LOGINทางเข้าด้านหลังเงียบกว่าที่คิด พอผ่านการ์ดเข้ามาได้ เธอรีบคืนป้ายสตาฟให้กับอามุ่ยทันที ป้ายนั้นมีไว้เพื่อ ‘ผ่านด่าน’ เท่านั้น เมื่อถอดป้ายออก ตอนนี้เธอจึงดูเหมือนแขกผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่ง กลมกลืนไปกับบรรดาคนแต่งกายหรูหราที่จับกลุ่มพูดคุยและถือแก้วไวน์ในมือ
มจารีมาในชุดกระโปรงบานสีแดงสด เกาะอกสุดชิค ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนร่างกายเธอ… แต่กลับเป็น ทรงผมหนวดแมลงสาบ ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนศีรษะต่างหาก
สายตาหลายคู่เหลือบมองด้วยความประหลาดใจ เธอกลับไม่สนใจสักนิด ตรงเข้าไปคว้าแก้วไวน์จากถาดบริกร ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วอุทานเสียงใส
“อ๊า… สดชื่นนนน!”
จากนั้นเธอก็หันกล้องมือถือมาถ่ายตัวเอง ยกแก้วไวน์ขึ้นโชว์พลางกระซิบใส่ไมค์เล็กที่ติดอยู่บนหน้าอก
“ทุกคนนนน… ไวน์ที่นี่ เลิศมาก จึ้งมาก! ถ้ามีเส้นสายหรือมีตังค์สักหน่อย ก็มาลองเปิดประสบการณ์งานประมูลแบบนี้กันได้นะคะ รับรองหรูหราหมาเห่าสุด ๆ!”
พูดไปก็ไม่ลืมตักอาหารบุฟเฟ่ต์เข้าปาก กินพลางรีวิวด้วยความเพลิดเพลิน
แต่แล้ว… เสียงสนทนาหนึ่งก็สะกิดหูเธอ
“กล่องดนตรีไม้นี่มันเสียแล้ว เปิดดูก็ไม่มีเสียงสักแอะ หน้าตาก็เหมือนกล่องไม้ผีสิง มีอาถรรพ์ จะมีใครเขาประมูลไปบูชาฮะ?! ของประมูลวันนี้ต้องหลักล้านขึ้นไป นี่มันกล่องเก่า ๆ จะขายได้ถึงพันนึงหรือเปล่าก็ไม่รู้… ใครให้แกหยิบมามั่ว ๆ ซั่ว ๆ แบบนี้มาเนี่ย”
เสียงทุ้มกระด้างของชายคนหนึ่งดังขึ้น เขาดูแล้วน่าจะเป็นผู้จัดการงานในวันนี้ สีหน้าบึ้งตึง กำลังตำหนิชายอีกคนที่ยืนก้มหน้าเงียบ ๆ มือไขว้ไว้ด้านหน้าอย่างสำนึกผิด
มจารีได้ยินดังนั้นก็ชะงัก แก้วไวน์ค้างอยู่ตรงริมฝีปาก เธอหันกล้องมือถือเบา ๆ เล็งไปทางเสียงสนทนา แววตาเต็มไปด้วยประกายสงสัย
กล่องดนตรีไม้เก่า ๆ … ที่ไม่มีเสียง… หน้าตาก็เหมือนกล่องไม้ผีสิง มีอาถรรพ์? …น่าสนใจเว่อร์
มจารียืดอกก้าวฉับ ๆ เข้าไปหาชายสองคนนั้น กล้องมือถือยังเล็งตามติด
“ว้าววว… กล่องดนตรีโบราณ! ดู จึ้งงง จังเลยนะคะ!”
เสียงใสของเธอทำให้ทั้งคู่ที่กำลังทำหน้าตึงเครียดสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตากับเธอพร้อมกัน
ชายที่ดูเหมือนจะเป็นผู้จัดการเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนยกยิ้มบาง ๆ “ของชิ้นนี้เราไม่เอาขึ้นประมูลหรอก ถ้าคุณสนใจ… ผมขายให้คุณก็ได้ หนึ่งหมื่นบาท”
มจารีกะพริบตาปริบ ๆ หน้าตาใสซื่อ
“เอ๊ะ… เดี๋ยวนะคะ” เธอเอียงคอทำท่าครุ่นคิด “เมื่อกี้ฉันได้ยินชัด ๆ เลยว่าคุณพูดว่ามันราคาหลัก ‘พัน’ เองไม่ใช่เหรอคะ?”
แววตาของผู้จัดการแข็งกร้าวขึ้นนิด ๆ แต่รอยยิ้มยังไม่หายไป
“ค้าขายก็ต้องมีกำไรสิคุณ คนที่เข้ามางานแบบนี้… หนึ่งหมื่นบาทก็แค่เศษเงิน” เขาโน้มตัวเล็กน้อย เสียงแผ่วลงแต่เจือแรงกดดัน “คุณเองก็เหมือนจะสนใจไม่ใช่เหรอ? บอกเลยนะ… ถ้าของชิ้นนี้ขึ้นเวทีประมูล ต่ำ ๆ ก็ไปไม่ต่ำกว่าหลักแสนแน่”
มจารีคลี่ยิ้มหวานกลับ แต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาเลยสักนิด เธอกะพริบตาช้า ๆ พลางคิดในใจ
พ่อค้าหน้าเลือดของแทร่! ก็ได้ยินชัดๆ ว่าไม่กี่ตังค์ จะมาหมื่อนมาแสน โก่งราคาคนโง่ชัดๆ
“งั้นไม่ซื้อค่ะ ขอแค่ถ่ายวิดีโอทำคอนเทนต์นะคะ!”
เธอรีบยกกล้องขึ้นทันที ก่อนหันหน้าหยี ใส่เลนส์
“คุณผู้ชมคะ ดูสิ! กล่องนี้ จึ้ง มากกก คือโบราณสุด เก่าแก่สุด ถึงสภาพจะเยิน ๆ ราคาแค่หลักพัน แต่คนขายนี่ตั้งใจจะขายให้ฉัน หลักหมื่น เลยนะคะ! แถมยังบอกอีกว่า ถ้าเอาไปประมูล มูลค่าอาจพุ่งถึง หลักแสน โอ๊ย ปังไม่ไหว!” เธอพูดไปทำตาโตอ้าปากค้าง ใส่อินเนอร์สุดชีวิต
“หยุดเดี๋ยวนี้นะ! คุณเป็นนักข่าวจากสำนักไหน พวกเราไม่ได้เชิญสื่อไร้สาระแบบนี้มาทำคอนเทนต์ขยะแบบนี้!” ผู้จัดการคนนั้นตะคอกขึ้น
มจารีชะงักไป ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนสะบัดหน้าตอบกลับเสียงดัง “อะไรนะ!? คุณว่าคอนเทนต์ของฉันเป็น คอนเทนต์ขยะ เหรอ! บอกเลยนะ คอนเทนต์ของฉันมันคืองานคุณภาพระดับจักรวาลมาร์เวล ปังปุเรเย่ ดีเฟ่อร์ เลิศทะลุมิติ!”
สองคนตรงหน้าถึงกับอ้าปากค้างไปเลย… ชัดเจนว่าผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่ค่อยเต็ม และที่สำคัญไม่ได้มาจากแวดวงไฮโซแน่นอน
“หนึ่งหมื่นซื้อก็ซื้อ ไม่ซื้อก็ออกไป! เอาโทรศัพท์มาลบคลิปให้หมด!” ผู้จัดการคำราม ก่อนพุ่งมือหมายจะคว้าโทรศัพท์จากมือเธอ
แต่ไวอย่างกับแมว! มจารีเบี่ยงตัววาดแขนที่ถือโทรศัพท์ไปด้านหลัง แล้วแลบลิ้นล้อเลียน
“แบร่!”
ยังไม่ทันที่ใครจะทำอะไร เสียงห้าวก็ดังมาจากด้านหลัง “ผู้หญิงคนนี้ถูกเราโยนออกไปแล้วไม่ใช่เหรอ!? กลับเข้ามาได้ยังไงเนี่ย!”
มจารีหันขวับ ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าเดิม นี่มัน! พวกการ์ดสองคนนั้น!
“จับตัวเธอสิ!”
ทันใดนั้น ความชุลมุนก็ปะทุขึ้น เธอรีบติดสปีดเตรียมวิ่ง ผมทรงหนวดแมลงสาบที่ทำไว้ก็เด้งดึ๋ง ๆ ตามแรง เธอวิ่งไปหลบหลังชายที่กำลังอุ้มกล่องไม้ แอบซ้าย แอบขวา หลบการ์ดที่ไล่ตามมาเหมือนตัวเองเป็นแมลงสาบจริง ๆ
สุดท้ายเธอตัดสินใจมุดลอดหว่างขา หวังหนีออกไป แต่ดันสะดุด! ร่างเล็กเซถลาล้มไปคว้ากางเกงผู้จัดการเต็ม ๆ
“เฮ้ย! เฮ้ยยย!!”
ผู้จัดการตกใจจนปล่อยกล่องไม้หลุดมือ ทุกสายตาในห้องจับจ้องไปที่มันขณะที่ร่วงลงพื้น
ตุบ!
เสียงดังสะเทือนใจ ทุกคนเบิกตากว้างกลั้นหายใจไปพร้อมกัน ก่อนที่ผู้จัดการจะรีบร้องออกมาอย่างโล่งอก
“เฮ้อ… นับว่าโชคดีนะ ของที่เสียหายนี่ ไม่ได้แพงมาก!”
มจารีเหลือบตามองกล่องไม้ที่ตอนนี้แตกแยกออกมาเล็กน้อย ใจเต้นตุบ ๆ เธออ้าปากค้าง หายใจแทบไม่ออก…
แม้ของจะหลักพัน แต่อิตาผู้จัดการนี่จะคิดหลักหมื่นบาท… เลยนะนั่น! ใครต้องจ่าย? ฉันรึเปล่านะ?
จาก ‘จึ้ง’ กลายเป็น ‘อึ้ง!!!’
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู มจารีก็ต้องเบิกตากว้าง ของโบราณล้ำค่าถูกจัดเรียงเต็มร้าน นาฬิกาตั้งพื้น ภาพเก่า ของจุกจิกหายาก ทุกชิ้นเปล่งประกายมูลค่า ราวกับพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมจริงๆแต่สิ่งที่สะดุดสายตามากที่สุดคือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางร้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นสองทบ ปลดกระดุมเผยให้เห็นอกขาวเนียน แขนที่ยาวเรียวสะอาดสะอ้าน บ่งบอกนิสัยเจ้าระเบียบ และรักความสะอาด ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกำลังโน้มตัวซ่อมกล้องเก่าอย่างตั้งใจ เพียงเสี้ยวเดียวที่เห็นใบหน้า… ก็รู้ได้เลยว่า คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือภายในร้านเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเธอกับเจ๊เจลลี่ที่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แต่เขายังคงก้มหน้าทำงาน ไม่มีแม้แต่จะเงยหน้าเงยตาขึ้นมามองเจ๊เจลลี่กระแอมเสียงดัง “อะแฮ่ม!”ชายหนุ่มยังคงนิ่ง เหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้นมจารีกัดริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วางกล่องไม้โบราณลงข้าง ๆ กล้องที่เขากำลังซ่อมอยู่“รอก่อนนะครับ” เขาพูดสั้น ๆ โดยไม่เหลือบตามอง ยังคงก้มหน้าทำงานต่อมจารีจำต้องรอตามคำที่เขาเอ่ย และเมื่อเขาซ่อมเสร็จ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น มจารีถึงกับตะลึง ดวงตากลมโตเบิกก
“จับแมลงสาบน้อยนี่ไว้!!” เสียงคำรามของผู้จัดการดังก้อง ก่อนที่การ์ดสองคนจะพุ่งเข้ามา หิ้วปีกมจารีคนละข้างลากไปยังห้องด้านหลังห้องนั้นทั้งมืด ทั้งอับ เหมือนห้องคุมขังนักโทษขนาด เธอถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็ก ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะทั้งตกใจ ทั้งกลัวผู้จัดการยืนกอดอก มองเธอด้วยสายตากดดัน“ใครพาคุณเข้ามา… แม่แมลงสาบน้อย”มจารีนั่งก้มหน้าก้มตาเหมือนสำนึกผิดเต็มที่ แต่ในใจคือ …ตายแน่ ๆ แล้วตู!“เอ่อ… คือว่า…”“คืออะไรเล่า!!” เสียงตวาดดังสนั่นจนเธอสะดุ้งเฮือกเธอสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าสารภาพเสียงสั่น“คืองี้ค่ะ… ฉันลักลอบเข้ามาเอง ไม่มีใครพามาทั้งนั้น”ถึงจะซวยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากลากอามุ่ยเข้ามาซวยด้วย วงการนี้มันแคบ ถ้าเธอทำให้ชื่อเสียงอาพังไปด้วย คงไม่มีใครกล้าจ้างงานอาอีกแน่ผู้จัดการหรี่ตามอง “แบบนี้ต้องจับส่งตำรวจเท่านั้น!”“หาาาาาา!?” มจารีเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกโตเหมือนจะถลนออกมา ….เล่นถึงตำรวจเลยเหรอออออ!!!เธอนั่งนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว“ฮือออออออออ…!”เสียงร้องไห้ของเธอดังก้องไปทั่วห้องเล็ก ๆ นั้น จนผู้จัดการตกใจทำอะไรไม่ถูก“เดี๋ยวๆ หยุดร้องก่
ทางเข้าด้านหลังเงียบกว่าที่คิด พอผ่านการ์ดเข้ามาได้ เธอรีบคืนป้ายสตาฟให้กับอามุ่ยทันที ป้ายนั้นมีไว้เพื่อ ‘ผ่านด่าน’ เท่านั้น เมื่อถอดป้ายออก ตอนนี้เธอจึงดูเหมือนแขกผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่ง กลมกลืนไปกับบรรดาคนแต่งกายหรูหราที่จับกลุ่มพูดคุยและถือแก้วไวน์ในมือมจารีมาในชุดกระโปรงบานสีแดงสด เกาะอกสุดชิค ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนร่างกายเธอ… แต่กลับเป็น ทรงผมหนวดแมลงสาบ ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนศีรษะต่างหากสายตาหลายคู่เหลือบมองด้วยความประหลาดใจ เธอกลับไม่สนใจสักนิด ตรงเข้าไปคว้าแก้วไวน์จากถาดบริกร ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วอุทานเสียงใส“อ๊า… สดชื่นนนน!”จากนั้นเธอก็หันกล้องมือถือมาถ่ายตัวเอง ยกแก้วไวน์ขึ้นโชว์พลางกระซิบใส่ไมค์เล็กที่ติดอยู่บนหน้าอก“ทุกคนนนน… ไวน์ที่นี่ เลิศมาก จึ้งมาก! ถ้ามีเส้นสายหรือมีตังค์สักหน่อย ก็มาลองเปิดประสบการณ์งานประมูลแบบนี้กันได้นะคะ รับรองหรูหราหมาเห่าสุด ๆ!”พูดไปก็ไม่ลืมตักอาหารบุฟเฟ่ต์เข้าปาก กินพลางรีวิวด้วยความเพลิดเพลินแต่แล้ว… เสียงสนทนาหนึ่งก็สะกิดหูเธอ“กล่องดนตรีไม้นี่มันเสียแล้ว เปิดดูก็ไม่มีเสียงสักแอะ หน้าตาก็เหมือนกล่องไม้ผีสิง มีอาถรรพ์ จะมีใค
“สวัสดีค่าาา ผู้ชมทุกท่าน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่อง Mochi Go-Go!” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับภาพหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่จัดทรงผมไม่เหมือนใคร แกละสองข้างที่ถูกมัดด้วยเชือกนับสิบจนตั้งชี้โด่เด่ราวกับหนวดแมลงสาบ!นี่แหละ มจารี หรือโมจิ ยูทูบเบอร์สาวสายป่วน ผู้เชี่ยวชาญคอนเทนต์รีวิวของแปลก บุกโกดังร้าง ไปจนถึงทำเรื่องเพี้ยน ๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปไม่มีใครคิดจะทำ… ปัจจุบันเธอมีผู้ติดตาม ห้าร้อยชีวิต (ใช่ค่ะ ห้าร้อยจริง ๆ ไม่ใช่ห้าหมื่น) และยอดวิวที่น้อยนิดจนยังไม่สามารถเปิดสร้างรายได้ได้สักทีบางครั้งก็อดเศร้าใจไม่ได้ แต่โมจิกลับยักไหล่แล้วพูดกับกล้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรหรอก! ถึงรายได้จะไม่มี แต่คอนเทนต์ต้องไปต่อ!”“เอาล่ะค่ะทุกคน เดากันออกไหมเอ่ย ว่าโมจิจะพามาทำคอนเทนต์อะไรในวันนี้?” เธอยกคิ้ว หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมชะเง้อกล้องไปรอบ ๆ ราวกับจงใจเพิ่มความลุ้นให้คนดู “ฮั่นแน่ ๆ ๆ ไม่รู้กันใช่ไหมล่า… งั้นเฉลยเลยดีกว่า! วันนี้โมจิจะพาทุกคนไป… บุกโกดังร้าง ล่าของเก่าสุดขอบโลก!”เสียงประกาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าตัวเองแล้วส่งยิ้มสดใส “ไปค่าา ไป







