บทที่ 4

ตอนที่ 4

ปัญหาของเธอ

สองเดือนต่อมา

@คอนโดภาคิณ

อาทิตย์ที่ผ่านมาภาคิณกับใยไหมได้แต่งงานจดทะเบียนสมรสกันเรียบร้อยแล้ว งานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่สมฐานะของเจ้าสัวเคนและลูกชายเพียงคนเดียว ถึงภาคิณจะไม่ยินดีนักที่ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รัก แต่เพราะอยากบริหารผับอย่างที่ตั้งใจไว้ เมื่อผู้เป็นพ่อสั่งให้ทำอะไรภาคิณจึงยอมทำตามทุกอย่าง ชายหนุ่มคิดเพียงว่า หากตนเองได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ค่อยจัดการกับเธอทีหลังก็ยังไม่สาย

ภาคิณพาใยไหมมาอยู่ที่คอนโดของเขาตามคำสั่งของผู้เป็นพ่อ คอนโดที่ภาคิณอยู่มีสองห้องนอน ชายหนุ่มจึงเลือกห้องนอนเล็กที่ไม่ได้ใช้งานให้เธออยู่

"นั่นห้องของเธอ และห้ามยุ่งกับของในห้องนี้ทั้งหมด พื้นที่ของเธอแค่ห้องนอนเท่านั้น"

"ค่ะ" ใยไหมรับคำแล้วลากกระเป๋าเดินเข้าไปในห้องที่ชายหนุ่มว่าทันที

"คุณคิณ คุณใยไหมล่ะครับ" เหนือที่สั่งอาหารมากินกับภาคิณทุกวัน ถามขึ้นเมื่อไม่เห็นใยไหมออกมากินข้าว

"มึงสั่งอะไรมาเยอะแยะ"

"สั่งมาเผื่อคุณใยไหมครับ"

"กูไม่ได้สั่ง! ให้มันหากินเอง" ภาคิณว่าเสียงดุ

"แต่คุณคิณครับ"

"ไอ้เหนือ!!" เมื่อเห็นว่าภาคิณเริ่มมีอารมณ์ เหนือเลยต้องหยุดคำพูดไว้แค่นั้น

แกร๊ก~

"อ้าว พี่เหนือ" เมื่อใยไหมเปิดประตูห้องนอนออกมา เธอเห็นเหนือส่งยิ้มมาให้จึงเอ่ยทักทาย

"คุณใยไหมทานข้าวรึยังครับ"

"ยังค่ะ ไหมกำลังจะออกไปหาอะไรกิน แถวนี้มีร้านอาหารใช่ไหมคะ"

"มีครับๆ ร้านอยู่ไม่ไกลจากคอนโดมีหลายร้านเลย"

"ขอบคุณนะคะ" ใยไหมว่าและกำลังจะเปิดประตูออกไปจากห้อง

"คุณใยไหมโทรสั่งมากินบนห้องก็ได้นะครับ"

"เอ่อ...ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ"

ใยไหมเลือกที่จะกินข้าวข้างนอก ดีกว่าที่ต้องสั่งอาหารขึ้นมากินบนนี้ เพราะเธอไม่รู้ว่าสามารถนั่งตรงไหนของห้องนี้ได้บ้าง และห้องนอนสามารถเอาอาหารเข้าไปกินไหม

"คุณคิณอย่าใจร้ายกับเธอนักเลยนะครับ ยังไงก็แต่งงานกันแล้ว"

คล้อยหลังใยไหม เหนือเอ่ยบอกเจ้านายหนุ่มที่นั่งกินข้าวแบบไม่ทุกข์ร้อนอะไรกับบทสนทนาของเขากับหญิงสาว

"ถ้าทนได้ก็อยู่ ทนไม่ได้ก็ออกไป" ภาคิณว่าแค่นั้นและนั่งกินข้าวต่อเงียบๆ เหนือที่พูดอะไรไม่ได้มาก เลยต้องเงียบเสียงลง เพราะกลัวว่าหากพูดอะไรไม่เข้าหูภาคิณขึ้นมา คนที่ต้องรองรับอารมณ์ของภาคิณอาจจะไม่ใช่เขา

"ป้าคะ ผัดไทยหนึ่งจานค่ะ ไม่ใส่ถั่วนะคะ" ใยไหมเดินตามทางมาเรื่อยๆ และหยุดฝีเท้าลงที่ร้านผัดไทย เพราะเธอเห็นว่าคนไม่เยอะเท่าไหร่เลยเลือกกินร้านนี้

"ขอโทษนะครับ พอดีโต๊ะเต็มหมดแล้ว ผมขอนั่งด้วยได้รึเปล่า" ระหว่างที่เธอรอผัดไทยอยู่นั้น มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น ทำให้เธอต้องละสายตาจากจอโทรศัพท์ขึ้นมอง

"ได้ค่ะ เชิญเลย" ใยไหมยิ้มรับแล้วเอ่ยอนุญาตให้ชายหนุ่มนั่งร่วมโต๊ะกับเธอได้ และก้มหน้าเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อ

"ขอโทษนะครับ ขอถามได้รึเปล่า"

"คะ?"

"คุณชื่ออะไรเหรอครับ"

"เอ่อ..."

"ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมแค่อยากหาเพื่อนเท่านั้นเอง"

"อ๋อ ค่ะ ใยไหมค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ" เมื่อหญิงสาวได้ยินแบบนั้น เธอจึงแนะนำตัวทันที เพราะคิดว่าก็คงไม่เสียหายอะไรถ้าจะมีเพื่อนเพิ่ม

"ผมชื่อขุนเขานะครับ เรียกขุนเฉยๆ ก็ได้"

"ค่ะ คุณขุน"

"คุณใยไหมยังเรียนอยู่ใช่ไหมครับ หน้าเด็กจัง"

"ค่ะ ไหมเรียนที่มหา'ลัยQ ปีสองคณะอักษร"

"บังเอิญจังครับ ผมเรียนที่นั่นด้วย คณะแพทย์ปีสี่ครับ"

"ไม่เคยเจอกันเลยนะคะ"

"มหา'ลัยใหญ่มั้งครับ" ขุนเขาว่าและหัวเราะออกมาเบาๆ ทำให้บรรยากาศในการคุยกันของทั้งคู่ดูผ่อนคลายขึ้น

"ขอบคุณที่เดินมาส่งนะคะ"

"ขอเรียก...เอ่อ..."

"คะ?"

"ขอเรียกน้องใยไหมได้ไหมครับ" ขุนเขาว่า ยกมือเกาท้ายทอยตัวเองแก้เขิน

"ได้ค่ะ งั้นไหมเรียกพี่ขุนนะคะ" ใยไหมพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มหวาน

"คะ...ครับ" ขุนเขารับคำ แต่สายตาไม่สามารถละไปจากใบหน้าของหญิงสาวได้เลย เธอน่ารักมาก คุยเก่งสดใส ดูเป็นกันเองกับเขามากๆ ทั้งที่เพิ่งเจอกัน

"งั้นไหมไปนะคะ ถ้ามีโอกาสเจอกันที่มหา'ลัยนะคะ"

ชายหนุ่มทำเพียงพยักหน้ายิ้มรับ แล้วมองตามแผ่นหลังเล็กเดินหายเข้าไปในคอนโด

ใยไหมยืนกดออดหน้าห้องพักอยู่นานสองนาน แต่ภาคิณก็ยังไม่ออกมาเปิดประตูให้เธอเลย

แกร๊ก~

พรึ่บ

เมื่อประตูเปิดออก ภาคิณโยนคีย์การ์ดใส่หน้าเธอแล้วเดินหายกลับไปยังห้องนอนใหญ่ของตัวเอง โดยที่ไม่สนใจสายตาคนที่ยืนมองเขาอยู่หน้าประตูแม้แต่น้อย

ใยไหมทำเพียงส่ายหน้าไปมาเล็กๆ และก้มลงหยิบคีย์การ์ดที่ตกอยู่ที่เท้าเธอขึ้นมา และเดินเข้าห้องนอนตัวเองไป

หลายเดือนต่อมา

@ผับK

ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ภาคิณกับใยไหมอยู่กันแบบไม่พูดคุยอะไรกันเลย ต่างฝ่ายต่างทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้าระหว่างกัน

ก๊อก~ ก๊อก~

"เชิญครับ"

"พี่เหนือคะ ไหมต้องทำงานในห้องเดียวกับคุณภาคิณเหรอคะ"

"ใช่ครับ เป็นคำสั่งของคุณท่าน"

"คุณภาคิณรู้รึยังคะ"

"รู้แล้วครับ ว่าแต่วันนี้แต่งตัวสวยเลยนะครับ" เหนือเอ่ยแซว และส่งยิ้มเล็กๆ ไปให้เธอ

"ต้องแต่งตัวให้เข้ากับสถานที่ไม่ใช่เหรอคะ" ใยไหมตอบและส่งยิ้มหวานให้เหนือ

ถึงเธอจะจัดอยู่ในประเภทผู้หญิงสวยหวาน แต่เธอก็ไม่ใช่คนเฉิ่มเชยที่แต่งตัวไม่เป็น เธอไม่เคยทำให้ใครต้องว่าได้ ว่าเธอแต่งตัวไม่รู้กาลเทศะ

"หึ ยังดีที่มีสมอง แต่งตัวได้เข้ากับสถานที่ดี"

เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดเข้ามาด้วยฝีมือของภาคิณ ชายหนุ่มจึงเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นชุดที่ใยไหมสวมใส่มา

ใยไหมไม่ได้ตอบอะไร เธอทำเพียงมองสบตาชายหนุ่มนิ่งๆ แล้วหลุบสายตาลง เธอเลือกที่จะไม่พูด เพราะป้องกันการกระทบกระทั่งในบทสนทนาของเธอและเขา

"จะไปไหน" ภาคิณเงยหน้าขึ้นถาม เมื่อใยไหมลุกออกจากเก้าอี้และกำลังจะเปิดประตูออกจากห้องทำงานไป

"กลับค่ะ คุณลุงบอกว่าให้ไหมทำแค่สองสามชั่วโมง"

"หึ เป็นแค่พนักงาน แต่ทำงานน้อยกว่าเจ้าของผับ ดีใจแทนพ่อฉันนะ เลี้ยงตัวกาฝากมาได้สมบูรณ์แบบจริงๆ"

"คุณภาคิณอยากให้ไหมทำถึงกี่โมง ก็บอกมาได้เลยค่ะ"

"ฉันกลับตอนไหน นั่นคือเวลาเลิกงานของเธอ" เมื่อภาคิณว่ามาแบบนั้น ทำให้ใยไหมต้องกลับมานั่งที่โต๊ะทำงานดังเดิม

เวลาต่อมา 02.20 น.

"คุณภาคิณจะกลับรึยังคะ พรุ่งนี้ไหมมีเรียนเช้า" ใยไหมเอ่ยถาม เมื่อเห็นภาคิณไม่มีทีท่าว่าจะลุกออกจากโต๊ะทำงานเลย ทั้งๆ ที่ผับก็ปิดแล้ว

นี่จะรอให้พนักงานกลับก่อนรึไง เขาถึงค่อยกลับ หญิงสาวได้แต่คิดในใจ

"รีบ?" ภาคิณเลิกคิ้วขึ้นถาม ทำหน้าตากวนประสาทใส่เธอ

"ไหมกลัวตื่นไม่ทันค่ะ พรุ่งนี้มีเรียนเช้า" เธอย้ำกับภาคิณอีกครั้ง เพราะอยากให้ชายหนุ่มเห็นใจ

"ไม่ใช่ปัญหาของฉัน"

"คุณคิณกลับเลยไหมครับ" เหนือเดินเข้ามาในห้อง และเอ่ยถามเจ้านายหนุ่ม ทำให้ภาคิณลุกจากเก้าอี้และเดินนำเหนือออกไปทันที ใยไหมเห็นแบบนั้นเลยรีบเก็บของลุกเดินตามสองหนุ่มออกไป

"ใครให้เธอกลับด้วย" ใยไหมที่กำลังจะเปิดประตูหน้าเพื่อขึ้นไปนั่งข้างๆ เหนือ ทำให้ให้เธอต้องชะงักมือลงเมื่อภาคิณพูดขึ้นแบบนั้น

"แต่มันดึกแล้วนะคะ ถ้าคุณภาคิณไม่อยากให้กลับด้วย ทำไมไม่ให้ไหมกลับตั้งแต่สามทุ่มล่ะคะ" ตอนสามทุ่มเธอทำงานเสร็จแล้ว แต่ภาคิณก็ยังไม่ให้เธอกลับ พอให้อยู่จนผับปิด จะปล่อยให้เธอกลับเองแบบนี้ได้อย่างไร

"ปัญหาของเธอ" ภาคิณว่าและก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ

"คุณภาคิณ"

"ไอ้เหนือ! ออกรถ"

"แต่...คุณคิณครับ"

"ไอ้เหนือ!!" เหนือจำใจต้องทำตามคำสั่งของภาคิณ ชายหนุ่มได้แต่มองหญิงสาว ที่มองตามรถที่แล่นไกลออกมาเรื่อยๆ ผ่านกระจกมองหลัง ในใจของเหนือได้แต่ภาวนาขอให้เธอกลับถึงคอนโดอย่างปลอดภัย