บทที่ 125

“ข้ารักษาเขาจนหายดีแล้ว...” หมอเทวดาทอดถอนใจ เลือดที่ซึมผ่านผ้าพันแผลทำให้ชายชราขมวดคิ้วแน่น “สนใจตัวท่านเองก่อนเถิด ครั้งนี้ข้าจำเป็นต้องขูดเนื้อเสียที่ปากแผลออกบางส่วน จึงจะสามารถเย็บแผลที่ปริ และแผลบางส่วนที่ยังคงไม่สมาน” หมอเทวดาบอกพลางส่งเครื่องมือให้ตง หยางช่วยตระเตรียมด้วยการทำความสะอาดและฆ่าเชื้อ

ตงหลินเห็นดังนั้นก็รู้งาน เขารีบส่งสายตาบอกให้ซู่ซินพาคุณหนูสามออกไปพักผ่อนที่กระท่อมของนาง

"คุณหนู...คุณหนูเจ้าคะ...ตอนนี้ท่านเขยก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ก่อนหน้านี้ข้าเตรียมน้ำอุ่นไว้ให้ท่านแล้ว คุณหนูไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าและให้ข้าได้ทำแผลให้ดีๆ สักครั้งเถอะเจ้าค่ะ” ซู่ซินบอกเสียงนุ่ม

“จวิ้นหวังจ๋างจื่อยังไม่หายดี ข้าจะอยู่ที่นี่เป็นเพื่อนเขา” เซียงตรงบอกสั้นๆ

“หรงเอ๋อร์…” หลี่จือหลินเอ่ยอย่างอ่อนล้า “ไปเถอะ อย่าดื้อ... เจ้าคิดจะอยู่ที่นี่ดูพวกเขาเปลื้องผ้าข้าหรือ”

เซียงหรงมุ่นหัวคิ้วที่สั่นระริกเข้าหากัน น้ำตาคลอเบ้า

ดูท่านเปลื้องผ้าแล้วเป็นอย่างไร? ทั้งเนื้อทั้งตัวท่าน ยามนี้มีส่วนไหนที่ข้ายังไม่เคยเห็นอีกบ้าง! นางเชิดจมูกรั้นๆ ขึ้นเล็กน้อย เถียงในใจ หึ! คงเหลือแค่เครื่องในกระมัง!

“หรงเอ๋อร์…ตอนนี้ สีหน้าเจ้าตลกยิ่งนัก” หลี่จือหลินพยายามแย้มยิ้มให้นางจนได้

นั่นทำให้เซียงหรงทนไม่ไหวอีกต่อไป

“รบกวนท่านหมอและทั้งสองท่านแล้ว” เซียงหรงค้อมศีรษะซ่อนน้ำตา ก่อนจะผินหน้าเดินจากไปทันที

นางไม่อยากร้องไห้โฮต่อหน้าคนเจ็บหนักเช่นเขา ไม่อยากให้เขาเป็นห่วงจนต้องพยายามเค้นเสียงเอ่ยวาจายั่วเย้า และพยายามฝืนแย้มยิ้มยียวนเช่นนั้น!

ภายในกระท่อมที่สร้างจากดินและไม้หลังเล็กๆ ทว่ามีข้าวของเครื่องใช้พร้อมสรรพ ไอจากน้ำอุ่นที่ลอยเอื่อย ส่งกลิ่นสมุนไพรบางเบาหอมอบอวล พาให้สงบใจได้เล็กน้อย

เซียงหรงกวาดตามองทัศนียภาพรอบๆ ถังแล้ว กึ่งหนึ่งโล่งใจที่ดูคล้ายพี่ซู่ซินของนางไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างลำบาก อีกกึ่งหนึ่งดีใจ ที่ท้ายที่สุดตนก็สามารถพาหลี่จือหลินมาถึงหมู่บ้านที่มีผู้คนดีๆ อาศัยอยู่ได้จริง

ก่อนหน้านี้นางยังอดหวาดกลัวไม่ได้ด้วยซ้ำ ว่าถึงแม้พี่ซู่ซินของนางและตงหลิน ตงหยาง จะอยู่ที่นี่ ทว่าหากคนในหมู่บ้านนี้ไม่ยินดีต้อนรับคนนอกอย่างนางและหลี่จือหลินเพิ่มเติม หรือหากท่านหมอไม่ยินดีรักษาให้เขา นางจะทำอย่างไร

โชคดียิ่งนัก ที่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น

“ที่พักของบ่าว แต่เดิมเป็นบ้านร้างเจ้าค่ะ แม้จะเก่าไปสักหน่อย แต่ก็นับว่ามีข้าวของเครื่องใช้ครบครัน” ซู่ซินบอกขณะช่วยคุณหนูของตนอาบน้ำสางผม “บ่าวนวดให้นะเจ้าคะ”

เซียงหรงไม่มีแก่ใจจะฟังอะไรทั้งนั้น

นางรีบถามเสียงเบา “พี่ซู่ซิน...ท่านหมอผู้นี้เป็นหมอเทวดาที่เก่งกาจจริงหรือ”

ซู่ซินยิ้มน้อยๆ พลางตอบ “เจ้าค่ะ ท่านหมอสือเก่งมากๆ”

ได้ยินเช่นนี้แล้ว เซียงหรงถึงค่อยเบาใจเรื่องอาการบาดเจ็บของหลี่จือ หลินลงได้บ้าง “พี่ซู่ซิน...ที่ผ่านมาเกิดอะไรขึ้นบ้าง ตอนนั้นพี่ชายรองดูไม่ปกติเป็นอย่างมาก…เขาได้…เอ่อ…”

ซู่ซินรู้ดีว่าคุณหนูของนางต้องการถามเรื่องใด

“คุณชายรองดูไม่ปกติมากจริงๆ เจ้าค่ะ เขาเอ่อ…เข้าใจว่าบ่าวเป็นคุณหนูสาม จึง…คิดจะทำเรื่องไม่ดีกับบ่าว…” ซู่ซินไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องต่ำทรามให้คุณหนูของตนระคายหู “โชคดีที่ได้ตงหลิน องครักษ์ที่คอยปกป้องคุ้มครองพวกเรามานานช่วยเอาไว้ บ่าวจึงรอดปลอดภัย สามารถหลบหนีมาได้โดยไม่ได้รับบาดแผลอะไรสักนิด” นางอดเอ่ยชมอีกสักหน่อยไม่ได้ “ตงหลินผู้นี้ปากหนัก ขี้อาย แต่ฝีมือเก่งกาจ มีน้ำใจ เชื่อถือได้ ซ้ำยังจิตใจดี มีคุณธรรม รักความถูกต้อง...ที่ผ่านมาเขาดีต่อบ่าวยิ่งนัก”

เซียงหรงจับสังเกตได้ทันที “อืม...ข้าว่าเขาก็ดูเป็นเช่นนั้นจริงๆ เช่นนี้แล้ว เห็นทีครั้งนี้พี่ซู่ซินคงตัดใจทิ้งข้าไปออกเรือนได้ลงแล้วกระมัง...”

“คุณหนู!”