ภรรยาเปลี่ยนกุญแจบ้านไม่ให้กุญแจ ผมเลยหย่าทันที

“คุณหุบปากไปเลย!”

“กู้สือเยี่ยน ถ้าไม่ใช่เพราะตอนท้องลูกสาวฉันเป็นโรคซึมเศร้า ฉันก็คงไม่กลายเป็นคนขาดความมั่นคงแบบนี้หรอก!”

“เหตุผลหย่าบ้า ๆ แบบนี้ ฉันไม่ยอมรับ!”

หลิ่วเซียวเซียวชี้หน้าผม ดวงตาแดงก่ำ

ผมไม่อยากจะมองเธอ พลางปิดกระเป๋าเอกสารแล้วพูดอย่างเย็นชา：

“เซ็นซะ อย่าบังคับผม”

พูดจบ ผมก็ถือของเดินออกไปทันที

ทั้งครอบครัวต่างมองดูหลิ่วเซียวเซียวที่ตัวสั่นเทิ้มและผมที่จากไปอย่างเด็ดเดี่ยว

พร้อมกระซิบกระซาบกันเบา ๆ

ผมที่เคยเอาหลิ่วเซียวเซียวเป็นหลักก่อนในทุกเรื่องนั้น ทำไมถึงต้องหย่ากันเพราะเรื่องหยุมหยิมแค่นี้ด้วย

หลิ่วเซียวเซียวชะงักไป ก่อนพยายามยื่นมือมาดึงผ

พ่อหลิ่วก็ร้อนใจจนแทบลุกขึ้นยืน

แต่ทันทีที่ผมเพิ่งออกจากที่นั่ง ก็ถูกเซียวหลินซินจิตแพทย์ของหลิ่วเซียวเซียว กดไหล่ให้นั่งกลับลงไป

“คุณชายกู้ ภรรยาของคุณเป็นภาวะซึมเศร้าหลังคลอดขั้นรุนแรง ขาดความมั่นคงทางใจมาก”

“ที่เธอล็อกประตูก็เพื่อปกป้องตัวเอง! ในฐานะสามี คุณจะพูดจาใจร้ายแบบนี้ได้ยังไง?”

“ก็เพราะคุณคอยหาเรื่องอยู่แบบนี้ อาการของเซียวเซียวถึงได้ทรุดลงเรื่อย ๆ!”

เหล่าญาติ ๆ ต่างเข้าข้างเซียวหลินซินกันหมด

“คุณหมอเซียวพูดถูก!”

“ฉันว่าไอ้หมอนี่มันอารมณ์ไม่ดี เลยมาลงที่เมียมัน!”

“เป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนหนึ่งแล้วยังเอาแต่ใจแบบนี้ มีแค่เซียวเซียวของเราแหละที่ชอบเขา ไม่งั้นเขาจะมีวันนี้ได้ยังไง!”

หลิ่วเซียวเซียวเพียงส่งสายตาไปก็หยุดคำพูดของญาติได้ แล้วหันมามองผมด้วยท่าทางอ่อนโยน พลางลดเสียงลงปลอบว่า：

“ที่รัก เค้าขอโทษนะ”

“ฉันรู้ว่าโรคของฉัน ทำให้คุณลำบากใจ เมื่อก่อนคุณไม่เคยขึ้นเสียงใส่ฉันเลย เห็นแก่ความรักที่เราเป็นสามีภรรยากันมาสิบปีนะ ไม่ต้องโกรธนะ”

“เป็นเพราะค่ารักษาพยาบาลของแม่คุณไม่พออีกแล้วหรือ? อย่าอายที่จะขอ แม่คุณก็เป็นคนในครอบครัวของฉันเหมือนกัน”

ทุกคนเห็นหลิ่วเซียวเซียวที่ก้มหน้าก้มตาพูดปลอบผมด้วยเสียงอ่อนโยน ก็พากันชื่นชมไม่ขาดปาก แต่สายตาที่หันมามองผมกลับยิ่งคมกริบมากขึ้น

“เสี่ยวกู่ ในฐานะคนไข้ เซียวเซียวสามารถทำแบบนี้ให้คุณได้ ก็ควรพอใจได้แล้วนะ”

“เรื่องของแม่ของคุณ บ้านเรามีครั้งไหนบ้างที่ไม่ใส่ใจ? ต้องใช้เงินเท่าไหร่ บอกมาเถอะ ยังไงก็หาทางออกได้อยู่แล้ว”

พ่อหลิวพูดขึ้นอย่างแผ่วเบา พลางพยุงตัวด้วยไม้เท้า

ผมรู้ว่า เขาคงคิดว่าผมยังมีศักดิ์ศรีและมโนธรรมเกินไป เลยไม่กล้ายื่นมือขออะไรจากตระกูลหลิ่วอีก ถึงได้ใช้วิธีนี้

ผมหันมองหลิ่วเซียวเซียวที่กำลังจะดึงมือผมอย่างเฉยชา หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว และพูดอย่างไม่แยแสว่า：

“ไม่มีความรู้สึกแล้ว หย่ากันเถอะ”

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบกริบ

หลิ่วเซียวเซียววิ่งเข้ามากอดผม ร้องไห้ทั้งน้ำตา：

“สือเยี่ยน คุณอย่าโกหกฉันเลยนะ......”

ผมผลักเธอออก ถอยหลังไปสองก้าว

“พูดจริง!”

“พอแค่นี้เถอะ ไว้หน้ากันไว้บ้าง”

หลิ่วเซียวเซียวชะงักค้างอยู่กับที่ ลูกสาวในรถเข็นเด็กร้องไห้เสียงดังลั่น

ผมไม่สนใจใครทั้งนั้น ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที

“เพล้ง!”

แก้วน้ำถูกขว้างลงมาตรงหน้าผมอย่างแรง เซียวหลินซินเป็นคนโยนเอง