัวกับบ้านหลังใหม่ที่ห่างจากบ้านเก่าแค่ไม่กี่ก้าว        

   

          กลิ่นหอมจากกาแฟที่อยู่ในแก้วทำให้คนที่ทนอยู่กับอาการปวดใจพอจะมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง หลังต้องตกอยู่ในสภาวะอารมณ์ไม่เข้มแข็ง แม้จะผ่านมาแล้วเกือบสามสัปดาห์ ทว่าทุกเรื่องราวยังจดจำฝังรากลึกในหัวใจ ใช้สองมือถอนออกมาเท่าไรก็ไม่เป็นผล กลับยิ่งเป็นสาเหตุให้ทุกข์หนักกว่าเดิม

          ‘นักธุรกิจหนุ่มเปิดตัวแฟนสาว’ หัวข้อข่าวที่พาดอยู่ในคอลัมน์เล็กๆ ทำให้นุดีสั่นสะท้าน ในเมื่อนักธุรกิจคนนั้นคือหมอก ผู้ชายที่เธอหลงรัก คนที่เคยนอนกอดกัน บัดนี้กลับกลายเป็นคนอื่นไปแล้ว รู้สึกเหมือนถูกเชือดให้ตายอย่างช้าๆ

          ดวงหน้าหวานปรากฏริ้วรอยความโศกระคนขื่นขม เพียงแค่หญิงสาวไม่ยอมปล่อยให้ตนเองเป็นคนอ่อนแอ พยายามจะเข้มแข็ง เนื่องจากใกล้ถึงเวลาต้องลุกขึ้นมาต่อกรกับนางปีศาจร้าย พอรู้อยู่คร่าวๆ บ้างว่าธัญญาเรศต้องทำทุกวิถีทางที่จะลิดรอนของรักไปจากมือเธอ

          บริษัทแห่งนี้เป็นสิ่งที่คนในตระกูลอัศวัฒน์รักมาก ทว่ากลับตกอยู่ในการควบคุมของปีศาจร้าย ภายใต้การบริหารลับๆ ของหมอก

          เวลานี้ด้านการเงินของบริษัทเริ่มดีขึ้น ทุกอย่างกำลังกลับมาเติบโต เธอจึงอดหวั่นใจไม่ได้ว่ามันจะถูกปั่นให้ดำดิ่งลงเหว เพราะคนอย่างธัญญาเรศนั้นช่างเลือดเย็นสิ้นดี หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็มีเสียงหมุนลูกบิดส่งผลให้ต้องเงยหน้าขึ้นมอง

          “พี่คิม” นุดีระบายยิ้ม แม้ภายในทรวงจะชอกช้ำ

          “พี่มารับไปทานข้าวครับ” วาคิมเอ่ยบอก หลายวันที่ผ่านมาเขาลอบสังเกตเห็นอาการของอดีตคู่หมั้น ทำให้คาดเดาได้ว่านุดีอาจกำลังมีปัญหากับผู้ชายคนนั้น คนที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วคือใครกันแน่

          “พี่คิมไปทานเถอะค่ะ นุดียังไม่หิว”

          “ไม่ได้ครับ จะไม่หิวได้ยังไง นี่มันเที่ยงแล้วนะ” วาคิมเอ่ยเสียงหนัก สายตาบ่งบอกว่าเป็นห่วงหญิงสาวจับใจ

          “ก็ได้ค่ะ”         

          นุดีเห็นสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่ายแล้วไม่กล้าปฏิเสธอีก แล้วขยับตัวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าวาคิม ก่อนมือนุ่มจะถูกฉวยไปกุมไว้

          “ไปครับ เราไปกินข้าวกันดีกว่า”           

          สีหน้าของคนยังมีรักเต็มเปี่ยมระบายยิ้ม ถึงจะรู้ว่าตอนนี้กำลังนั่งอยู่ในม้านั่งสำรองก็ไม่แยแส หรือแม้จะไม่ได้รักกลับคืนมาก็ยังเต็มใจทำเพื่อนุดี เขาอยากยืนอยู่ข้างๆ ในยามหญิงสาวมีปัญหา ยิ่งในตอนนี้แทบไม่อยากจะห่างไปไหน

          วาคิมพานุดีไปยังร้านอาหารร้านโปรดของเจ้าตัว ที่ขึ้นชื่อด้านอาหารไทยเลิศรส แต่การมาในครั้งนี้นุดีอาจจะได้กินข้าวกับน้ำตาแทนที่จะเป็นของอร่อย เมื่อหญิงสาวสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งอยู่ในระดับสายตา เท้าทั้งสองพลันหยุดกึก พร้อมกับสายตาทอแววเศร้าออกมา

          โลกกลมหรือโชคชะตาเล่นตลก ใครจะไปคิดว่าจะมาเจอเขาที่นี่ นุดีรู้สึกเหมือนว่ามีบางอย่างแทงทะลุหัวใจ

          รอยยิ้มบนดวงหน้าของคนที่นั่งตรงข้ามกับผู้ชายคนนั้นเป็นยิ้มที่น่าอิจฉาเสียจริง นึกอยากจะช่วงชิงมันมา ทว่าแย่งมาได้ก็เท่านั้น เมื่อไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะรัก ส่วนคนไม่รู้เรื่องราวเช่นวาคิม เมื่อเห็นคนที่รู้จักก็ตรงปรี่เข้าไปหา พร้อมดึงข้อมือนุ่มไปด้วย

          “สวัสดีครับคุณหมอก”

          “สวัสดีครับคุณวาคิม”