บทที่ 124

เด็กสาวคนหนึ่งพลันถามเสียงดังไม่แพ้หัวหน้าหมู่บ้าน “พี่ชายของท่านได้รับบาดเจ็บหนัก เพิ่งจะดีขึ้นไม่ใช่หรือ! ก่อนหน้านี้ท่านหมอเทวดายังสั่งห้ามไม่ให้พวกข้าปล่อยให้เขาช่วยหยิบจับการงานเลยด้วยซ้ำ!”

ตงหลินปั้นหน้ายิ้มตอบฝืดเฝื่อน “พี่ชายของข้า…ดีขึ้นมากแล้วขอรับ ทั้งหมดเป็นเพราะทุกท่านที่นี่เมตตา…”

“โอ้! ดียิ่ง!” เด็กสาวร้องตอบ

“แล้วคนเจ็บที่มาใหม่เป็นใครหรือ” ชาวบ้านอีกคนหนึ่งร้องถาม

“นั่นสิ” หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มสงสัย “คงไม่ใช่ว่าแท้จริงแล้วพวกเจ้าเป็นโจรผู้ร้ายที่หลบหนีการไล่ล่าของทางการหรอกนะ!”

ตงหลินยกมือขึ้นปัดป่ายไปมา ปฏิเสธพัลวัน “ไม่ไม่ไม่ ใช่ที่ไหนเล่าขอรับ! พวกเราพ่อค้าที่พอเป็นวรยุทธอยู่บ้างก็เพียงแต่ถูกดักปล้น จึงแตกกระสานซ่านเซ็น ทว่าล้วนเคยได้ฟังมาว่าที่นี่มีหมอเทวดาที่เก่งกาจ จึงต่างมุ่งหน้ามาเพื่อรักษาตัวกันโดยมิได้นัดหมายมาก่อนเท่านั้น!”

เป็นซู่ซินที่ก้าวขาเข้ามาคล้องแขนตงหลินอย่างรักใคร่สนิทสนม ร้องบอกชาวบ้านทุกคนเสียงนุ่ม “ข้าเป็นเพียงสตรีธรรมดาๆ ผู้หนึ่ง หากเขาเป็นโจรจริง ระหว่างทางคงไม่ช่วยข้าที่พลัดหลงกับครอบครัวเอาไว้และใส่ใจดูแลข้าอย่างทะนุถนอมอ่อนโยนถึงเพียงนี้หรอกเจ้าค่ะ…”

เหล่าชาวบ้านต่างหัวเราะครึกครื้นเพราะท่าทีเช่นนั้นของนาง

“ดูท่าวีรบุรุษช่วยเหลือสาวงามครั้งนี้ จะกลายเป็นวาสนาดีๆ ระหว่างพวกเจ้าแล้วกระมัง” หญิงชราคนหนึ่งล้อ

ซู่ซินหลุบตาลง ใบหน้าแดงก่ำ

ตงหลินเองก็เสมองไปอีกทาง เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นปิดหน้าตนเองไว้มิดเม้น ทว่าใบหูกลับแดงเถือกอย่างเห็นได้ชัด

“ใกล้เกินไปแล้ว…” ตงหลินบอกเสียงเบา

ซู่ซินลอบหัวเราะคิกคัก

เพราะคนผู้นี้ที่คอยปกป้องคุ้มครองนางและคุณหนูของนางมาตลอดทั้งขี้อายและไร้เดียงสาถึงเพียงนี้อย่างไรเล่า นางถึงได้ชอบแกล้งเขาเช่นนี้นัก!

หึหึ…

ตอนนี้ซู่ซินคิดว่าตนเองเริ่มจะเข้าใจความคิดและการกระทำของท่านเขยมากขึ้นแล้ว

ทันทีที่รู้ว่าหมอเทวดามาถึง เซียงหรงรีบคุกเข่าลงคำนับผู้ชราทันที

"ท่านหมอเจ้าขา ช่วยข้าด้วย! เขาได้รับบาดเจ็บหนักนัก ข้าเฝ้าดูมา กว่าสี่วันเต็มๆ แล้ว กระทั่งตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้สึกตัวขึ้นมาเลยสักครั้ง!" นางร้องขอความช่วยเหลือ น้ำเสียงทั้งแตกพร่าและแหบแห้งเหมือนภูตผี ขัดรูปลักษณ์

ผู้ชราที่เพิ่งจะถูกแบกมาถึงจ้องมองเซียงหรงอย่างเวทนา เมื่อเห็นร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าของนางและสายตาที่เปี่ยมด้วยความกังวล หมอชราก็ยิ้มน้อยๆ เอ่ยขึ้นอย่างใจดี "ไม่ต้องกลัว…เดี๋ยวข้าจะช่วย"

ต่อเมื่อหมอเทวดาเข้าใกล้คนเจ็บ ได้เห็นหน้าคนบนเตียงถนัดตา หมอชราก็ตกใจจนอ้าปากค้าง

นี่มัน…

จวิ้นหวัง?!

หมอเทวดาสูงวัยในชุดเสื้อคลุมหยาบๆ รีบเอื้อมมือไปฉวยล่วมยาจากมือตงหยาง ก่อนสั่งให้เตรียมน้ำร้อน ผ้าสะอาด และติดเตาสำหรับใช้ต้มยารอไว้ จากนั้นก็เริ่มลงมือฝังเข็มให้คนเจ็บอย่างคล่องแคล่วรวดเร็วผิดกับอายุ

หลี่จือหลินพลันค่อยๆ รู้สึกตัว แต่ยามนี้ยังอ่อนแรงนัก

“ท่านก็คือ…ทายาทของผู้มีคุณใช่หรือไม่” หมอชราถามพลางป้อนยาเม็ดหนึ่งให้เขา

หลี่จือหลินพยักหน้าน้อยๆ

เขารู้ดี…เขาจำได้ว่าชายชราผู้นี้เป็นใคร นี่ก็คือเหตุผลที่เขาสั่งให้ตงหลินพาซู่ซินและตงหยางที่เจ็บหนักเดินทางมารักษาตัวรอที่นี่

ก่อนหน้านี้ระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง ตงหยางสับเปลี่ยนตัวกับเขาเพื่อป้องกันภัย และถูกเหล่านักฆ่าเงาซุ่มโจมตีจริงๆ ดังคาด ครั้งนั้นอาการตงหยางแม้ภายนอกไม่หนักหนาแต่กลับบอบช้ำภายในอย่างหนัก จึงมีอาการไอเรื้อรังมาตลอด ต่อมาก็รับเข็มพิษแทนเขาที่ลอบตามมาคุ้มภัยให้คู่หมั้นที่วัดถานฝอ แม้จะสามารถชิงยาถอนพิษมาจากนักฆ่าที่หานชิงเยว่ส่งมา แต่อาการป่วยเรื้อรังและผลกระทบจากยาพิษที่ทำให้ถึงขั้นไอเป็นเลือดก็ยากจะวางใจ

“ตงหยาง…หายดีแล้วหรือ...” คำแรกที่หลี่จือหลินเอ่ยออกมา ทำให้ตงหลินและตงหยางซาบซึ้งใจนัก