บทที่2

เขาพุ่งเข้ามาหาผมโยนเอกสารหย่ากลับมาใส่ผม ชี้หน้าผมด่าอย่าโกรธเคืองว่า

"กู้สือเยี่ยน คุณยังเป็นลูกผู้ชายอยู่หรือเปล่า?"

"เซียวเซียวสละโอกาสดีๆ ในการไปเรียนต่อต่างประเทศเพื่อแต่งงานกับคุณ! เธอรักคุณมากขนาดนั้น! แต่นานยกลับตอบแทนเธอแบบนี้หรือไง?"

"ตอนนี้เห็นเซียวเซียวป่วย ก็จะทิ้งพวกเธอสองแม่ลูกหรือไง!"

"ไอ้คนเนรคุณ!"

ผมมองดูเซียวหลินซินที่กำลังคลุ้มคลั่งอย่างใจเย็น เพียงรู้สึกขบขันยิ่งนัก

"คุณหมอเซียว ผมหย่ากับภรรยาของผม ไม่ได้เกี่ยวไรกับคุณสินะ?"

เซียวหลินซินตื่นเต้นจนด่าจนน้ำลายกระเด็น พุ่งเข้ามากระชากคอเสื้อผมแล้วตะโกนเสียงดัง

"คุณยังรู้อยู่เหรอว่าเป็นภรรยาคุณ!"

“ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี! เพื่อแม่ที่ป่วยใกล้ตายของคุณ คุณกลืนกินเงินของตระกูลหลิวไปเท่าไหร่แล้ว! คุณไม่รู้แก่ใจเลยสักนิดเลยหรือไง?”

“ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเซียวสงสารคุณ และชอบคุณ คุณที่จนๆ แบบนี้ แม่คุณตายไปนานแล้ว!”

ฉันเตะใส่เซียวหลินซินไปหนึ่งที เขาล้มลงไปอย่างเซถลา

“ไสหัวไปซะ งานรวมญาติไม่ใช่ที่ที่ให้หมอจิตแพทย์มาแส่!”

หลิ่วเซียวเซียวรีบผลักผมออกไป แล้วลนลานเข้าไปพยุงเซียวหลินซินที่ล้มอยู่บนพื้น

“กู้สือเยี่ยน คุณไปตีเขาเพื่อระบายอารมณ์ทำไม! เขาไม่ได้ผิดอะไรเลย!”

“ก็ตีไอ้พวกปากไม่ดีแบบเค้านั่นแหละ!”

ผมเหลือบมองคู่ชายหญิงที่กำลังแสดงความรักหวานชื่นอยู่บนพื้น แล้วน้ำเสียงยิ่งแน่วแน่ขึ้นกว่าเดิม

เสียงด่าทอของญาติ ๆ รอบข้างยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ

ในคำด่านั้นยังปนไปด้วยการปฏิเสธสิ่งที่ผมทุ่มเทมาตลอดสิบปีอย่างสิ้นเชิง

บอกว่าผมเป็นไอ้เนรคุณ หลิ่วเซียวเซียวแต่งงานกับผมไม่รู้ต้องทนความยากลำบากไปมากแค่ไหน

เซียวหลินซินตบหลังมือหลิ่วเซียวเซียวเบา ๆ แล้วพูดว่า “ไม่เป็นไร เซียวเซียว เป็นความผิดของผมเอง”

“ผมเป็นคนนอก ไม่ควรไปชี้นิ้วสั่งสอนคุณชายกู้ คุณอย่าโกรธเลย ระวังจะกระทบกระเทือนร่างกายเอา”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ พร้อมส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ

“จะเป็นความผิดของคุณได้ยังไง”

แววตาของหลิ่วเซียวเซียวเต็มไปด้วยความเจ็บปวดจนแทบล้นออกมา เธอเงยหน้าขึ้น เอ่ยทั้งเสียงสะอื้นว่า

“ที่รัก ต้องทำให้เรื่องมันพังจนทุกคนต้องอับอายกันไปหมดเลยเหรอ？”

“คุณรู้ว่าฉันรักคุณ วันนี้ญาติๆ ต่างก็อยู่กันหมด ให้หน้าฉันหน่อยได้ไหม เรากลับบ้านแล้วค่อยคุยกันดีได้ไหม？”

น้ำตาของเธอหยดลงบนอกของเซียวหลินซิน

ผมกลับรู้สึกว่ามันตลกมาก

เธอก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิม

เหล่าญาติๆ ทั้งหลายต่างก็มาปลอบโยนหลิ่วเซียวเซียว

ภายใต้การเปรียบเทียบของเธอ ผมกลับกลายเป็นผู้กระทำความผิดร้ายแรง

“เสี่ยวกู่ ดูแลเซียวเซียวมาอย่างดีในตลอดหลายปีที่ผ่านมา”

“พ่อมองเห็นความสามารถและความกตัญญูของนาย”

“พูดตรงไปตรงมาอย่างเปิดเผยเถอะ สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ถ้าเป็นความผิดของตระกูลหลิว เราจะไม่ปัดความรับผิดชอบเด็ดขาด”

พ่อหลิ่วพยุงตัวด้วยไม้เท้า เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาพูดเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น

แต่ผมยังคงทำหน้าตึง ไม่คิดจะรับไมตรีนั้น เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

“ต้องหย่าอย่างแน่นอน”

พ่อหลิ่วโกรธจนไออย่างต่อเนื่อย หน้าแดงก่ำ

หลิ่วเซียวเซียวลุกขึ้นจากพื้น จับมือผมและอ้อนวอน “ที่รัก อย่าไปเลยนะ”

เมื่อเห็นความไม่แยแสของผม เธอก็ตะโกนว่า

“คุณต้องนอกใจฉันแน่ๆ เลย!”

ผมหันมองเธออย่างสงบ โดยไม่พูดอะไร

ไม้เท้ากระแทกกับพื้นอย่างแรง พ่อหลิ่วตะโกนเสียงดังอย่างดุดันว่า

“กู้สือเยี่ยน！”

“ทั้งตัวนาย มีตรงไหนบ้างที่ไม่ใช่ซื้อมาด้วยเงินของตระกูลหลิ่ว? ยิ่งไปกว่านั้น นายยังมีแม่ที่ป่วยต้องเลี้ยงดู!”

“จะอยู่ไปอย่างสงบเสงี่ยม หรือจะหย่าร้างแบบตัวเปล่า นายเลือกเอง!”

“ผมแนะนำให้คุณคิดให้ดี ๆ ให้เวลาคิดสองวัน”

ฟังดูแล้วน่ากลัวมาก

บนใบหน้าของผู้ชมทุกคนเต็มไปด้วยแววคาดหวังว่าผมจะยอมรับผิด

ผมสะบัดหลิ่วเซียวเซียวทิ้ง

แล้วก้าวเดินออกไป

ทันทีที่ผมขึ้นรถ คนข้างๆ ก็ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งมาให้

"รายงานฉบับนี้ น่าจะเพียงพอแล้ว"

ฉวีเมิ่งถิงเพื่อนที่โตมากันตั้งแต่เด็กเอียงศีรษะชี้ไปที่ผลลัพธ์ด้านบน

"ขอบคุณมาก"

"อย่าลืมว่า พรุ่งนี้เราจะต้องมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้หลิ่วเซียวเซียว"