ตอนที่1 ทรราช

ตอนที่ 1 ทรราช

วังหลวง

สายลมเย็นพัดโชยกลิ่นคาวเลือดคะคลุ้งทั่วทุกทิศในวังหลวงที่กว้างใหญ่ เต็มไปด้วยศพทหารและขันทีรวมถึงนางกำนัลและขุนนางที่ไม่ยอมสวามิภักดิ์

ภายในตำหนักของ องค์รัชทายาท เซียวจิ่งเหยียน บุตรชายองค์รองของฮ่องเต้ องค์ปัจจุบันที่เพิ่งสิ้นพระชนไปเมื่อไม่นานมานี้ด้วยโรคตรอมใจ

บรรยากาศภายในตำหนักเงียบงันราวกับไร้ลมหายใจ กลิ่นยาขมคละคลุ้ง ปะปนกับกลิ่นเลือดจาง ๆ องค์รัชทายาทนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ผิวหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจแผ่วเบาราวจะขาดหายไปได้ทุกเมื่อ

เสิ่นเหยียนหลัวนั่งอยู่ข้างเตียง ร่างบางสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาคู่งามแดงก่ำ นางจ้องมองญาติผู้พี่ด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ยาพิษที่นางป้อนลงไปด้วยมือตนเองยังคงแผดเผาไหม้จิตใจไม่หยุดหย่อน มือเรียวกำผ้าเช็ดหน้าไว้แน่น ริมฝีปากซีดสั่นระริกคล้ายอยากจะเอ่ยคำขอโทษ แต่กลับไม่มีเสียงใดหลุดออกมา

เซียวเฉิงอวี่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสุข เขาเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อมือใหญ่เปิดกล่องไม้ออก แล้วตราประทับของฮ่องเต้ก็ส่องประกายออกมาจากด้านใน เมื่อเห็นสิ่งนั้น เขาค่อย เปลี่ยนจากรอยยิ้มเปลี่ยนเสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความปิติยินดี

“ในที่สุด ข้าก็กำลังจะได้ครองใต้หล้านี้แล้ว ฮ่า ๆ ”

ทันใดนั้น ปัง! ประตูถูกเปิดออกอย่างแรง เสียงดังสนั่นสะเทือนทั้งห้อง ร่างสูงของ เซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาเป็นคนแรก ดาบในมือกำแน่นจนเส้นเอ็นปูดขึ้น ชุดเกราะและอาภรณ์เปรอะเปื้อนเลือดสด แววตาคมกริบเย็นเยียบราวอสูรร้ายจากนรก

เซียวเฉิงอวี่เบิกตากว้างด้วยความตกใจและสงสัย ความหวาดกลัวแล่นเข้ามาจนเนื้อตัวสั่นเทา น้ำเสียงสั่นของเขาเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

“เซียวอวี้เหิง…”

เซียวอวี้เหิงแสยะยิ้มมุมปาก ก้าวเข้ามาช้า ๆ ทุกย่างก้าวเปื้อนด้วยกลิ่นคาวเลือด เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำเย็น แฝงความโหดเหี้ยมอย่างไม่ปิดบัง

“น้องสาม… เหตุใดทำหน้าตกใจเช่นนั้นเล่า ทหารของเจ้าฝีมือใช้ได้เลยนะแต่ยังด้อยประสบการณ์ไปนิด”

สิ้นคำ ทหารของ เซียวอวี้เหิงหลายคนกรูกันเข้ามา ในมือถือศีรษะที่ยังมีเลือดหยดลงพื้นอยู่ หัวของทหารลับและทหารองครักษ์ของเซี่ยวเฉิงอวี่

เซียวเฉิงอวี่หน้าซีดเผือด ขาอ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้นอย่างหมดสภาพ ร่างสั่นเทาแววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ

“ไม่ ไม่สิเจ้าตายไปแล้ว ในคุกนั่น ข้าฆ่าเจ้ากับมือเอง”

เซียวเฉิงอวี่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมามองอย่างสั่นเทาด้วยแววตาไม่ยอมรับ

เซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาใกล้ ยกดาบที่เปื้อนเลือดขึ้นวางลงบนลำคอของ เซียวเฉิงอวี่อย่างเชื่องช้า เสียงหัวเราะต่ำ ๆ หลุดออกมาอย่างบ้าคลั่ง สายตาเต็มไปด้วยความอาฆาตและความแค้น

“อย่า! ห้ามฆ่าเขา”

เสียงของ เสิ่นเหยียนหลัวดังขึ้นพร้อมร่างบางที่คลานเข้ามาอย่างทุลักทุเล นางคลานมาบังร่างของเซียวเฉิงอวี่ สองแขนกางออกเพื่อปกป้องบุรุษที่นางรัก ใบหน้างดงามที่เปรอะเปื้อนรอยน้ำหน้าของนางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำคลอไปด้วยหยาดน้ำตาของนางจ้องมองเขา เอ่ยขึ้นเสียงดัง

“อวี้เหิง ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้วไว้ชีวิตเขา ได้หรือไม่”

เซียวอวี้เหิงมองนางด้วยแววตาเย็นเยียบก่อนจะหัวเราะออกมาราวกำลังเย้ยหยันให้ตัวเองที่โง่งมหลังรักนาง ที่แท้นางไม่เคยรักเขาเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นเหยียนหลัวรีบคลานเข้าไปหาเซียวอวี้เหิง มือเล็กจับชายอาภรณ์ของเขาอย่างอ้อนวอน เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

“อวี้เหิงได้โปรด ไว้ชีวิตเขาด้วย”

เซียวอวี้เหิงถอนหายใจหนักพยายามกลั้นน้ำตา ก่อนจะหยิบมีดสั้นที่อยู่ข้างกายของเขาขึ้นมาแล้วโยนมันลงไปเบื้องหน้าแล้วเอื้อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

“หากยังมีลมหายใจก็ยังมีหวัง… พวกเจ้าสองคนหนึ่งคนตายหนึ่งคนรอด พวกเจ้าตัดสินเอง”

สิ้นคำทั้งห้องเงียบงัน

เสิ่นเหยียนหลัวชะงักไปชั่วครู่ค่อย ๆ หันกลับไปมอง เซียวเฉิงอวี่ที่นั่งก้มหน้ามองมีดสั้นนั้นอยู่ มือใหญ่ของเขาค่อย ๆ เอื้อมไปหามันแล้วกำแน่นไว้ในมือ เซียวเฉิงอวี่เงยหน้าขึ้นจ้องมองนางด้วยแววตาที่เย็นชาที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน

“เหยียนหลัว เจ้ารักข้ามิใช่หรือ ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน เช่นนั้นชีวิตของเจ้าก็มอบให้ข้าเถิด ให้ข้ามีชีวิตอยู่ ข้าจะจดจำเจ้าไว้”

เสิ่นเหยียนหลัวนั่งตัวสั่นเทามองร่างของเซียวเฉิงอวี่ที่ค่อย ๆ ขยับเข้ามาหาตนด้วยใบหน้าหวาดกลัวแววตาเขาในบัดนี้กลับดูเย็นชาจนนางเองยังนึกกลัว

มือใหญ่ของเซียวเฉิงอวี่ยื่นมาแตะใบหน้างดงามของ เสิ่นเหยียนหลัวแผ่วเบา เขาเผยรอยยิ้มที่น่าขยะแขยงออกมา ก่อนจะยกมือขึ้นแทงมีดสั้นเข้าไปยังอกของเสิ่นเหยียนหลัวอย่างแรง

เสิ่นเหยียนหลัวกระอักเลือดออกมา ดวงตาเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่ไม่อาจเอ่ยถามได้ เสิ่นเหยียนหลัวเผยรอยยิ้มบางอย่างเยาะเย้ยตัวเองที่รักเขาหมดใจ แต่เขาเองนั้นไม่เคยรักนางเลยใช้นางเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น

…