บทที่ 140

พูดกันตามตรง บุรุษและสตรีที่ไร้ความเกี่ยวพันทางสายเลือดเดินทางร่วมกันแรมเดือน ต่อให้บริสุทธิ์ใจและมีผู้ติดตามคนสนิทรวมแล้วอีกสองสามคน สตรีทำตัวประหนึ่งแม่ชี บุรุษประพฤติตนดุจนักพรตที่ละจากทางโลกมานานปี แต่คนภายนอกย่อมคิดว่าน้องสาวของเขาถูกล่วงเกินไปแล้วอย่างแน่นอน

...ยิ่งคำพูดทั้งหมดของหลี่จือหลิน...ยิ่งเปิดเผยออกมาหมดแล้วทุกอย่าง...

เฉินจิ้งอี้เค้นเสียงออกมาอย่างดุดัน “เจ้าคิดจะทำให้เซียงหรงต้องขายหน้าเช่นนั้นหรือ?!”

หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ ยกมือขึ้นเหมือนจะยอมแพ้ “ไม่ต้องห่วง ข้าไม่มีเจตนาจะทำให้นางต้องขายหน้าผู้คน ข้าเพียงแต่จะบอกว่า ข้าตั้งใจจะรับผิดชอบนาง แต่งนางเป็นภรรยา ใช้เกี้ยวแปดคนหามพานางเข้าตำหนักจวิ้นหวังอย่างสมเกียรติ”

เกี้ยวแปดคนหาม...นั่นไม่ใช่การให้เกียรติเจ้าสาวอย่างที่สุดหรอกหรือ

คำพูดนี้ทำให้เฉินจิ้งอี้นิ่งไปทันที ทว่า... “แต่งเป็นภรรยา...ฮึ หลี่จือหลิน จริงอยู่ที่เซียงหรงเป็นคู่หมายเจ้ามาตั้งแต่ยังเยาว์ ทั้งตอนนี้ยังหมั้นหมายกันแล้ว ผู้คนล้วนรู้กันทั่ว แต่เจ้าคิดจะแต่งงานกับนางจริงๆ หรือ”

เขารู้ว่าเซียงหรงน้องสาวตนเองไม่เคยประสงค์แต่งงาน นางยินยอมออกบวชเสียด้วยซ้ำเพียงเพื่อไม่ให้ตนเองต้องตกอยู่ในเรือนหลังของผู้อื่น เผชิญชะตากรรมเช่นเดียวกับท่านแม่ของพวกเขา

แม้พี่ชายเช่นเขาจะไม่เห็นด้วยกับเรื่องออกบวช และไม่มีวันยอมให้น้องสาวอย่างนางออกจากจวนไปตกระกำลำบากเช่นนั้น ก็ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยให้น้องสาวต้องทนทุกข์และประสบเคราะห์กรรมเช่นมารดาเด็ดขาด!

เขาปกป้องท่านแม่ไม่ได้ เปิดเผยความจริงเรื่องท่านแม่และท่านย่าไม่ได้ แต่เขาจะไม่มีทางล้มเหลวกับเรื่องน้องสาวเพียงคนเดียวที่มีอีกแน่!

เฉินจิ้งอี้มองอีกฝ่ายด้วยแววตาดุดัน “น้องสาวข้าใสซื่อบริสุทธิ์นัก นางไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของบรรดาสตรีอสรพิษทั้งหลายในเรือนหลังของเจ้าหรอก พูดกันตามตรง แม้ฉากหน้าจะมั่งคั่งมั่นคง ทว่าตำหนักจวิ้นหวังซับซ้อนเกินไป ข้ากำลังหาทางให้เซียงหรงถอนหมั้น ถอนตัวออกมาอย่างไม่ต้องยุ่งยาก ทั้งเจ้า ทั้งนาง”

“ไม่มีทาง” หลี่จือหลินเอ่ยเสียงเบา ทว่าดวงตาสาดประกายคมปลาบ ไอสังหารแผ่กระจายออกมาจากร่างฉับพลัน “ไม่มีใคร...ข้าขอย้ำ...ไม่มีผู้ใดสามารถพรากข้ากับหรงเอ๋อร์ได้ ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม”

“แล้วเจ้าจะทำอย่างไร” เฉินจิ้งอี้แค่นหัวเราะใส่อย่างหมดความเกรงใจ “หลี่จือหลิน ข้ารู้จักน้องสาวของข้าดี หรงเอ๋อร์ไม่ปรารถนาแต่งงาน เพราะนางไม่อยากตกอยู่ภายใต้ความวุ่นวาย ไม่ต้องการอาศัยอยู่ในสถานที่ที่ซับซ้อนดังเช่นเรือนหลังของจวนกั๋วกง หากนางแต่งเข้าตำหนักจวิ้นหวัง นางยังต้องเหนื่อยยากทนทุกข์คอยจัดการดูแลหมู่เรือนของภรรยารองและเหล่าอนุของเจ้าอีก หรงเอ๋อร์ไม่ใช่สตรีไร้ความอดทน ทว่าสิ่งเดียวในโลกนี้ที่นางไม่คิดจะยอมทน ก็คือการตกอยู่ในวังวนที่ซับซ้อนวุ่นวาย เชื่อข้าเถอะ ต่อให้ข้าไม่ลงมือ สักวันหรงเอ๋อร์ต้องหนีเจ้าออกบวชแน่”

“แล้วหากข้ามีนางเพียงผู้เดียวเล่า” หลี่จือหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“...อะไรนะ?”