บทที่ 141

“หากข้ามีเพียงนางผู้เดียว ตลอดชีวิตนี้ ไม่รับอนุ ไม่รับภรรยารอง ไม่มีสาวใช้ห้องข้าง ท่านจะไว้ใจให้ข้าดูแลนางหรือไม่ ท่านจะยอมให้ข้ารักนาง ทะนุถนอมนางไว้บนฝ่ามือเพียงผู้เดียวตลอดชีวิตข้าหรือไม่”

สายตาที่เคยดุกร้าวของ ‘พี่ภรรยา’ อ่อนลงเล็กน้อย

เฉินจิ้งอี้ถอนหายใจยาว ก่อนมองหลี่จือหลินอย่างพินิจพิเคราะห์

“เจ้าพูดจริงหรือ?”

หลี่จือหลินพยักหน้า เอ่ยอย่างหนักแน่นจริงจัง “คำพูดของข้าคือคำสัตย์ ตำแหน่งฟูเหรินของจวิ้นหวังจ๋างจื่อมีไว้เพื่อนางผู้เดียว เรือนหลังของข้า ชีวิตของข้า ก็จะมีนางเพียงผู้เดียวเช่นกัน”

คุณชายใหญ่เฉินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้าๆ “ถ้าเป็นเช่นนั้น ข้าก็วางใจได้บ้าง แต่เจ้าจงจำไว้ให้ดี หากวันใดเจ้าทำให้นางต้องเสียน้ำตา ข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

หลี่จือหลินยิ้มบางๆ ยกมือขึ้นประสานคารวะ “ขอบคุณพี่ภรรยาสำหรับความไว้ใจ ข้าจะไม่มีวันทำให้นางเสียใจเด็ดขาด”

เฉินจิ้งอี้มองเขาอีกครั้งอย่างไม่ค่อยไว้ใจนัก ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วบ่นพึมพำ “ข้าชักสงสารน้องสาวข้าขึ้นมาจริงๆ แล้ว ที่ต้องมาเจอคนอย่างเจ้า... เอาเถอะ พักผ่อนเสีย ป่านนี้ท่านพ่อคงซักฟอกน้องสาวข้าจนขาวสะอาดไปแล้ว...”

หลี่จือหลินหัวเราะเบาๆ ขณะที่เฉินจิ้งอี้เดินออกมาจากห้อง สั่งให้บ่าวไพร่เตรียมชุดและอ่างอาบน้ำให้อีกฝ่ายเพื่อชำระล้างร่างกายผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

กระทั่งล่วงออกมาไม่มีผู้ใดแล้ว ใบหน้าเคร่งขรึมของเฉินจิ้งอี้จึงค่อยคลี่ยิ้มอย่างพึงใจ

สถานการณ์ของหลี่จือหลินนับว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่สถานการณ์ของเซียงหรงกลับไม่ได้ดีเช่นนั้น ในห้องหนังสือของจวนราชการ เฉินกั๋วกงนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลวดลายละเอียดยิบ ท่าทางสง่างามที่ปกติทำให้คนรอบข้างเกรงขาม บัดนี้กลับดูอ่อนโยนลงเมื่อมองลูกสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า

เซียงหรงย่อกายอย่างสุภาพก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้สำหรับแขก ใบหน้าของนางมีร่องรอยลังเลเหมือนต้องการพูดบางสิ่ง แต่ไม่รู้ว่าสมควรเริ่มอย่างไร

“เซียงหรง บอกพ่อมาเถิด เกิดอะไรขึ้นกันแน่”

จ๋างจื่อตำหนักจวิ้นหวังบอกว่าบุตรสาวของเขาออกไปไหว้พระที่วัดถานฝอแล้วพลัดตกหน้าผา หากเรื่องมีเพียงเท่านั้นย่อมมองได้ว่าเป็นอุบัติเหตุ แต่การพลัดตกหน้าผาแล้วไม่ยอมกลับไปรักษาตัวที่จวนกั๋วกง ทว่าเลือกที่จะดั้นด้นมาหาเขาถึงที่นี่...

...เห็นทีจะไม่ใช่อุบัติเหตุอย่างแน่นอน

เฉินกั๋วกงถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มนวล “เจ้าเดินทางมาไกลถึงเพียงนี้ มีสิ่งใดเกิดขึ้นใช่หรือไม่ บอกพ่อมาเถิด”

เซียงหรงสูดลมหายใจลึกก่อนเงยหน้าขึ้นตอบ “ท่านพ่อ...มีเรื่องที่ลูกต้องบอกให้ท่านทราบเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของนางเคร่งขรึมทว่าดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย...เกิดเรื่องใดขึ้นกันแน่ เฉินกั๋วกงพลันรู้สึกอึดอัด สังหรณ์ใจไม่ดี “ว่ามาเถิด พ่อจะฟัง”

เซียงหรงเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างตรงไปตรงมา นับตั้งแต่จู่ๆ เฉินจิ้งเสียนก็ถูกทางสำนักศึกษารั้งตัวไว้ อนุหานที่ประจวบเหมาะป่วยหนักเจียนสิ้นใจในยามนั้น รวมถึงการที่อนุหานจัดให้นางและเฉินจื้อเฉิงเดินทางไปด้วยกันเพียงลำพังโดยพยายามรั้งให้ออกจากจวนในช่วงสาย เพื่อจะได้ไปถึงวัดถานฝอยามบ่ายคล้อย และจำต้องค้างคืนบนนั้น

ความผิดปกติที่นางซึ่งเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ แต่กลับมีเพียงสาวใช้ส่วนตัวและองครักษ์ส่วนตัวจากตำหนักจวิ้นหวังติดตามไปด้วยเท่านั้น และพี่ชายรองอย่างเฉินจื้อเฉิงที่จู่ๆ ก็เกิดควบคุมตนเองไม่ได้ พยายามกระทำเรื่องบัดสีกับนาง...อีกทั้ง...เรื่องนักฆ่าของอนุหานที่หลี่จือหลินเคยกล่าวถึง...

เฉินเซียงหรงคิดแล้วคิดเล่า นางพยายามคิดในแง่ดีที่สุดแล้ว แต่สุดท้ายความเป็นจริงที่วางแผ่ตรงหน้ากลับไม่อนุญาตให้นางซ่อนตนเองในม่านแห่ง ‘มุมมองในแง่ดี’ ได้อีกต่อไป

อนุหานตั้งใจจะให้พี่ชายต่างมารดาล่วงเกินนาง เฉินจื้อเฉิงที่เป็นพี่ชายรอง...แม้จะมีสายเลือดเดียวกันเพียงครึ่งก็ตาม อาจโดนวางยาบางอย่างทั้งยังเมามายทำให้ขาดความยับยั้งชั่งใจ ทว่ายังมีสติพอจะสั่งให้บ่าวรับใช้ของตนคอยจับตัวนางไว้ไม่ให้หลบหนีไปไหนได้ ในขณะที่ซู่ซินที่แท้จริงแล้วเป็นเพียงสาวใช้ กลับเอาตัวเองเข้าขวาง ช่วยให้นางหนีรอดมาได้

“...ลูกหลบหนีคนของพี่ชายรองไปจนถึงหน้าผา คนเหล่านั้นเองก็คิดร้ายเช่นกัน...ยามนั้นจวนตัวนัก ลูกจึงตัดสินใจกระโดดหน้าผา...จะอย่างไรข้างล่างก็มีแม่น้ำ จึงคิดว่าอาจยังพอมีทางรอดเจ้าค่ะ ตอนนั้นโชคดีนัก จวิ้นหวังจ๋างจื่อไม่ห่วงพะวงสิ่งใด ทิ้งตัวตามลงมาช่วยลูกไว้...”