All Chapters of ภารกิจ (ไม่) ลับฉบับยัยตัวป่วน: Chapter 1 - Chapter 4

4 Chapters

1. สวัสดีค่าาา ผู้ชมทุกท่าน!

“สวัสดีค่าาา ผู้ชมทุกท่าน! ยินดีต้อนรับเข้าสู่ช่อง Mochi Go-Go!” เสียงสดใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นพร้อมกับภาพหญิงสาวหน้าตาน่ารักที่จัดทรงผมไม่เหมือนใคร แกละสองข้างที่ถูกมัดด้วยเชือกนับสิบจนตั้งชี้โด่เด่ราวกับหนวดแมลงสาบ!นี่แหละ มจารี หรือโมจิ ยูทูบเบอร์สาวสายป่วน ผู้เชี่ยวชาญคอนเทนต์รีวิวของแปลก บุกโกดังร้าง ไปจนถึงทำเรื่องเพี้ยน ๆ ที่ชาวบ้านทั่วไปไม่มีใครคิดจะทำ… ปัจจุบันเธอมีผู้ติดตาม ห้าร้อยชีวิต (ใช่ค่ะ ห้าร้อยจริง ๆ ไม่ใช่ห้าหมื่น) และยอดวิวที่น้อยนิดจนยังไม่สามารถเปิดสร้างรายได้ได้สักทีบางครั้งก็อดเศร้าใจไม่ได้ แต่โมจิกลับยักไหล่แล้วพูดกับกล้องเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไม่เป็นไรหรอก! ถึงรายได้จะไม่มี แต่คอนเทนต์ต้องไปต่อ!”“เอาล่ะค่ะทุกคน เดากันออกไหมเอ่ย ว่าโมจิจะพามาทำคอนเทนต์อะไรในวันนี้?” เธอยกคิ้ว หรี่ตายิ้มเจ้าเล่ห์ พร้อมชะเง้อกล้องไปรอบ ๆ ราวกับจงใจเพิ่มความลุ้นให้คนดู “ฮั่นแน่ ๆ ๆ ไม่รู้กันใช่ไหมล่า… งั้นเฉลยเลยดีกว่า! วันนี้โมจิจะพาทุกคนไป… บุกโกดังร้าง ล่าของเก่าสุดขอบโลก!”เสียงประกาศเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ก่อนเจ้าตัวจะหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าตัวเองแล้วส่งยิ้มสดใส “ไปค่าา ไป
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

2. ทางเข้าด้านหลังเงียบกว่าที่คิด

ทางเข้าด้านหลังเงียบกว่าที่คิด พอผ่านการ์ดเข้ามาได้ เธอรีบคืนป้ายสตาฟให้กับอามุ่ยทันที ป้ายนั้นมีไว้เพื่อ ‘ผ่านด่าน’ เท่านั้น เมื่อถอดป้ายออก ตอนนี้เธอจึงดูเหมือนแขกผู้ร่วมงานอีกคนหนึ่ง กลมกลืนไปกับบรรดาคนแต่งกายหรูหราที่จับกลุ่มพูดคุยและถือแก้วไวน์ในมือมจารีมาในชุดกระโปรงบานสีแดงสด เกาะอกสุดชิค ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดบนร่างกายเธอ… แต่กลับเป็น ทรงผมหนวดแมลงสาบ ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนศีรษะต่างหากสายตาหลายคู่เหลือบมองด้วยความประหลาดใจ เธอกลับไม่สนใจสักนิด ตรงเข้าไปคว้าแก้วไวน์จากถาดบริกร ยกขึ้นดื่มอึกหนึ่งแล้วอุทานเสียงใส“อ๊า… สดชื่นนนน!”จากนั้นเธอก็หันกล้องมือถือมาถ่ายตัวเอง ยกแก้วไวน์ขึ้นโชว์พลางกระซิบใส่ไมค์เล็กที่ติดอยู่บนหน้าอก“ทุกคนนนน… ไวน์ที่นี่ เลิศมาก จึ้งมาก! ถ้ามีเส้นสายหรือมีตังค์สักหน่อย ก็มาลองเปิดประสบการณ์งานประมูลแบบนี้กันได้นะคะ รับรองหรูหราหมาเห่าสุด ๆ!”พูดไปก็ไม่ลืมตักอาหารบุฟเฟ่ต์เข้าปาก กินพลางรีวิวด้วยความเพลิดเพลินแต่แล้ว… เสียงสนทนาหนึ่งก็สะกิดหูเธอ“กล่องดนตรีไม้นี่มันเสียแล้ว เปิดดูก็ไม่มีเสียงสักแอะ หน้าตาก็เหมือนกล่องไม้ผีสิง มีอาถรรพ์ จะมีใค
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

3. “จับแมลงสาบน้อยนี่ไว้!!”

“จับแมลงสาบน้อยนี่ไว้!!” เสียงคำรามของผู้จัดการดังก้อง ก่อนที่การ์ดสองคนจะพุ่งเข้ามา หิ้วปีกมจารีคนละข้างลากไปยังห้องด้านหลังห้องนั้นทั้งมืด ทั้งอับ เหมือนห้องคุมขังนักโทษขนาด เธอถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็ก ตัวสั่นเล็กน้อยเพราะทั้งตกใจ ทั้งกลัวผู้จัดการยืนกอดอก มองเธอด้วยสายตากดดัน“ใครพาคุณเข้ามา… แม่แมลงสาบน้อย”มจารีนั่งก้มหน้าก้มตาเหมือนสำนึกผิดเต็มที่ แต่ในใจคือ …ตายแน่ ๆ แล้วตู!“เอ่อ… คือว่า…”“คืออะไรเล่า!!” เสียงตวาดดังสนั่นจนเธอสะดุ้งเฮือกเธอสูดหายใจลึก ก่อนเงยหน้าสารภาพเสียงสั่น“คืองี้ค่ะ… ฉันลักลอบเข้ามาเอง ไม่มีใครพามาทั้งนั้น”ถึงจะซวยแค่ไหน แต่เธอก็ไม่อยากลากอามุ่ยเข้ามาซวยด้วย วงการนี้มันแคบ ถ้าเธอทำให้ชื่อเสียงอาพังไปด้วย คงไม่มีใครกล้าจ้างงานอาอีกแน่ผู้จัดการหรี่ตามอง “แบบนี้ต้องจับส่งตำรวจเท่านั้น!”“หาาาาาา!?” มจารีเงยหน้าพรวด ดวงตาเบิกโตเหมือนจะถลนออกมา ….เล่นถึงตำรวจเลยเหรอออออ!!!เธอนั่งนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงสะอื้นจะดังขึ้นมาแบบไม่ทันตั้งตัว“ฮือออออออออ…!”เสียงร้องไห้ของเธอดังก้องไปทั่วห้องเล็ก ๆ นั้น จนผู้จัดการตกใจทำอะไรไม่ถูก“เดี๋ยวๆ หยุดร้องก่
last updateLast Updated : 2026-07-20
Read more

4. คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือ

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู มจารีก็ต้องเบิกตากว้าง ของโบราณล้ำค่าถูกจัดเรียงเต็มร้าน นาฬิกาตั้งพื้น ภาพเก่า ของจุกจิกหายาก ทุกชิ้นเปล่งประกายมูลค่า ราวกับพิพิธภัณฑ์ขนาดย่อมจริงๆแต่สิ่งที่สะดุดสายตามากที่สุดคือ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางร้าน เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นสองทบ ปลดกระดุมเผยให้เห็นอกขาวเนียน แขนที่ยาวเรียวสะอาดสะอ้าน บ่งบอกนิสัยเจ้าระเบียบ และรักความสะอาด ความสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรกำลังโน้มตัวซ่อมกล้องเก่าอย่างตั้งใจ เพียงเสี้ยวเดียวที่เห็นใบหน้า… ก็รู้ได้เลยว่า คนนี้เขาต้องหล่อ สมคำร่ำลือภายในร้านเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเธอกับเจ๊เจลลี่ที่ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ แต่เขายังคงก้มหน้าทำงาน ไม่มีแม้แต่จะเงยหน้าเงยตาขึ้นมามองเจ๊เจลลี่กระแอมเสียงดัง “อะแฮ่ม!”ชายหนุ่มยังคงนิ่ง เหมือนไม่มีใครอยู่ตรงนั้นมจารีกัดริมฝีปาก ก่อนตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว วางกล่องไม้โบราณลงข้าง ๆ กล้องที่เขากำลังซ่อมอยู่“รอก่อนนะครับ” เขาพูดสั้น ๆ โดยไม่เหลือบตามอง ยังคงก้มหน้าทำงานต่อมจารีจำต้องรอตามคำที่เขาเอ่ย และเมื่อเขาซ่อมเสร็จ ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น มจารีถึงกับตะลึง ดวงตากลมโตเบิกก
last updateLast Updated : 2026-07-21
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status