7. รอเวลา

ด้านในจวน  แขกเหรื่อเริ่มทะยอยกลับมากินดื่มอีกครั้ง  ตามมาด้วยเสียงดนตรีที่ดังขึ้นเพื่อขับกล่อมผู้คนในงาน  แต่ในมุมสวนริมกำแพงกลับมีกลุ่มสตรีกำลังพูดคุยหารือกัน

“ไม่น่าเชื่อว่าข่าวลือพวกนั้นจะเกิดจากสาวใช้นางนี้ผู้เดียว  ลูกว่ามู่ตันหยงจะต้องบังคับให้สาวใช้รับผิดแทนแน่ ๆ ”  คุณหนูสามฟู่ซือหลินเอ่ยกับมารดาและน้องสาวของตน  หนึ่งในสี่ยังมีบุตรสาวของราชครูเจียงรวมอยู่ด้วยอีกคน

“ลูกก็ว่าต้องเป็นเช่นนั้นท่านแม่  มีอย่างที่ไหน  เป็นเจ้านายแท้ ๆ แต่กลับยอมให้สาวใช้สวมใส่เสื้อผ้าเช่นเดียวกับตน  มันก็แค่ข้ออ้างทั้งนั้น”  คุณหนูสี่นามว่าฟู่จือจือรีบสำทับ

“แม่ก็คิดเช่นเจ้า”  ฮูหยินรองฟู่กล่าวบ้าง

“มันอาจจะจริงก็ได้นะเจ้าคะ  ข้าเองยังเคยเก็บอาภรณ์และเครื่องประดับที่ไม่ใช้แล้วให้สาวใช้ในจวนเลย  หากพี่สะใภ้ทำมันก็คงไม่แปลกอันใด  อีกอย่างข้าได้ยินว่า  ซื่อจื่อกั๋วกงก็ยืนยันเป็นมั่นเหมาะว่านางคือสตรีที่… เอ่อ…” เจียงซินลี่ไม่กล้าเอ่ยต่อ

นางรู้สึกกระดากอายที่จะพูดถึงเรื่องลักลอบได้เสียกันของกลุ่มคนเหล่านี้  จึงได้แต่ยิ้มแหยในเวลาต่อมา

“เจ้าก็เป็นเสียอย่างนี้  มองคนในแง่ดีไปเสียทั้งหมด  ข้าไม่มีทางเชื่อหรอกว่านางจะไม่มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้  มิเช่นนั้นไยก่อนหน้าจึงไม่เปิดเผยเรื่องราวเล่า  ปล่อยให้เลยเถิดมาจนถึงงานมงคลนี้ได้อย่างไร  นี่ดีนะ ที่เรื่องมันไม่เป็นไปอย่างที่ตระกูลซูต้องการ  มิเช่นนั้นตระกูลฟู่ของข้าเป็นได้พังพินาศเป็นแน่  นึกแล้วมันก็น่าโมโหนัก”  ฟู่ซือหลินหันมาตำหนิสหายไม่จริงจัง

“ก็ข้าไม่อยากตัดสินใครจากคำเล่าลือนี่  อีกอย่าง  หากไม่จริงมีหรือซื่อจื่อกั๋วกงจะยอมรับโทษคุกเข่าที่หน้าประตู รวมถึงคนเหล่านั้นด้วย”  เจียงซินลี่รีบท้วงอย่างที่ตนคิด  

สามแม่ลูกนิ่งไปครู่หนึ่ง  ไม่นานฟู่จือจือก็เอ่ยขึ้นมาอีก

“แต่ถึงอย่างนั้น  เราก็ต้องหาทางกำจัดนางออกไป  ข้าไม่มีวันยอมรับนางเป็นพี่สะใภ้แน่  พี่สะใภ้ข้ามีแค่พี่ซินลี่คนเดียวเท่านั้น  คนอื่นอย่าได้หวังจะได้ตำแหน่งนี้เลย”  กล่าวพร้อมกับหันไปกุมมือหญิงสาวที่อายุมากกว่าตนหกปี

“ขอบใจน้องจือจือ  ทว่าพี่คงไม่มีวาสนานั้นแล้ว  ยามนี้ตำแหน่งฮูหยินฟู่อินโหวมีผู้อื่นครอบครอง  พี่ไม่กล้าไปแย่งชิงของที่ไม่ใช่ของตน”  เจียงซินลี่กล่าวเสียงแผ่ว

“เจ้าไม่กล้าแต่ข้ากล้า  คอยดูเถิด  ข้าจะทำให้นางระเห็ดออกไปภายในหนึ่งเดือนนี้แน่นอน”  ฟู่ซือหลินกล่าวเสียงหนัก  เพื่อปลอบใจสหายรักที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่ยังเยาว์ จวบจนยามนี้ทั้งสองก็อายุยี่สิบสี่แล้ว  ทั้งคู่ก็ยังคบหากันอยู่  และยังไม่ทันออกเรือนทั้งคู่  สาเหตุก็มาจาก  ฟู่ซือหลินเป็นคนใฝ่สูง  อยากเข้าวังไปเป็นสนมของฮ่องเต้  ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ผ่านการคัดเลือก  ด้วยว่าหน้าตานั้นจัดอยู่ในหมู่สตรีที่พบเห็นได้ทั่วไป

ส่วนหนึ่งอาจมาจากมารดานางมิใช่สตรีที่งดงาม  เลยทำให้สองพี่น้องคู่นี้มีหน้าตาที่ต่างออกไป  ไม่เหมือนพี่ชายพี่สาวต่างมารดา  นั่นคือฟู่อินหลางและฟู่อินโหรวพี่สาวคนรองที่อาศัยอยู่ทางใต้ของแคว้น  กับสามีที่มีนามว่ากู้เฉินซี

จึงไม่แปลกที่บุตรฮูหยินรองของตระกูลฟู่จะไร้ซึ่งความโดดเด่น  ถึงกระนั้นทั้งสองก็ยังหยิ่งผยอง  คิดว่าตนนั้นงดงาม  ไม่ต่างจากมารดาที่มักคิดว่าตนเองดีเด่นกว่าผู้อื่นเสมอ

และนิสัยใจคอเหล่านี้  มู่ตันหยงก็ประจักษ์แก่ใจดี…

 

“หึ! แล้วมาคอยดูกันว่า  ใครกันแน่ที่ต้องระเห็ดออกไป”  ตันหยงยกยิ้มก่อนจะเดินเลี่ยงกลับไปที่เรือนพักของตน  เมื่อครู่นางกลับมาจากไปส่งน้องสาวขึ้นรถม้า  

พอได้ยินเสียงพูดคุยนางจึงอดที่จะแอบฟังไม่ได้  ยิ่งรู้ว่าคนกลุ่มนี้เป็นใคร  นางยิ่งอยากฟังแผนการณ์  เพื่อดูให้แน่ชัดว่ามันจะเป็นเหมือนนิยายที่ตนเคยอ่านมาหรือไม่  และแน่นอนว่ามันไม่มีอะไรเปลี่ยน  วิธีที่คนเหล่านี้เคยใช้ยังคงเดิม  แต่ถึงกระนั้นนางก็ประมาทไม่ได้  เพราะเริ่มต้นวันแต่ง  ตันหยงยังเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้กลับตาลปัตรไม่เหมือนเดิมเลย  

อันที่จริง…เรื่องราวที่ถูกเปิดเผยในคืนนี้  มันควรเกิดขึ้นในช่วงกลางเรื่องไปแล้ว  ทว่าตันหยงกลับเฉลยว่าใครเป็นคนสร้างเรื่องอื้อฉาวให้เจ้าของร่างในคืนแต่งงาน

นางเปิดโปงตัวสร้างเรื่องตั้งแต่ตอนแรกเลยก็ว่าได้

แต่สาเหตุที่นางทำเช่นนี้ก็เพราะไม่ต้องการพบกับเรื่องยุ่งยากในภายหน้า  และไม่อยากมีชะตากรรมเหมือนนางร้ายของเรื่อง  ที่ถูกข่าวลือทำให้กลายเป็นหญิงชั่วไปจริง ๆ

หึหึ  ตัวละครแบบนั้นมู่ตันหยงคนนี้ไม่มีทางเป็นแน่

ในเมื่อรู้อยู่แล้วว่ามีคนคิดร้ายกับตน  มีหรือนางจะยอมปล่อยผ่าน “พวกเจ้าลงมือเมื่อไหร่  ข้าจะคืนให้เป็นสิบเท่าเลย”  นางพึมพำก่อนจะเดินเข้าเรือน  และไม่ลืมสั่งให้คนของตนลงกลอนประตูหน้าต่างทุกบานด้วย  จากนั้นนางก็ไปอาบน้ำแล้วก็เข้านอน  โดยไม่แยแสเลยว่าค่ำคืนนี้สามีจะมาหรือไม่  

เช้าวันใหม่….

ร่างอรชรในชุดนอนสีขาวบางเบา  ขยับพลิกตัวตามปกติ  ทว่าจู่ ๆ นางก็ดีดตัวลุกขึ้น  เพราะสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง

“นะ… นี่ท่านเข้ามาได้อย่างไร”

“จะลุกก็ลุกอย่าถามมาก”  อินหลางตอบกลับงึมงำ  โดยไม่เปิดเปลือกตาขึ้นมามองภรรยาตัวน้อยของตนเลย

‘อีตาบ้านี่  ทำไมไม่ไปนอนที่เรือนตนตามบทนะ’  ก่นด่าเขาในใจ  แล้วรีบขยับกายมาที่ปลายเท้าเขาเพื่อลงจากเตียง  พอลงมาได้นางก็ยืนเท้าสะเอวมองร่างสูงด้วยความฉงน

‘ทำไมมันไม่เหมือนในนิยายล่ะ  เขาต้องเกลียดเรามากไม่ใช่เหรอ  ในเรื่องขนาดเรือนใหญ่เขายังไม่ให้ไปเหยียบเลย  แล้วนี่แอบปีนเข้ามารูไหนกันล่ะ’  คิดพร้อมกับกวาดตามองไปรอบห้อง  พอเห็นบานหน้าต่างถูกงัดก็ถึงกลับกลืนน้ำลาย

‘บ้าไปแล้ว ถึงกับพังหน้าต่างเลยเหรอ’  ร่างอรชรเดินมาหยุดยืนมองสิ่งที่ถูกดึงจนหลุดออกจากขอบเหลือหมิ่นเหม่

ไม่นานนักนางก็หันมามองคนบนเตียงอีก  พอเห็นเขาขยับตัว  นางก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องอาบน้ำ

ผ่านไปหนึ่งเค่อ [15 นาที]  ร่างอรชรในชุดสีชมพูอ่อนพลิ้วไหวก็เดินออกมา  แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสามีนั่งอยู่ที่เตียง

ตันหยงยิ้มแหยให้เขาก่อนจะเอ่ยถามเสียงแผ่ว  “ท่านโหวจะชำระร่างกายไหมเจ้าคะ  ข้าจะได้ให้คนเตรียมน้ำให้”

“อืม”  อีกฝ่ายตอบสั้น ๆ ปากอิ่มจึงอดไม่ได้ที่จะคว่ำใส่อย่างลืมตัว  “หึหึ  อยากโดนเหมือนเมื่อคืนหรือ  ถึงได้ยื่นปากออกมาเช่นนี้”  คนบนเตียงเอ่ยเย้า  ก่อนจะยกยิ้มเมื่อเห็นนางเม้มปากเข้าหากันแน่น  เขาจึงอยากแกล้งนางอีก  จึงลุกแล้วก้าวมาหานาง  จากนั้นเขาก็กางแขนออก  “ถอดชุดให้ที”

“มือก็มี  ทำไมไม่รู้จักถอดเอง”  นางรีบแย้งเขา

“เป็นภรรยาไม่รู้หรือว่าต้องปรนนิบัติสามีเช่นไร”

“สะ… สาวใช้ก็มี  เรียกพวกนางมาดูแลสิ”  ตันหยงยังคงปฏิเสธ  เมื่อเห็นเขาจ้องนางก็ทำอะไรไม่ถูก  จึงได้วิ่งออกไป

อินหลางมองตามร่างอรชรก่อนจะยกยิ้ม  “หึหึ  นึกไม่ถึงว่าจอมวางแผนจะเป็นสตรีที่ขี้อายเพียงนี้”  พึมพำแผ่วเบา  ในหัวก็นึกถึงคำบอกเล่าของพี่ภรรยาที่กล่าวให้ฟังเมื่อคืน  

ฮูหยินเขาคือผู้วางแผนทั้งหมด  นางแสร้งปลอมตัวเป็นนางรำ  เพื่อยั่วยุให้คนชั่วหลงกลคล้อยตาม  เอ่ยเล่าเรื่องราวออกมาจนหมดเปลือก  ทั้งที่คนถูกกล่าวถึงก็ยืนอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ  ทว่าพวกมันกลับไม่มีใครรู้เลยว่ามู่ตันหยงที่ทุกคนกล่าวถึงคือนางรำผู้นี้นั่นเอง  หากจะว่าไปแม้แต่เขาก็เกือบจะหลงกล

หากไม่เอะใจเรื่องที่นางให้ทายชื่อ  เขาคงคล้อยตามและคิดว่าภรรยาตัวน้อยชั่วช้าอย่างที่ผู้คนกล่าวถึงไปแล้ว

มากไปกว่านั้น  แววตาที่นางมองเขามักจะมีบางอย่างซ่อนมาด้วยเสมอ  ราวกับกำลังบอกให้เขารอ  ยามนั้นเองที่เขาทำใจให้เย็นลง  และรอดูว่าเหตุการณ์จะเป็นเช่นไรต่อ  

ทว่าเมื่อการแสดงผ่านไปเรื่อย ๆ กระทั่งนางเดินเข้ามาใกล้  กลิ่นหอมที่คุ้นจมูกก็ทำให้เขารู้ทันทีว่านางรำผู้นี้  มิใช่ใครอื่น  นางคือภรรยาที่เขาเพิ่งแต่งเข้ามานั่นเอง

เหตนี้เองที่อินหลางไม่ยอมปล่อยให้นางอยู่ใกล้ชายอื่น  เมื่อเขาลองขู่  มู่ตันหยงก็ไม่ต่อต้านมันยิ่งทำให้เขามั่นใจ  ว่าคนในอ้อมกอดคือภรรยาตนเอง  แน่นอนว่าเขาปลื้มปีติมาก

หนึ่ง…คือนางไม่ใช่สตรีชั่วไร้ยางอายที่ทุกคนกล่าวถึง  สอง…นางช่วยเอาคืนซูเหวินอี้ให้เขา  หากนางไม่วางแผนไว้  วันนี้เขาคงกลายเป็นตัวตลกให้ชาวเมืองได้หัวร่อเป็นแน่

‘ข้าควรตอบแทนเจ้าเช่นไรดีตันหยง’