เข้าสู่ระบบ“ท้องงั้นเหรอ?”คิ้วเข้มขมวด บอกไม่ถูกว่าควรต้องรู้สึกอย่างไรดี แต่เมื่อคนในอ้อมแขนร้องไห้ไม่หยุด เขาก็รีบดึงสติตัวเองแล้วปลอบประโลมคนดีในอ้อมแขน“ไม่เป็นไร ท้องก็ท้องสิ ไม่เห็นเป็นไรเลย”“แต่เราก็ป้องกันไม่ใช่เหรอ คุณใส่ถุงตลอด แล้วฉันท้องได้ยังไง”เมฆินทร์ขบริมฝีปากเบาๆ พยายามนึกถึงบทรักที่ผ่านมาว
ส่วน เด็กๆ ล้อมเธออยู่คนละด้าน ภูเบศวร์กำลังหั่นแครอทด้วยมีดเด็กสีส้ม ดวงตาเปล่งประกายอย่างภาคภูมิใจ ในขณะที่ภูมินทร์คอยหยิบของกินป้อนน้องชายตัวน้อยที่นั่งกระดิกขาอยู่บนเก้าอี้สูงภูเบศวร์เอ่ยถาม “แม่ อันนี้ใส่ก่อนหรือใส่ทีหลังครับ”“แครอทใส่ทีหลังค่ะ ว้าวหั่นสวยเชียวนะ” เด็กชายยิ้มกริ่มเมื่อได้รับค
เขากวาดสายตามองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน ชายผู้เคยดำรงตำแหน่งนักการเมือง ตอนนี้เหลือเพียงเงาของอดีต ที่แทบไม่หลงเหลือเค้าโครงเดิมให้จดจำอีกต่อไปชัชวาลยืนกรานจะขอพบลูกสาว แต่เมฆินทร์กลับไม่อาจทำตามคำขอนั้นได้ ไม่ใช่ว่าเขาต้องการจะกีดกันความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูก แต่เพราะเขารู้อยู่เต็มอกว่า สิ่งที่ชายชราต้
เสียงร้องไห้ของญานิน ญาดา ดังชนิดที่ว่าได้ยินไปสามบ้านแปดบ้าน เพราะเมื่อคืนเผลอหลับตั้งแต่หัวค่ำ พอตื่นเช้ามาไม่เห็นใบหน้าของแม่อย่างที่ควรจะเป็นก็ทำเอาน้ำตาเม็ดโตๆ ไหลอาบแก้มเมฆินทร์หันมองภรรยาคนสวยที่ยังคงหลับตาพริ้มไม่ได้ยินเสียงร้องดังกล่าว เมื่อคืนเขาเล่นเธอไว้หนักมากจึงไม่แปลกใจหากอีกฝ่ายจะมี
พยายามตะเกียกตะกายหนี แต่ก็ถูกฝ่ามือใหญ่กระชากสะโพกเธอเข้าหาตัว“จะหนีไปไหน หืม... กลับมารับโทษให้หมดซะก่อน”“ถ้าจะลงโทษ ฉันก็ต้องได้รับรู้ความผิดของตัวเองก่อนสิ”เมฆินทร์หัวเราะร่า ก่อนจะตอบไปว่า“ความผิดของเธอก็คือการทำให้ฉันคลั่งรักจนเกินไป”“นั่นนับว่าเป็นความผิดด้วยเหรอ” ดารินถามกลับพลางพลิกตัว
บางครั้งเราก็นั่งพูดคุยกันว่า ญานิน ญาดาได้จมูกมาจากพ่อ และได้แววตาของแม่มาเป๊ะๆ ทว่าเรื่องนิสัยของข้าใครอย่าแตะ ติดแม่ยิ่งกว่าอะไรทั้งปวง น่าจะถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่ออย่างไม่มีตกหล่นก็เอาเถอะ ปีนี้ไม่ได้ไปฮันนีมูนก็ไม่เป็นไร เขาไม่ใช่คนใจร้อน เพราะงั้นรอให้เด็กๆ โตขึ้นอีกหน่อย ค่อยหนีไปสวีตกับเมียส







