บทที่ 8

ทุกๆ ปี ก่อนจะถึงวันครบรอบวันเกิดของท่านย่าก็คือเทศกาลหยวนเซียว[1] ที่พี่หญิงน้องหญิงของนางล้วนตั้งตารอ

ทุกปีเซียงหรงเองก็ตั้งตารอที่จะได้เดินเที่ยวเล่นในงานเทศกาล ได้เล่นเกมทายปริศนาต่อบทกวีชิงโคมไฟ ได้กินขนมอร่อยๆ มากมายที่ขายอยู่นอกจวน แต่สำหรับปีนี้...นางที่ต้องปักผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่ถึงสามผืน กลับไม่มีแก่ใจอยากออกไปเที่ยวเล่นแล้ว

นางกลัวเหลือเกินว่าจะปักผ้าเช็ดหน้าทั้งสามผืนเสร็จไม่ทันงานฉลองอายุครบหกสิบปีของท่านย่า...

ทีแรกนางคิดว่าเรื่องปักผ้าสามผืนครั้งนี้ไม่น่าจะเป็นปัญหา เพราะนางแน่ใจว่า ตนเองสามารถปักผ้าผืนใหม่ให้ท่านย่าแทนผืนที่พี่หญิงใหญ่ต้องการเสร็จทันงานฉลองวันเกิดครบห้ารอบของท่านย่าได้อย่างไม่ต้องสงสัย ใครจะคิดว่าพี่หญิงใหญ่และน้องห้าจะเข้ามาบอกนางด้วยสีหน้าจริงจัง ว่าต้องการผ้าทั้งสองผืนก่อนวันงานฉลองอายุครบห้ารอบของท่านย่า พอนางจะปฏิเสธ น้องห้าก็ทำท่าเหมือนจะอาละวาดขึ้นมา สุดท้ายนางจึงต้องรับปากเพื่อรักษาความสงบในเรือนหลังเอาไว้

เฮ้อ...ที่แท้การเป็นเด็กดีช่างยากนัก...

เสี่ยวเซียงหรงยกมือน้อยๆ ขึ้นกดกลางหว่างคิ้ว หลายวันมานี้ ตลอดทั้งวันนางต้องง่วนอยู่กับการปักผ้า ตอนนี้นางเริ่มจะมึนหัว สายตาของนางก็เริ่มจะล้า ตาลายไปหมดแล้ว

“น้องสาม เจ้าไม่สบายหรือ!” น้ำเสียงร้อนรนของพี่ชายใหญ่ เฉินจิ้งอี้ ทำเอาเซียงหรงตกใจจนพลาดทำเข็มปักมือ เฉินจิ้งอี้เห็นเข้าก็ตกใจ รีบปล่อยมือที่จูงน้องชายสาม เฉินจิ้งเสียน สาวเท้าเข้ามาดูมือให้น้องสาวตัวน้อย

เพียงเห็นว่ามือน้อยๆ ทั้งสองข้างของน้องสาวมีรอยเข็มตำเต็มไปหมด เฉินจิ้งอี้ พี่ใหญ่ผู้เคร่งขรึมจริงจังก็ขมวดคิ้วแน่น

“น้องสาม เหตุใดเด็กสาวอย่างเจ้าจึงต้องฝืนตนเอง ตลอดทั้งวันเอาแต่นั่งปักผ้าอยู่ในเรือนเช่นนี้” เฉินจิ้งอี้วัยสิบขวบเศษบ่นเหมือนผู้ใหญ่ไม่มีผิด เขาชี้ไปที่ท้องฟ้าด้านนอก “เจ้าดูสิ นี่ยามอะไรแล้ว เหตุใดยังฝืนอาศัยแสงสลัวๆ จากนอกหน้าต่างปักผ้าเช่นนี้! เด็กน้อยอย่างเจ้าไม่กลัวจะทำตาตัวเองเสีย แต่พี่ใหญ่อย่างข้าทนเห็นเจ้าเป็นเช่นนั้นไม่ได้!” เฉินจิ้งอี้แย่งเอาผ้า เข็ม และด้ายไปเก็บลงหีบขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กที่ตั้งอยู่ตรงหน้า คาดไม่ถึงว่าในหีบจะมีผ้าปักลวดลายวิจิตรบรรจงที่ปักเสร็จแล้วผืนหนึ่ง ซ้ำยังมีผ้าที่วาดลายผีเสื้อนับร้อยตัวเอาไว้อีกหนึ่งผืน

เฉินจิ้งอี้พอจะรู้ว่าน้องสาวคนดีคิดจะปักผ้าให้ท่านย่าเป็นของขวัญ ทว่า...ทว่าในเมื่อปักเสร็จไปแล้ว...เหตุใดจึงต้องปักเพิ่มอีก ซ้ำยังต้องปักเพิ่มอีกถึงสองผืนใหญ่ๆ “หรือว่าคนพวกนั้น…” เฉินจิ้งอี้คาดเดาได้ทันที เขาขบกรามแน่น เอ่ยเสียงลอดไรฟัน “ผู้ใดกัน บอกชื่อออกมา ครั้งนี้พี่ใหญ่อย่างข้าจะไม่ทนอีกแล้ว!”

เห็นพี่ชายใหญ่ของตนดูโมโหโกรธา เสี่ยวเซียงหรงก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่ นางรีบตอบน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานเช่นทุกครั้ง

“จะมีผู้ใดที่ไหนกัน ของเหล่านี้หรงเอ๋อร์ตั้งใจปักเพราะระลึกถึงท่านแม่ที่อยู่บนสวรรค์...พี่จิ้งอี้ก็อย่าห้ามข้าเลยนะ...”

กลับเป็นน้องเล็กวัยสี่ห้าขวบ เฉินจิ้งเสียน ที่ไม่ยอมปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปง่ายๆ

“พี่หญิงโกหก! ท่านบอกข้ามา ว่าครั้งนี้มีพี่สาวจากเรือนไหนมาข่มเหงรังแก บังคับให้ท่านทำของพรรค์นี้ให้!”

[1] เทศกาลโคมไฟ (元宵) เป็นคืนที่พระจันทร์เต็มดวงเป็นครั้งแรกของปี ในคืนนี้ของทุกปีจะมีการแขวนโคมไฟ เนื่องจากสมัยก่อนชายหญิงจะไม่ค่อยมีโอกาสได้พบหน้ากัน แต่คืนงานเทศกาล

หยวนเซียวนับเป็นคืนที่ชายหญิงได้ออกมาเดินเที่ยว พบหน้ากัน งานเทศกาลโคมไฟ หรืองานเทศกาลหยวนเซียว จึงมีนัยยะเป็นงานเทศกาลแห่งความรัก หรือคู่รัก ด้วยอีกอย่าง