บทที่ 5

ตอนที่ 5

รักแรก

@คอนโดภาคิณ

"ก็มีปัญญากลับมาเองได้" ภาคิณที่นั่งดื่มเหล้าอยู่ที่โซฟาพูดขึ้นเมื่อเห็นใยไหมเปิดประตูห้องเข้ามา

"ต่อไปไหมจะไม่อยู่รอจนคุณภาคิณกลับนะคะ ไหมจะเลิกตามเวลาที่คุณลุงบอก"

"ใครเป็นเจ้านายเธอ"

"คุณลุงค่ะ ไหมจะรับคำสั่งจากคุณลุงเท่านั้น"

"ฉันเป็นผัว มีสิทธิ์ออกคำสั่ง"

"ถ้าคุณภาคิณเป็นผัว งั้นไหมก็เป็นเมีย มีสิทธิ์ขัดคำสั่ง"

ใยไหมคิดว่าเมื่อเธอยอมเงียบแล้วโดนรังแก ต่อไปนี้เธอจะไม่ยอมอยู่เฉยๆ ให้ภาคิณรังแกเธออยู่ฝ่ายเดียวเป็นแน่

"หึ ปากดีให้ได้ตลอดนะ แบบนี้ฉันชอบ" ภาคิณหัวเราะในลำคอ ยกเหล้าขึ้นกระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด และลุกเดินตรงมาหาเธอ

หมับ!

"ว้าย! อึก" ภาคิณเดินมากระชากหญิงสาวเข้าหาตัวอย่างแรง ทำให้หน้าผากของเธอกระแทกเข้าที่อกเขาอย่างจัง

"แต่งงานมาหลายเดือน เธอยังไม่ทำหน้าที่เมียเลยนะ" ภาคิณว่าและยิ้มเย้ยหยันใส่เธอ

"คะ...คุณอย่าคิดจะทำอะไร ไม่งั้นฉันจะฟ้องคุณลุง"

"หึ ถ้าฉันทำจริง ต่อให้สิบลุงก็มาช่วยเธอไม่ทัน แต่ไม่ต้องกลัว ฉันไม่นิยมนอนกับตัวเสนียด" ภาคิณว่าและผลักร่างของใยไหมออกห่าง ทำให้เธอที่ไม่ทันตั้งตัวเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น

ภาคิณมองเธอด้วยสายตารังเกียจ ชายหนุ่มหยิบผ้าที่วางอยู่แถวนั้นขึ้นมาเช็ดมือตัวเอง ทำราวกับว่าขยะแขยงเธอหนักหนา ใยไหมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่รู้เลยว่าต้องทำยังไงภาคิณถึงจะเลิกเกลียดเธอ หรือคงไม่มีวันนั้นแล้วจริงๆ

เช้าวันต่อมา

@มหา'ลัย Q

"ไหมทำไมวันนี้มาสายจัง" ฟ้าใสเพื่อนสนิทของใยไหมเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเธอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเรียน ซึ่งก็อีกไม่กี่นาทีอาจารย์จะเข้าสอนแล้ว

"ตื่นสายน่ะ เมื่อคืนโดนคุณภาคิณแกล้ง"

"ทำงานวันแรกก็โดนแกล้งเลยเหรอ"

"ต่อไปฉันจะไม่ยอมโดนแกล้งอีก ถ้าจะต้องเกลียดกัน ก็จะทำให้เกลียดสุดๆ ไปเลย"

"แต่นั่น รักแรกของแกนะ"

ฟ้าใสกับใยไหมเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่ว่าเรื่องอะไรในชีวิต เธอสองคนจะเล่าให้กันฟังอย่างไม่มีปกปิด ซึ่งก็รวมไปถึงเรื่องของภาคิณด้วย

"แล้วยังไง มันไม่มีทางเป็นไปได้ คุณภาคิณเกลียดฉันมาก เกลียดมานานแล้ว แกก็รู้"

ใยไหมพูดขึ้นเสียงเรียบ แต่แววตาของเธอกลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ในใจลึกๆ แล้วเธอก็เคยหวัง ว่าเขากับเธอจะลงเอยกันได้สักวัน แต่มันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว

"ไหม...ฉันขอโทษ"

"ไม่เป็นไรๆ ฉันกำลังจะลืมเขาแล้ว ถึงจะนานหน่อย แต่ต้องทำได้แน่" ใยไหมเอ่ยอย่างมุ่งมั่น คิดไว้ว่าสักวันเธอจะสามารถลืมรักแรกอย่างภาคิณได้

"หาแฟนสักคนไหม"

"หาได้ยังไงล่ะ ฉันจดทะเบียนกับเขาแล้ว ทำแบบนั้นคุณภาคิณก็หาเรื่องฟ้องหย่าเรียกเงินฉันจนหมดตัวสิ"

"และเรื่องสัญญาสามปีที่แกคุยกับคุณลุง คุณภาคิณรู้ไหม"

"เขาไม่จำเป็นต้องรู้หรอก"

"แกไม่คิดว่า คุณภาคิณจะรักแกเข้าสักวันเหรอ"

"ไม่มีทาง แต่งงานกันมาตั้งหลายเดือน เขาพูดกับฉันนับคำได้ แค่คุยกันดีๆ ยังทำไม่ได้เลย ไม่ต้องคิดไปถึงรักหรอก มันคงไม่มีวันนั้น"

ใยไหมว่า แล้วหยิบหนังสือขึ้นมาเปิด ทำให้ฟ้าใสนั่งมองเธอเงียบๆ ในใจก็แอบคิดสงสารเพื่อน ที่ต้องเจอคนที่ตัวเองรัก ทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดและการกระทำแบบนี้

เวลาต่อมา

"น้องใยไหม" ขุนเขาขับรถผ่านป้ายรถเมล์หน้ามหา'ลัย บังเอิญเจอใยไหมเลยลดกระจกลงทักเธอ

"พี่ขุนเขา" เมื่อใยไหมเห็นว่าคนที่ทักเธอเป็นใคร เธอถึงกับยิ้มกว้างทันที

"ไปไหน เดี๋ยวพี่ไปส่ง"

"ไปทำงานค่ะ แต่ไม่เป็นไร ไหมเกรงใจ"

"เกรงใจอะไร รีบขึ้นมาเร็วฝนจะตกแล้ว" เมื่อขุนเขาว่ามาแบบนั้นทำให้เธอเงยมองบนท้องฟ้า ซึ่งก็จริงอย่างที่ชายหนุ่มว่า เพราะฝนกำลังจะตกจริงๆ

เธอเลยเลือกที่จะให้ขุนเขาไปส่ง ดีกว่าเสียเวลารอรถเมล์ที่ไม่รู้จะมาตอนไหน ดีไม่ดีถ้าเธอไปทำงานสาย ภาคิณจะต้องดุด่าว่าเธอแน่ๆ

"ส่งที่ไหนครับ"

"ผับK ค่ะ พี่ขุนรู้จักไหม"

"รู้จักสิ อยู่ไม่ไกลจากคอนโดพี่เท่าไหร่"

"บังเอิญอีกแล้วนะคะ" ใยไหมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม ทำคนหลังพวงมาลัยชะงักนิ่งไปกับรอยยิ้มสดใสของเธอ

"พี่ขุน พี่ขุนคะ ไฟเขียวแล้วค่ะ"

"คะ...ครับๆ" ชายหนุ่มขานรับ แล้วรีบออกรถทันทีเมื่อสัญญาณไฟจราจรเปลี่ยนเป็นสีเขียว

"ทำตำแหน่งอะไรอะเรา อย่าบอกนะเด็กเอ็น"

"เอ็นอะไรล่ะคะ หน้าอย่างไหมเนี่ยนะจะเอ็นได้ ไหมทำบัญชีค่ะ และก็งานทั่วไปนิดๆ หน่อยๆ ตามคำสั่งเจ้านาย"

หลายเดือนที่ผ่านมา ใยไหมได้พูดคุยกับขุนเขาบ่อยขึ้นจนทั้งสองสนิทสนมกัน ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอไม่เคยเห็นขุนเขาในมหา'ลัยเลย แต่พอเจอกันที่ร้านผัดไทยครั้งนั้น กลับทำให้เธอเจอชายหนุ่มบ่อยขึ้น ราวกับมันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ

"ไว้พี่พาเพื่อนมาเที่ยวนะครับ"

"ยินดีค่ะ" เธอว่าและส่งยิ้มให้กับชายหนุ่ม

"ขอบคุณนะคะที่มาส่ง" เธอพูดขึ้นและกำลังจะเปิดประตูลงจากรถ

"ไหม พี่เรียกแบบนี้ได้ใช่ไหม"

"ได้สิคะ เรียกอะไรก็ได้ ไหมสะดวกหมด"

"ถ้าพี่จะขอเบอร์..." ขุนเขาหยุดคำพูดไว้แค่นั้นเพราะไม่รู้ว่าหญิงสาวจะว่าอย่างไรหากเขาจะขอเบอร์ไว้ติดต่อเธอบ้าง

ถึงใยไหมกับขุนเขาจะเจอกันบ่อยและพูดคุยกันมากขึ้น แต่ขุนเขาเองไม่เคยขอช่องทางการติดต่อของเธอเลยสักครั้ง และวันนี้ที่ชายหนุ่มเอ่ยปากขอ ก็ทำให้ใยไหมแปลกใจอยู่ไม่น้อย

"ได้สิคะ เป็นเพื่อนกันทำไมจะมีเบอร์กันไม่ได้" เธอว่าแล้วหยิบโทรศัพท์ส่งให้ชายหนุ่ม

เมื่อขุนเขาเห็นแบบนั้นเลยรีบรับโทรศัพท์มา และกดเบอร์ตัวเองลงไปในเครื่องเธอทันที

"ไหมโทรเข้าแล้วนะคะ"

"มีอะไรโทรหาพี่ได้นะ ยี่สิบสี่ชั่วโมง"

ก๊อก~ ก๊อก~

"ไหมไปก่อนนะคะพี่ขุน ขับรถกลับดีๆ นะ" เมื่อใยไหมเห็นว่าคนที่เคาะกระจกรถเป็นใคร เธอจึงเอ่ยลาขุนเขาทันที

"คุณคิณเห็นนะครับ"

"คุณภาคิณไม่สนใจหรอกค่ะ ไหมไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ"

"คุณใยไหม อย่าท้าทายคุณคิณนะครับ ที่ผมเตือนผมหวังดีนะ"

"ไหมไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ แค่เพื่อนขับรถมาส่งเรื่องแค่นี้คุณภาคิณไม่สนใจอะไรหรอกค่ะ ไหมไปนะคะ"

เหนือทำเพียงมองตามแผ่นหลังเล็กนั่นไปจนลับสายตา ในใจคิดเป็นห่วงหญิงสาวไม่น้อย เพราะหากภาคิณไม่พอใจ คนที่จะเดือดร้อนที่สุดก็คงไม่พ้นเธอ