บทที่ 107

ยามรุ่งอรุณแรกของวันใหม่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องลอดเข้ามาผ่านปากถ้ำ เสียงนกร้องแว่วดังจากบนยอดไม้ ช่วยเสริมให้บรรยากาศดูเงียบสงบ แต่ภายในถ้ำเล็กๆ นั้นกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกหลากหลายที่ปะทุอยู่ในใจคนทั้งสอง

เฉินเซียงหรงค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมความเจ็บปวดที่แล่นแปลบไปทั้งร่าง

เพียงนางขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บและเมื่อยล้าเนื้อตัว รวมถึงความปวดร้าวจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ทำให้นางข่มความเจ็บใจเอาไว้แทบไม่ไหว น้ำตาพลันเอ่อคลอเบ้าอีกครั้ง

หลี่จือหลินที่นอนตะแคงร่างหันหน้าเข้าหานางกลับอยู่อย่างเงียบๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กลับดูซีดเซียวและเต็มไปด้วยความสำนึกผิด แววตาของเขาดูหม่นแสงราวกับแบกรับทุกความผิดบาปบนโลกนี้ไว้ "เจ้าเจ็บมากหรือไม่?" เสียงของเขาแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

เซียงหรงเบือนหน้าหนี ไม่อยากมองหน้าเขาอีกแม้แต่น้อย

นางกัดริมฝีปากแน่น พยายามลุกขึ้นด้วยตนเอง แต่เพียงแค่ขยับตัวเพียงนิด กลางกายที่ยังคงทั้งบวมทั้งแดงก็ส่งความเจ็บปวดจนต้องทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง

หลี่จือหลินรีบประคองนางไว้ เขากุมมือนางเบาๆ แต่เซียงหรงกลับสะบัดออกเงียบๆ

เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ข้าขอโทษ...ข้ารู้ว่าเมื่อคืนนี้ข้าเลยเถิดไป ข้าห้ามใจตัวเองไม่ได้ แต่นับจากนี้ ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าต้องลำบากอีก"

"ห้ามใจตัวเองไม่ได้?"

นางอยากกรีดร้อง อยากต่อว่า อยากก่นด่าเขาให้สาแก่ใจ ทว่าเป็นนางเองที่เสนอตัวให้แก่เขา

นางจะพูดอะไรได้

แต่อย่างน้อย...อย่างน้อยนางก็เป็นอิสระ

น่าแปลกนัก ตอนที่นางถูกใส่ร้ายว่าถูกพรากชิงความบริสุทธิ์ไปตั้งแต่อายุได้แค่เพียงเจ็ดแปดปี แม้จะเจ็บใจอยู่ลึกๆ ทว่ายามนั้นไม่ว่านางจะทำสิ่งใดก็ไม่มีใครมาวุ่นวายกับนางมากนัก...ทุกคนต่างมีความคิดเป็นของตนเอง แต่กล่าวโดยสรุปก็คือ ทุกคนล้วนมองว่านางเคยผ่านสิ่งนั้นมาแล้ว จึงปล่อยให้นางได้อยู่ตามประสานาง ในแต่ละวันนางจึงสามารถใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบและเป็นสุข มาตอนนี้เพื่อสลัดพันธะที่ไม่ต้องการ นางถึงกับต้องยอมสละความบริสุทธิ์จริงๆ เพื่อที่จะได้ทำตามใจตนเองอีกครั้ง

นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกัน! เฉินเซียงหรงไม่คาดคิดมาก่อน ว่าเมื่อความคิดชั่ววูบนั่นกลายเป็นเรื่องจริง จะทำให้ตัวเองรู้สึกย่ำแย่ถึงเพียงนี้

“ข้ารู้ว่าข้าเป็นคนเสนอเรื่องนี้” นางพูดเสียงเบา “ทว่าการฉวยโอกาสทำเช่นนี้ของท่าน...ข้าเกลียดที่สุด”

คำว่าเกลียดจากปากนางเหมือนคมมีดทิ่มแทงลงกลางอกหลี่จือหลิน เขาเม้มริมฝีปากแน่น ไม่พูดสิ่งใดอีก เพียงก้มลงประคองนางไว้ทั้งร่าง แม้นางจะพยายามดิ้นรน แต่เรี่ยวแรงที่มีอยู่กลับไม่อาจสู้เขาได้

“อย่าดิ้นอีกเลย..." เสียงของเขานุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ใบหน้าที่ก้มลงมาใกล้นั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน "ข้าได้ตัวเจ้าแล้ว เราร่วมหอกันแล้ว เจ้าไม่อาจปฏิเสธข้าได้อีก...ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เจ้าคือภรรยาของข้า ไม่ว่าเจ้าจะคิดอย่างไร แต่ข้าจะดูแลเจ้าไปชั่วชีวิต"

"ภรรยา?" นางหันมามองเขาอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงลง ยามนี้ฉายแววหวาดระแวงเต็มเปี่ยม “ท่าน...ท่านหมายความว่าอย่างไร”

“ก็อย่างที่ข้าพูด พวกเราร่วมหอกันแล้ว ข้าย่อมต้องรับผิดชอบเจ้าไปชั่วชีวิต” แม้หลี่จือหลินจะเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด แต่น้ำเสียงนั้นก็ยังแฝงแววพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด

เขาเอ่ยต่อ มือใหญ่ยังคงโลมลูบต้นแขนบอบบางไปมา “ข้าจะไปขอขมาท่านกั๋วกง หาวันมงคลแต่งเจ้าเข้าจวนให้เร็วที่สุด”

“...ท่าน...ท่านบอกว่าท่านจะปล่อยข้าไปหลังจาก...”

“ข้าบอกเมื่อใด?”

หา?

เฉินเซียงหรงแทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง