บทที่ 13 เริ่มต้นใหม่ (04)

“ทำไมถึงให้หมอนั่นเข้ามาในห้อง” เขาถามอีกคำถามและต้องการคำตอบพอๆ กับคำถามแรก

          นุดียังไม่ยอมเปิดปากเอ่ยบอก และสงสัยว่าทำไมคนตัวโตถึงรู้ แต่ไม่อยากถามอะไรให้มากความ เลือกจะออกปากไล่ชายหนุ่มโดยไม่สนใจว่าเขาจะรู้สึกเช่นไร เธออยากให้เขาเจ็บบ้าง จะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร

          หมอกไม่ได้สนถ้อยคำของนุดี เขาเลือกเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างสบายอารมณ์

          “คุณหมอก นุดีบอกให้ออกจากห้องไปไงคะ”

          ร่างโตไม่ฟังและไม่ขยับสักนิด ในเมื่อเลือกเสี่ยงมาที่นี่แล้ว มีหรือจะถอยหลังกลับไปง่ายๆ การลงทุนนี้มีผลกระทบใช่ย่อย ฉะนั้นกำไรต้องพอตัว ด้านนุดีเริ่มปั้นหน้ายักษ์

          “เอ๊ะ! นุดีบอกให้ออกไปไงล่ะคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะ” เธอแผดเสียง เป็นครั้งแรกที่เธอเสียงดังใส่หมอก จนเจ้าตัวต้องชะงักไป เริ่มไม่เข้าใจตนเอง ว่าทำไมอารมณ์ถึงแปรปรวน บางครั้งอ่อนแอ แต่ไม่นานกลับทำตัวเข้มแข็งเสียอย่างนั้น ช่างไม่มีเหตุผลเสียจริงๆ

          “งั้นเป็นใหม่ไหมล่ะ” เขายังคงวางหน้านิ่ง แต่สายตามีแววจริงจัง พูดจบก็กระเด้งตัวขึ้นมาดึงร่างนุดีเข้าไปกอด ทำให้หญิงสาวต้องเลิกคิ้วขึ้น วันนี้เธอรู้สึกว่าหมอกคนเดิมหายไป ไยเขาถึงยียวนและแสดงออกมากนัก

          “ไม่ค่ะ ออกไปจากห้องนุดีได้แล้ว”

          “ลืมไปหรือเปล่าว่านี่ห้องผม”

          คำที่สวนกลับมาทำให้นุดีถึงกับสะอึก จริงอย่างเขาว่า

          “แต่คุณหมอกยกให้นุดีแล้ว” เธอบอกเสียงอ่อยๆ

          “แล้วถ้าผมอยากจะทวงคืนล่ะ” ชายหนุ่มถามพลันขยับตัวออกห่างไปหลายก้าว

          “งั้นพรุ่งนี้นุดีจะย้ายออกจากที่นี่ค่ะ”

          หากเจ้าของต้องการทวงคืน มีหรือเธอจะกล้าขัดแย้ง ด้านหมอกเลิกคิ้วขึ้นมองอาการอ่อนลงนั้นแล้วก็หัวเราะออกมา เพราะเขาไม่ได้จริงจังกับคำพูดนั้น แต่มีหนึ่งสิ่งที่ต้องแลกกันเหมือนการยื่นหมูยื่นแมว เป็นเสมือนการป้องกันอาณาเขตหัวใจไม่ให้ถูกผู้อื่นมายึดครอง

          “ไม่ต้องไปไหนหรอก แค่ไม่ให้วาคิมเข้ามาในห้องนี้อีกก็พอ”       

          จบประโยค หมอกก็สาวเท้าเดินออกจากห้องไปเพราะพรุ่งนี้เขามีภารกิจต้องเดินทางไปดูงานที่ต่างจังหวัดสองสามวัน ทิ้งให้ร่างระหงยืนงงกับท่าทางที่แปลกไป

          เขาหึงอย่างนั้นหรือ จะเป็นไปได้อย่างไร ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เคยรักเธอเลย นุดีครุ่นคิดอย่างสับสนก่อนจะผ่อนลมหายใจระบายออกมาหนักๆ ทำไมเขาถึงชอบมาทำให้เจ็บกันนะ แค่ได้ยินเสียง ได้ถูกสวมกอด ความเข้มแข็งที่มีก็มลายหายไปในพริบตาเดียว          

          ความรักช่างทรงอำนาจและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน…

         

         

          โอ้ก...อุ๊

          เสียงโอ้กอ้ากจากการอาเจียนแทบหมดไส้หมดพุงดังขึ้นตั้งแต่เช้าตรู่ ตามมาด้วยเสียงกดชักโครก เป็นอยู่อย่างนี้เกือบจะสามรอบแล้ว ทำเอานุดีแทบหมดเรี่ยวแรง จนเกือบได้คลานออกมาจากห้องน้ำ

          เมื่อพาร่างกลับมายังเตียงได้ นุดีก็รีบคว้ายาดมกลิ่นหอมมาจ่อที่จมูก ไม่เคยรู้สึกเจียนจะขาดใจเท่านี้มาก่อน ในปากมีทั้งรสขมและเปรี้ยว อีกทั้งมีอาการหน้ามืดเข้ามาร่วมด้วย วันนี้เธอคงไปทำงานไม่ไหว เลยต้องยกสายโทรศัพท์บอกเลขาฯ ส่วนตัว แล้วทิ้งตัวลงนอนอีกสักรอบเผื่ออาการจะดีขึ้น

          นุดีต้องทนทรมานอยู่ร่วมสามชั่วโมง กว่าอาการที่เป็นๆ หายๆ จะยุติลง และหลับสนิทไปอีกรอบ เมื่อตื่นมาในช่วงบ่ายก็พาร่างกายอันอ่อนแรงไปนั่งที่โซฟาในห้องนั่งเล่น มือหยิบรีโมตทีวีขึ้นมากด แล้วเลื่อนไปเรื่อยๆ เมื่อไม่เจอสิ่งที่น่าสนใจ ทว่ากลับต้องกดเลื่อนกลับมาในช่องหนึ่ง

          ในช่องนั้น...มีสิ่งที่ทำให้นุดีมือไม้สั่น

          ไม่จริงน่า ไม่อยากจะเชื่อ แต่อาการทั้งหมดชี้ชัดไปถึงสิ่งที่เธอเป็นกังวล ทำเอาลมหายใจร้อนระอุขึ้น เธอลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเลยเพราะมัวแต่ทำงาน พลันทิ้งแผ่นหลังพิงโซฟา ก่อนความเงียบจะเข้ามาเกาะกุม

          สายตาของนุดีจับจ้องผู้หญิงที่มีหน้าท้องกลมนูนซึ่งเคลื่อนไหวอยู่ในหน้าจอโทรทัศน์ แล้วก็ต้องกำมือแน่น

          “หนูมาอยู่กับแม่แล้วจริงๆ หรือลูก”