4. คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู มจารีก็ต้องเบิกตากว้าง ของโบราณล้ำค่าถูกจัดเรียงเต็มร้าน นาฬิกาตั้งพื้น ภาพเก่า ของจุกจิกหายาก ทุกชิ้นเปล่งประกายมูลค่า ราวกับพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมจริงๆ

แต่สิ่งที่สะดุดสายตามากที่สุดคือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางร้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นสองทบ ปลดกระดุมเผยให้เห็นอกขาวเนียน แขนที่ยาวเรียวสะอาดสะอ้าน บ่งบอกนิสัยเจ้าระเบียบ และรักความสะอาด ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกำลังโน้มตัวซ่อมกล้องเก่าอย่างตั้งใจ เพียงเสี้ยวเดียวที่เห็นใบหน้า… ก็รู้ได้เลยว่า คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือ

ภายในร้านเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเธอกับเจ๊เจลลี่ที่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แต่เขายังคงก้มหน้าทำงาน ไม่มีแม้แต่จะเงยหน้าเงยตาขึ้นมามอง

เจ๊เจลลี่กระแอมเสียงดัง “อะแฮ่ม!”

ชายหนุ่มยังคงนิ่ง เหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้น

มจารีกัดริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วางกล่องไม้โบราณลงข้าง ๆ กล้องที่เขากำลังซ่อมอยู่

“รอก่อนนะครับ” เขาพูดสั้น ๆ โดยไม่เหลือบตามอง ยังคงก้มหน้าทำงานต่อ

มจารีจำต้องรอตามคำที่เขาเอ่ย และเมื่อเขาซ่อมเสร็จ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น มจารีถึงกับตะลึง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง

ลูกรักพระเจ้าแท้ๆ … หล่อ สูง ยาว เข่าดี หล่อจนโลกหยุดหมุน เธอกัดริมฝีปากแน่น

ไม่รู้ว่าแถวเอวนั่นจะดีเหมือนกันไหมนะ…

“ฮึ่ย! คิดบ้าอะไรเนี่ย!” เธอสะดุ้งโวยใส่ตัวเอง พลางยกมือขึ้นตบหัวแก้เขิน แต่โชคร้าย มือไปโดนโคมไฟโบราณที่ห้อยอยู่ด้านบน มันร่วงลงมา!

“ว้าย!” มจารีคว้ามันไว้ทัน แต่จังหวะเดียวกันเท้าของเธอถอยหลังไปชนชั้นหนังสือเก่า

ครืดดด!! หนังสือทั้งแผงร่วงลงมากองตรงหน้า

“ซวยแล้ว!”

เจ๊เจลลี่เห็นเหตุการณ์อ้าปากค้าง ตาแทบถลน ไม่คิดว่ายัยโมจิจะก่อเรื่อง พังร้านได้ในเวลาไม่ถึงห้านาทีแบบนี้

“เจ๊ช่วยสิ!!” มจารีร้องเสียงหลง รู้สึกว่าปลายเท้ายังเกี่ยวอะไรบางอย่างสำคัญอยู่ ถ้าขยับคงพังหนักกว่าเดิม

เจ๊เจลลี่ได้สติ รีบพุ่งเข้ามาประคองชั้นหนังสือให้อยู่ที่เดิม มจารีเองก็รีบยกโคมกลับไปห้อย แล้วย่อตัวเก็บหนังสืออย่างลนลาน

ระหว่างนั้นสายตาของเธอสะดุดกับสมุดเก่าเล่มหนึ่ง หน้ากระดาษขาดแหว่งจนเห็นตัวหนังสือเพี้ยนไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทันที แต่ยังไม่ทันพิจารณาต่อ… เสียงเข้มเย็นชาก็ดังขึ้น

“ทำอะไรของคุณ!”

ชายหนุ่มรูปงามผู้เป็นเจ้าของร้าน กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาไม่เป็นมิตร มือยังถือคีมค้างอยู่กลางอากาศ ความไม่พอใจฉายชัดออกมาจากดวงตาคมคู่นั้น

มจารีรีบก้มหัว “ขอโทษค่ะ! ขอโทษจริง ๆ !” เธอรีบวางสมุดเล่มนั้นคืนตรงหน้าเขา ก้มหัวขอโทษรัว ๆ ก่อนหันมารีบเก็บของเข้าที่ต่ออย่างลนลานหนักกว่าเดิมสองเท่า

“ออกไปจากร้านผม …เดี๋ยวนี้!!!” เสียงตะคอกหนักแน่นฟาดลงมาทันทีทันใด 

มจารีและเจ๊เจลลี่ที่กำลังเก็บหนังสือถึงกับชะงักหันมอง ตกใจจนพูดไม่ออก

“ผมบอกให้ออกไป! ก่อนที่ผมจะแจ้งความจับพวกคุณ!”

“หา!? แจ้งความอีกแล้วเหรอ!” มจารีร้องลั่น วันนี้เธอได้ยินคำนี้มาสองรอบแล้วนะ 

“ไม่ได้ ๆ รีบไปเจ๊! วันนี้ดวงซวยสุด ๆ แล้ว!!”

ว่าแล้วก็ลากแขนเจ๊เจลลี่เผ่นแนบ ออกจากร้านราวกับหนีตาย

เมื่อลูกค้าสาวจอมป่วนออกจากสตูดิโอไปแล้ว ขิณก็กวาดตามองรอบร้านที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อย บัดนี้เต็มไปด้วยความวุ่นวาย เขาถอนหายใจหนัก ก่อนสายตาจะหยุดที่ชิ้นส่วนกล้องเก่าซึ่งถูกหนังสือทับไว้ ความหงุดหงิดยิ่งปะทุขึ้น

ด้านนอก มจารีพาเจ๊เจลลี่เดินดุ่ม ๆ ไปอย่างตระหนก แต่เพียงไม่กี่ก้าว ปลายเท้าก็หยุดชะงัก ราวกับเพิ่งนึกบางอย่างขึ้นมาได้

เจลลี่ที่เดินตามมาติด ๆ ถึงกับขมวดคิ้ว เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“มีอะไรของแกอีกล่ะ”

มจารีหันขวับ ตาเบิกกว้างเหมือนเพิ่งนึกได้

“ฉันลืมสมบัติ!”

“สมบัติอะไรกัน แกมีสมบัติอะไรให้ลืม?”

“ก็กล่องดนตรีโบราณน่ะสิ!”

เจลลี่แทบกุมขมับ “แกจะบ้าเหรอ! จะย้อนกลับไปให้เขาเรียกตำรวจจับรึไง สภาพร้านที่แกทำพังไม่ต่ำกว่าสี่พันแน่ๆ แพงกว่ากล่องไร้ค่านั่นเยอะ”

มจารีส่ายหัวแรง ๆ สีหน้ามุ่งมั่น

“ไม่เป็นไร แกกลับบ้านไปก่อน เตรียมเงินประกันฉันไว้เลยก็แล้วกัน ฉันต้องกลับไปเอา! ถ้าตานั่นเอาไปซ่อมแล้วขายได้หลักแสน ฉันก็ขาดทุนฟรีสิ ไม่ได้ ๆ เด็ดขาด!”

พูดจบ เธอก็สะบัดมือเพื่อนออก แล้วรีบวิ่งย้อนกลับไปยังร้านนั้นทันที

เจลลี่มองตาม ถอนหายใจยาวพรืด ก่อนบ่นพึมพำ

“เชื่อเลย… ยัยนี่ติ๊งต๊อง ของที่ทำพังไปรวม ๆ แล้วมูลค่าอาจเกินแสนอีกมั้ง …ตอนเกิดแม่ลืมให้สมองมาหรือไง!”

 

มจารีกลับมาถึงหน้าก็ยืนสูดหายใจลึกอยู่ด้านหน้าพักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจผลักประตูกลับเข้ามาในร้านอีกครั้ง แสงไฟสีอุ่นสะท้อนเงาเธอบนพื้นไม้ เธอเห็นเจ้าของร้านหนุ่มกำลังก้มตัวเก็บหนังสือเข้าที่ทีละเล่ม ใบหน้าเรียบเฉยแต่เต็มไปด้วยความเคร่งเครียด

เธอสูดหายใจลึกอีกครั้ง ก่อนจะเดินเข้าไปหาด้วยหัวใจเต้นแรง

ขิณเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นตัวต้นเหตุแห่งความโกลาหลเมื่อครู่กลับมาอีกครั้งก็ถอนหายใจยาวอย่างหน่าย ๆ

“กลับมาทำไมอีก” น้ำเสียงเย็นชานั้นแทงเข้าหู

มจารีรีบชี้ไปยังกล่องดนตรีไม้โบราณ

“ของฉันค่ะ” เธอตอบเร็วปรื๋อ พร้อมก้าวตรงไปหยิบมันขึ้นมา

ขิณส่ายหน้าเบา ๆ อย่างระอา ไม่เอ่ยอะไรต่อ เขาเก็บหนังสือเล่มสุดท้ายเสร็จพอดีแล้วลุกขึ้นยืน แต่ก็ชะงักเมื่อเห็นหญิงสาวยังยืนอยู่ที่เดิม ราวกับรูปปั้น

“แล้วทำไมถึงยังไม่ไปอีก ทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้อีก” เขาขมวดคิ้วถาม

มจารีลังเลชั่วครู่ ก่อนจะวางกล่องดนตรีลงบนตู้โชว์อีกครั้ง

“ฉันอยากให้คุณช่วยซ่อมมันค่ะ เอาแบบด่วนที่สุด ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากได้มันพรุ่งนี้เลย ฉันต้องใช้ถ่ายคอนเทนต์หาเงิน”

ดวงตาคมมองเธอราวกับมองสิ่งแปลกปลอม 

แม้หัวใจเธอจะไหวสะท้าน แต่สีหน้าก็ยังพยายามทำเป็นมั่นใจ

“ผมไม่รับงานนี้” คำตอบของเขาคมชัด

“ทำไมคะ?” เธอถามอย่างไม่เข้าใจ

“หนึ่ง ผมไม่รับงานเร่ง"

"สอง สภาพมันเยินเกินไป

"สาม… ผมไม่ชอบคุณ”

คำพูดสุดท้ายนั้นเหมือนคมมีดกรีดกลางอก ดวงตาของเขาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจยิ่งเหมือนเข็มทิ่มแทง มจารีแทบพูดไม่ออก ได้แต่ยืนอึ้งกับความเย็นชา

“เชิญออกไปได้แล้ว” เขาพูดสั้น ๆ แต่เด็ดขาด

หัวใจของเธอห่อเหี่ยวลงทันที ผู้ชายหน้าตาหล่อขนาดนี้ แต่ใจร้ายเกินไปแล้ว! เธอถอนหายใจ คอตก เอื้อมมือหยิบกล่องดนตรีกลับมากอดแน่น เตรียมจะเดินออกไป

แต่ทันใดนั้น ขิณก็เหลือบเห็นบางสิ่ง…

ที่มุมกล่องนั้นมีลายสลักดอกพิกุล ข้างกันคืออักษรเล็กๆ “พิกุลสืบสาน” นามสกุลของตระกูลเขาเอง!

ดวงตาคมเข้มฉายแววตะลึงวูบหนึ่ง ของสิ่งนี้… ต้องเป็นสมบัติตกทอดของครอบครัวแน่

“ผมขอซื้อ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกะทันหัน

มจารีที่กำลังหมุนตัวจะก้าวออกจากที่นี่ถึงกับหยุดกึก หันกลับมาด้วยความประหลาดใจ แววตาของเขาที่เมื่อครู่ยังเย็นชา บัดนี้กลับจับจ้องไปที่กล่องดนตรีไม่วางตา

เพื่อพิสูจน์ว่าเธอคิดถูกจริงหรือไม่ว่าเขาสนใจกล่องใบนี้ มจารีจึงลองขยับกล่องในมือไปทางซ้ายที ขวาที… และแน่นอน สายตาของเขาก็เคลื่อนไปตามมือเธอตลอด

ชัดเลย… ท่านเทพนักซ่อมของเก่าคนนี้ สนใจกล่องของฉันเข้าเต็มๆ!

ริมฝีปากเธอกระตุกยิ้มเล็กน้อย กลิ่นโอกาสลอยมาแล้ว…

…กล่องนี่ต้องทำคอนเทนต์ได้แน่! มจารีคิดในใจ ก่อนเงยหน้าตอบเสียงหนักแน่น

“ไม่ขายค่ะ”

ขิณเลิกคิ้วเล็กน้อย “อยากได้เท่าไหร่ เรียกมาเลย”

“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ขาย!”

“สามหมื่น!”

เสียงเสนอราคาดังขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

มจารีตาโตทันที กำไรเกินกี่เท่าแล้วเนี่ย… เธอแอบนับเลขในใจ ก่อนจะยิ้มกรุ้มกริ่ม

“แต่ขอโทษนะคะ ฉันไม่ขายหรอก ของนี่ฉันประมูลมาหลักแสน จะให้ขายถูก ๆ ได้ไง”

ขิณหัวเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาคมกริบมองเธอเหมือนจะดูถูกนิดๆ

“กล่องสภาพขยะแบบนี้ ไม่มีใครขายหลักแสนกันหรอก อย่างเก่งสูงสุดก็ได้แค่ห้าพัน แต่ผมเสนอสามหมื่นเพราะอยากปิดดีลเร็ว ๆ ”

“เสียใจค่ะ ดีลคุณปิดไม่ได้หรอก เพราะฉันไม่ขาย” มจารีจงใจพูดช้า ๆ ชัด ๆ ให้เขาได้ยินทุกคำ แม้ในใจจะโวยวาย นี่ฉันโง่หรือโคตรโง่เนี่ย รีบขายก็ได้เงินแล้วแท้ๆ…

เสียงกัดฟันดังกรอด ๆ ดังขึ้นจากชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้า

“แสนหนึ่ง เอาไหม? ผมซื้อแสนหนึ่ง”

มจารีเบิกตากว้างทันที โอ้โห พ่อเทพบุญทุ่ม! ใจป๋าสุด ๆ แบบนี้หาได้ที่ไหนอี๊ก!

แต่สุดท้ายเธอส่ายหน้า “ไม่ขายอยู่ดีค่ะ”

ใบหน้าของเขาเริ่มเคร่งตึงขึ้นกว่าเดิม เท้าสองข้างขยับก้าวเข้ามาใกล้ เสียงเย็นเฉียบดังขึ้น

“งั้นก็ออกไปจากร้านผมเดี๋ยวนี้!”

มจารีสะดุ้ง คิดในใจ คนอะไร ไล่ก็ไล่เลย ใจร้ายจริงๆ!

เธอคลี่ยิ้มฝืดๆ “งั้น… เอาแบบนี้ดีไหม ของมันเป็นของฉัน แต่ฉันให้คุณเก็บไว้โชว์ที่ร้านได้ ห้ามขายให้ใครนะ”

แววตาเย็นชานั้นเริ่มอ่อนลง

“แล้วแลกกับอะไร”

มจารีคลี่ยิ้มกริ่ม

“คุณต้องซ่อมมันให้ฉัน และฉันจะถ่ายคอนเทนต์ตอนคุณกำลังซ่อม และทุกอย่างเกี่ยวกับมัน”

ขิณเงียบไปครู่หนึ่ง สงสัยในใจว่าผู้หญิงคนนี้ มักน้อย แค่นี้เองเหรอ?… ก่อนพยักหน้าสั้น ๆ “ได้”

มจารีดีใจ ยื่นมือออกไปทันที “ดีล?”

“ดีล” เขาตอบห้วนๆ แต่ไม่ยอมจับมือ เบือนสายตาแล้วเดินจากไป

มือที่ลอยค้างกลางอากาศของมจารีก็ต้องรีบยกขึ้นปัดผมแก้เก้อแทน “เชอะ คนอะไรทำเป็นหยิ่ง!”

เธอหันกลับมากอดกล่องดนตรีไว้แน่น แล้วพูดขึ้น

“วันนี้ฉันจะเอากลับไปก่อน ถ่ายคอนเทนต์เปิดตัวที่บ้าน แล้วพรุ่งนี้จะเอามาให้คุณซ่อม พร้อมถ่ายคอนเทนต์ตอนเดินทางมาด้วยเลย”

ขิณเดินไปหยิบนามบัตรบนโต๊ะ ก่อนกลับมายื่นให้เธอ

“นี่ เบอร์โทรติดต่อผม ถ้ามีอะไรแปลกๆ เกี่ยวกับมัน โทรหาผมได้ตลอด”

มจารีคลี่ยิ้ม ยื่นมือไปรับ พลางเอ่ยหยอก

“ทำไมคะ คุณคิดว่ามันจะมีผีสิง เหมือนของโบราณในหนังรึไง”

เขาเงยหน้าขึ้น สบตาตรง หน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์

“จากประสบการณ์ …ก็คงทำนองนั้น”

คำตอบสั้น ๆ แต่กลับทำเอาเธอขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

“งั้น… ฉันกลับก่อนนะคะ” เธอรีบพูด ก่อนหมุนตัวเดินออกจากร้านไป กล่องดนตรีโบราณถูกกอดไว้แน่นในอ้อมแขน