บทที่ 158

เฉินเหม่ยลี่กับเฉินชิวเยว่ ผู้หนึ่งเตรียมตัวก่อเรื่อง ผู้หนึ่งหวังชมเรื่องสนุก ต่างฝ่ายต่างแย้มยิ้มให้กันขณะนั่งร่วมเกี้ยวเล็กๆ ตามเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม ดูรักใคร่กลมเกลียวเป็นอย่างมาก จนเฉินเหม่ยเซียงและเฉินหมิงเยว่อดตะขิดตะขวงใจแทนไม่ได้

ขบวนแห่เจ้าสาวครั้งนี้ยาวเหยียด มีผู้คนมาโห่ร้องยินดีมากมาย ส่วนหนึ่งเพราะต้องการเห็นขบวนสินเดิมเจ้าสาวที่กล่าวกันว่ายาวหลายลี้ อีกส่วนหนึ่งก็เพราะพ่อบ้านของตำหนักจวิ้นหวังช่างมือหนัก โปรยเหรียญมงคลให้กับผู้ที่อำนวยพรคู่บ่าวสาวไม่หยุดหย่อน

เพียงพริบตาเดียว ทั่วทั้งถนนก็เต็มไปด้วยคำอวยพรยินดี

            มาถึงตรงนี้ เหล่าบุตรสาวสกุลเฉินในเกี้ยวต่างสีหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ดวงตาฉายแววริษยาอย่างไม่อาจปิดบัง แม้เฉินชิวเยว่เองจะไม่ได้รู้สึกว่าตนเองด้อยไปกว่าเฉินเซียงหรงที่ใด ซ้ำคู่ครองในอนาคตของนาง ก็ยังเป็นถึงผู้สูงศักดิ์ที่จ๋างจื่อตำหนักจวิ้นหวังอย่างหลี่จือหลินเทียบไม่ติด แต่นางกลับอดสงสัยไม่ได้เลยว่าองค์ชายสามจะทุ่มเทให้กับนาง ดังเช่นที่จวิ้นหวังจ๋างจื่อทำให้น้องสามสารเลวสมควรตายหรือไม่

            ไม่ต้องพูดถึงเฉินเหม่ยลี่ ที่ยามนี้ผ้าเช็ดหน้าถูกฉีกขาดไปเป็นผืนที่สามแล้ว

            เฉินเซียงหรงนึกขอบคุณตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าที่ตัดสินใจแต่งงานตอนนี้ ไม่ให้ล่วงเลยไปถึงช่วงคิมหันต์ มิเช่นนั้นแค่เพียงนั่งอยู่บนเกี้ยวถึงหนึ่งชั่วยาม ก็คงเพียงพอให้นางเป็นลมได้หลายรอบแล้ว มิพักต้องพูดถึงมงกุฎหงส์หนักอึ้งบนศีรษะด้วยซ้ำ

            เมื่อเกี้ยวถูกวางลงบนพื้นในที่สุด นางก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

            ถึงเสียที นางปวดบั้นท้ายจะแย่!

            หลี่จือหลินที่อยู่ด้านนอกเกี้ยวลงจากหลังม้า ก่อนรับธนูมาจากตง หยาง แล้วยิงธนูเปล่าสามดอกใส่เกี้ยวเจ้าสาวเพื่อเป็นการปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย จากนั้นจึงเดินไปเตะคานประตูเกี้ยวเจ้าสาวครั้งหนึ่ง

            เซียงหรงยืดขาออกเตะประตูเกี้ยวตอบจากด้านในทันที

            ชายมิเกรงกลัวภรรยา สตรีมิอ่อนแอ[1] ข้าไหนเลยจะต้องสมยอมท่านเรื่อยไป ฮึ!

            หลี่จือหลินกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนจะปล่อยให้แม่สื่อเป็นผู้ช่วยพยุงร่างบอบบางของเจ้าสาวออกมาจากเกี้ยว เขาค่อยๆ เดินนำหน้านาง แต่ก็ไม่วายเหลือบดูตอนที่นางก้าวเหยียบเศษกระเบื้อง ดวงตาคมกล้าวาบลึกเมื่อเห็นเศษกระเบื้องอันหนึ่งหงายคมขึ้นเล็กน้อย

          บ่าวรับใช้คนใดหละหลวมเช่นนี้! ต้องให้พ่อบ้านไป๋เรียกมาติเตียนแล้ว!

            เสียงเศษกระเบื้องแตกดังขึ้นใต้ฝ่าเท้า เซียงหรงหลับตาครู่หนึ่ง สัญลักษณ์ของการตัดขาดบ้านเดิมที่ดังขึ้นทำให้นางรู้สึกใจหายวาบ ก่อนที่นางจะข่มใจยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อยและก้าวข้ามกระถางไฟเพื่อชำระล้างสิ่งชั่วร้ายและนำพาโชคดีมาสู่คู่แต่งงานใหม่ จากนั้นจึงก้าวไปหาเจ้าบ่าวที่นางเห็นเพียงปลายผ้าแถบสีแดงที่ยื่นมาตรงหน้านางเท่านั้น

            เซียงหรงจับปลายผ้าอีกด้านหนึ่งไว้ ปล่อยให้เขาจับจูงนางเข้าสู่โถงพิธี ยังดีที่ตามพิธีการห้ามไม่ให้ญาติพี่น้องฝ่ายชายออกมารับเจ้าสาวที่หน้าประตู มิเช่นนั้นหากได้เห็นท่าทางลังเลของนาง อาจจะพานเข้าใจผิดว่านางไม่มีความสุขกับการแต่งงานครั้งนี้เอาได้

            จากนั้นทุกอย่างก็ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวนางและ หลี่จือหลินก็เสร็จสิ้นการคำนับฟ้าดิน กลายเป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องสมบูรณ์

[1] 男不惧内，女不示弱