คุณแม่บ้านยังสาว (2)

‘ผมโตแล้ว เรื่องปากท้องแค่นี้ผมดูแลตัวเองได้’

เหอะ อันที่จริงตอนที่เขาเอ่ยประโยคนี้ออกมา พู่กลิ่นแทบขำ... ดูแลตัวเองได้อย่างนั้นเหรอ อยากย้อนกลับไปจริง ๆ ว่าถ้าไม่มีเธออยู่เสียคนสามีอย่างชวินทร์จะทำอย่างไร ชีวิตคุณทนายที่แสนจะวุ่นวาย ไม่ต้องอดตายเพราะหาข้าวกินไม่ได้เลยหรือ แหม... วุ่นวายอะไรหนักหนาพูดมาได้ รอเขาเลิกนิสัยเรื่องมากเมื่อไหร่ก่อนเถอะ ค่อยมาถามเธอด้วยประโยคนั้น

“เป็นหมอกับทนายอันไหนยุ่งกว่ากัน?” ระหว่างที่เฝ้ามองเพื่อนจอมตะกละซัดของกินของสามี พู่กลิ่นก็เอ่ยถาม “พวกแกรวมทั้งผัวฉันด้วย ทำงานหัวเป็นนอตหัวเป็นเกลียวกันทั้งนั้น แต่ฉันกลับว่างงาน มันน่าน้อยใจชะมัด”

“น้อยจงน้อยใจอะไร เคยเห็นใครสบายเท่าแกอีกไหม ไม่มี” เมธัสค้านหัวชนฝา จะเอาอะไรมาน้อยใจคนที่ทำงานจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองอย่างพวกเขา “แกน่ะโชคดีแล้วที่จับพี่ชาได้ ต่อให้เขาจะชาเย็นเย็นชาไปบ้าง ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า ดีจะตาย ได้ใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทอง ไม่ต้องทำงานหาเช้ากินค่ำงก ๆ อย่างพวกฉัน”

“จริง” ไพลินรีบเสริมทัพ “แกไม่ต้องน้อยใจหรอกพู่ ชะตาชีวิตของคนเรามันไม่เหมือนกัน ให้คิดเสียว่ามันเป็นข้อดีนะ”

เหรอ? พู่กลิ่นทำหน้าตาเหมือนไม่เชื่อที่เพื่อนพูดเลยสักนิด เพราะถ้ามันเป็นความจริง ทำไมเธอถึงยังรู้สึกอิจฉาที่เห็นพวกมันทำงาน... พู่กลิ่นอยากเป็นหมอ เป็นความฝันตั้งแต่เด็กและเธอก็พยายามสุดความสามารถ หรือจะเป็นเพราะโชคชะตาอย่างที่ไพลินพูดก็ไม่ทราบ ที่จู่ ๆ ความจริงก็แยกเธอออกจากความฝันนั้น สุดท้ายก็กลายมาเป็นสะใภ้ไฮโซ มีชีวิตหรูหราหมาเห่าแต่ว่างเปล่าสิ้นดี

“แต่ถ้าให้เดา...” แม้ยังเคี้ยวตุ้ย ๆ แต่คุณหมอเมธัสก็ยังพูดออกมาได้ “ที่มาวันนี้ไม่ใช่เพราะถูกผัวด่าหรืออยากให้พวกฉันจัดการของกินเหลือ ๆ พวกนี้หรอกใช่ไหม”

เพราะเป็นเพื่อนกันมานาน หากให้นับก็ตั้งแต่สมัยมัธยมศึกษาตอนต้น ทั้งไพลินและเมธัสจึงสังเกตเห็นว่าพู่กลิ่นไม่ได้อยู่ในสภาวะปกติขนาดนั้น ดูเหงา ๆ หงอย ๆ ชอบกล ทั้งที่การถูกผัวด่าเป็นเรื่องปกติสำหรับมัน การถูกปฏิเสธด้วยท่าทีที่ร้ายกาจแบบนั้น หากนับเป็นครั้งก็บอกได้เลยว่านับไม่ถ้วน

“ฉัน... ฉันเห็นเขาอยู่กับคนอื่น”

“โป๊ะเชะ นั่นไง... หงอยเป็นหมาเหงาเลยแก”

ชายหนุ่มเพียงหนึ่งเดียวทำท่าทางเหมือนดีใจที่เดาเรื่องถูก จนกระทั่งไพลินต้องเอื้อมมือไปหยิกแขนนั่นแหละ คนปากไวถึงรู้ตัวว่าไม่ควรแสดงอาการ เพราะพู่กลิ่นมีท่าทางที่แย่จริง ๆ ซึ่งเพื่อนที่สดใสร่าเริง แม้แต่วันที่เจอเรื่องเลวร้ายที่สุดมันยังมองว่าเรื่องนั้นสวยงาม มาวันนี้กลับเศร้าหมอง ยิ้มออกมาแบบแกน ๆ หน้าแหย ๆ ยามเมื่อพูดถึงเรื่องนั้น

“แกจะบ้าเหรอพู่ คิดมากไปได้” ไพลินอยากพูดไป ว่าคนอย่างผัวแกน่ะ ไม่มีใครเอาหรอก แต่ก็ดูจะเกินไป เลยเหลือแค่ประโยคสั้น ๆ ตัดความ “พี่ชาไม่ใช่คนอย่างนั้นสักหน่อย”

หรืออันที่จริงแล้ว เขาก็ไม่ได้มีตัวเลือกมากมายเท่าไรนัก

อย่างชวินทร์นะ จับฉลากแถมทองไพลินกับเมธัสยังไม่เอาเลยค่ะ เขาน่ะ... มักจะทำหน้าตาบึ้งตึงตอนที่พบพวกเธอ แม้ว่าใบหน้าหล่อเหลาจะโปรยยิ้มให้คนอื่นเป็นกิจวัตร แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่เจอกับเพื่อนสนิทของเมีย สีหน้าของเขากลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ที่ชายหนุ่มไม่ชอบให้พู่กลิ่นคบหากับพวกเธอ อันเนื่องมาจากความปากเสีย ปากไวของทั้งสอง และจากการที่คนหัวอ่อนอย่างยัยเด็กนี่ชอบเอาความคิดเห็น ‘ส่วนตัว’ ของพวกเธอ ไปทะเลาะกับผัวมัน

เช่นเอาเรื่องความสัมพันธ์แบบเปิดของเมธัสไปเล่าให้ผัวฟัง หรือไม่ก็พูดว่าไพลินบอกให้ทำเรื่องนี้อย่างนั้น เรื่องนั้นอย่างนี้ จนบางครั้งชวินทร์ก็คงรำคาญชื่อของเธอสองคนเต็มที ซึ่งประเด็นสำคัญคือทุกคนไม่ได้รู้จักกันแค่ปีสองปี แต่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน เรียกพวกเธอเป็นไม้กันหมาก็ได้ ตอนที่รุ่นพี่อย่างชวินทร์เข้ามาจีบพู่กลิ่นเมื่อสิบกว่าปีก่อนหน้า

“พวกฉันต้องรีบกลับไปเคลียร์คนไข้ ไว้เล่าทีหลังได้ไหมที่รัก” แต่ยังไม่ทันที่จะให้พู่กลิ่นระบายอะไร เมธัสก็เอ่ยขึ้นมา ทำท่าทางเร่งรีบทั้งที่ความจริงหมอที่โรงพยาบาลเอกชน ไม่น่าจะต้องกระหืดกระหอบขนาดนั้น

“วันนี้มีอะไรกัน ทำไมพวกแกดูรีบร้อนกันจัง” เกิดเป็นความแปลกใจจนพู่กลิ่นต้องเอ่ยถาม

“วันนี้มัน Friday Night ไง...” ไพลินเอ่ยตอบแม้ว่าของกินยังเต็มปาก “นาน ๆ ทีฉันสองคนจะว่างพร้อมกัน แถมเป็นศุกร์หรรษาอีก ก็เลยนัดเพื่อนมาดื่ม ว่าจะฉลองกันยาวไปถึงเช้าวันจันทร์”