บทที่4

หลิ่วเซียวเซียวฉวยโอกาสตอนผมเผลอ

แย่งกล่องเครื่องประดับจากมือผมมา แล้วทุบลงพื้นอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ

“คุณทำร้ายลูกแท้ๆ ของตัวเอง เพียงเพราะของไร้ค่าแบบนี้หรือ!？”

สมองผมพลันอื้ออึง มีแต่ความคิดเดียวคืออยากยืนยันสภาพของกำไลหยก

โชคดีที่กล่องแข็งแรงพอ

กำไลหยกไม่เป็นไร

เซียวหลินซินสบถอยู่ข้างหลังผม

"คุณนี่มันไม่ใช่คนจริงๆ เลย! ลูกสาวตัวเองล้มไม่สน แต่กลับไปสนกำไลห่วยๆ อะไร ทำไม กำไลนี้สำคัญกว่าชีวิตลูกสาวคุณหรือไง?"

หลิ่วเซียวเซียวพยุงรถเข็นเด็กขึ้นมา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา มองผมด้วยสายตาเว้าวอน

"กู้สือเยี่ยน คุณควรภาวนาให้ลูกสาวไม่เป็นอะไร!"

"เอาของไร้ค่าคุณไป แล้วไสหัวออกจากบ้านฉันซะ!"

"แล้วอย่ากลับมาอีก!"

“พรุ่งนี้พอว่าความเสร็จ ฉันไม่เพียงจะไล่คุณออกไปตัวเปล่า แต่ยังจะทำให้คุณบ้านแตกสาแหรกขาดด้วย!”

“ไสหัวไปซะ!”

เธอเหมือนคนบ้า ทั้งตะโกนและทุบทำลายข้าวของ

ผมแค่ปกป้องกล่องอย่างเฉยชา และออกจากสถานที่วุ่นวายนี้

ยังไม่ทันเดินออกจากหมู่บ้าน ฉวีเมิ่งถิงก็โทรมาให้ผมดูหัวข้อร้อนในโลกออนไลน์

คำด่าทอมากมายถาโถมเข้ามา

ด่าว่าผมเป็นผู้ชายเจ้าชู้ที่หวังแต่เงินทอง

ด่าว่าผมเป็นแมงดาที่แค่รู้จักเกาะผู้หญิงรวยๆ กิน

พวกเขาด่าผมว่าเป็นผู้ชายหัวโบราณที่อยากได้ลูกนอกสมรส แต่ไม่อยากได้ลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง

บรรดาข้อกล่าวหามากมายถูกโยนใส่ผม

ภาพที่สร้างด้วย AI ถูกสอดแทรกในเนื้อหา ทำให้ดูเหมือนเป็นเรื่องจริง

“เรื่องที่เกี่ยวกับแม่ของผมลบให้หมด ส่วนที่เหลือฟ้องทั้งหมด!”

ผมวางสายแล้วปล่อยให้สถานการณ์บานปลาย

หลังกินข้าวเที่ยงเสร็จ ผมก็ประกาศว่าจะไลฟ์สดช่วงบ่าย

หลิ่วเซียวเซียวโทรหาผมเป็นร้อยกว่าครั้ง แต่ไม่มีใครรับสาย

สุดท้ายก็วิ่งไปที่หน้าตึกบ้านของฉวีเมิ่งถิง กางป้ายผ้าออกมา เสียงลำโพงดังสนั่นจนหูแทบอื้อ

“กู้สือเยี่ยน ตอนนี้ทุกคนในโลกออนไลน์กำลังด่าคุณ!”

“คุณไลฟ์สดก็ไม่มีประโยชน์ ขอแค่คุณยอมขอโทษและสำนึกผิด ฉันยอมให้โอกาสคุณ”

ผมมองเธออย่างเย็นชาจากชั้นบนผ่านหน้าต่างบานใหญ่

เซียวหลินซินแย่งลำโพงไปแล้วพยายามพูดไกล่เกลี่ย

“เซียวเซียวบอกว่าเธอไม่คิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องบาดหมาง แล้วทำไมคุณยังต้องหาเรื่องใส่ตัวด้วย? ไลฟ์สดจะยิ่งทำให้คุณโดนด่ามากขึ้น!”

“ยอมรับความผิดดีๆ แม่ของคุณก็ยังมีหวัง!”

พ่อหลิ่วก็มาด้วย นั่งอยู่ใต้ร่มกันแดด และพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า

"เสี่ยวกู้ เป็นวัยรุ่นทำอะไรก็อย่าได้วู่วามขนาดนั้น"

"ผู้ชายคนไหนในโลกจะหย่ากับภรรยาเพราะเรื่องเปลี่ยนกุญแจบ้านกันล่ะ?"

เสียงพูดคุยที่ดังต่อเนื่องนั้น สำหรับผมแล้วมันฟังแล้วเหมือนคำขู่มากกว่า

มองดูเข็มนาทีเดินไปถึงขีดสุดท้าย

การไลฟ์สดเริ่มขึ้น

อย่างที่คาดไว้ คอมเมนต์ลอยเต็มไปด้วยคำด่าทอ

หลิ่วเซียวเซียวไม่ยอมแพ้ เปิดไลฟ์ผ่านบัญชีบริษัท พร้อมทั้งส่งคำขอเชื่อมต่อทันที

หน้าจอถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนทันที

"กู้สือเยี่ยน ในเมื่อคุณไม่รู้จักสำนึกผิด ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจเลย"

บนหน้าจอฝั่งหลิ่วเซียวเซียว ปรากฏบันทึกการใช้จ่ายของผมในคลับเอกชนหรูหรา สลับกับบันทึกการสนทนาสกปรกที่ถูกเปิดเผยออกมา

【เลวจริงๆ เลย!] ไม่สะอาดขนาดนี้!】

【พี่เซียวเซียวถูกเอาเปรียบแล้ว สนับสนุนให้หย่าค่ะ!!】

【ผมเป็นทนายความ ผู้ชายเลวๆ แบบนี้ต้องหย่าร้างโดยจากไปตัวเปล่าครับ!】

"ยังไงล่ะ วันนี้ให้ชาวเน็ตมาช่วยเราตัดสินความถูกผิดกันหน่อย!"

หลิ่วเซียวเซียวสวมแว่นกันแดดด้วยท่าทีภาคภูมิใจ มือก็โบกพัดไปมาอย่างอวดอ้าง

ผมหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา ปรับเครื่องปรับอากาศขึ้นอีกหนึ่งองศา แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า

"มาตราที่แปดร้อยเก้าสิบเอ็ด"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิ่วเซียวเซียวก็หยุดชะงัก ท่าการโบกพัดของเธอแข็งทื่อขึ้น จากนั้นก็โบกพัดเร็วขึ้น

"หยุดท่องมาตราในกฎหมายได้แล้ว คุณไม่เป็นสักหน่อย"

"มันเป็นมาตราในกฎหมายจริง ๆ หรือ？หลิ่วเซียวเซียว?"

ฉวีเมิ่งถิงยืนอยู่ข้างๆ อดหัวเราะออกมาไม่ได้

ของขวัญชิ้นใหญ่นี้ กำลังจะถูกแกะกล่องแล้ว!