LOGINShare
ตอนที่3ย้อนเวลา
publish date:
2026-05-12 18:21:11ตอนที่ 3 ย้อนเวลา
เสิ่นเหยียนหลัวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้าความรู้สึกไร้น้ำหนักโอบล้อมร่างกาย นางไม่อาจรับรู้ได้ว่าตนล่องลอยอยู่ ณ แห่งหนใด เบื้องหน้ามีเพียงความมืดมิดไร้ขอบเขต ราวกับโลกทั้งใบถูกกลืนหายไปแล้ว นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างลังเล ฝีเท้าเบาราวไม่ได้สัมผัสพื้น เดินไปได้เพียงครู่เดียว แสงสีขาวเลือนรางก็เริ่มปรากฏขึ้นไกลลิบท่ามกลางความว่างเปล่านั้น “เสิ่นเหยียนหลัว” เสียงหนึ่งดังขึ้น ไม่คุ้นเคย และไม่อาจระบุทิศทางได้ ราวกับดังมาจากทุกสารทิศ นางชะงักฝีเท้า หัวใจสั่นไหว พยายามกวาดสายตามองหาเจ้าของเสียง แต่ยังไม่ทันจะตั้งตัว แสงสีขาวนั้นก็พลันสว่างจ้า แผดกล้าจนแสบตา นางยกมือขึ้นบังไว้โดยสัญชาตญาณ เมื่อดวงตาค่อย ๆ ปรับแสงได้ นางจึงลดมือลง ภาพตรงหน้าทำให้นางแทบทรุด เซียวอวี้เหิงยืนอยู่ท่ามกลางความโกลาหล ดาบในมือกำแน่น ใบหน้าไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นชาจนไร้ความเป็นมนุษย์ ร่างของเหล่านางกำนัลและขันทีล้มลงรอบกาย เสียงกรีดร้องและความตื่นตระหนกดังระงม ก่อนทุกอย่างจะเงียบงันลงภายใต้คมดาบนั้น ภาพนั้นเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยอีกภาพหนึ่ง ท้องพระโรงอันโอ่อ่ากลับกลายเป็นแดนประหาร เซียวอวี้เหิงยืนอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ ขุนนางมากมายล้มลงต่อหน้าเขา ไม่มีการไต่สวน ไม่มีความปรานี เลือดหลั่งรินเปรอะเปื้อนพื้นหินอ่อน ศักดิ์ศรี อำนาจ และความจงรักภักดี ล้วนไร้ค่าในสายตาของทราชผู้ไม่เชื่อใจผู้ใดอีกแล้ว เขาฆ่าทุกคนที่อาจทรยศ หักหลัง เขา จนบ้านเมืองตกอยู่ในความปั่นป่วน ผู้คนหวาดกลัว อำนาจกลายเป็นคมมีดที่หันเข้าหาทุกชีวิต เสิ่นเหยียนหลัวยืนตัวสั่น หัวใจราวถูกบีบรัด ภาพเหล่านั้นซ้อนทับกันจนแทบทำให้นางทรุดลง แล้วเสียงเดิมก็ดังขึ้นอีกครั้ง เย็นเยียบ ราบเรียบ แต่หนักหน่วงราวคำพิพากษา “เห็นหรือยัง… สิ่งที่เจ้าก่อเอาไว้” เสิ่นเหยียนหลัวสะดุ้งวาบ หัวใจราวถูกบีบแน่น ภาพนองเลือดเหล่านั้นพลันหมุนย้อนกลับเปลี่ยนเป็นภาพในอดีต ภาพของนางที่ยิ้มอ่อนโยน หลอกล่อเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้อยคำหวานของนางที่เต็มไปด้วยคำลวงที่แทงใจเขาโดยไม่รู้ตัว จนสายตาของ เซียวอวี้เหิงค่อย ๆ แข็งกระด้างมากขึ้นจากการถูกนางหลักหลังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาต้องสูญเสียบุตรคนที่รักเคารพเพราะนางจนหัวใจด้านชา และเต็มไปด้วยความหวาดระแวง จากชายหนุ่มที่ยังรอยลังเลกลับกลายเป็น บุรุษที่ไม่เชื่อใจใครอีก และสุดท้ายกลายเป็นทราชผู้ยอมสังหารทุกคนที่เข้าใกล้ เสิ่นเหยียนหลัวยืนมองทุกอย่างด้วยหัวใจปั่นป่วน ความสับสนถาโถมจนแทบยืนไม่ไหว น้ำตาใสไหลลงมาตามแก้มโดยไม่รู้ตัว แล้วเสียงนั้นก็ดังขึ้นชิดข้างหู ใกล้เสียจนเหมือนลมหายใจ “จงกลับไป… เปลี่ยนเรื่องราวเสีย” ยังไม่ทันที่นางจะเข้าใจความหมายทั้งหมด ร่างทั้งร่างก็ถูกแรงมหาศาลกระชากอย่างรุนแรง โลกทั้งใบหมุนคว้าง แสงและความมืดปะทะกันจนทุกอย่างแตกสลาย เสิ่นเหยียนหลัวสะดุ้งเฮือก ลืมตาขึ้นทันที ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อเย็นซึมเต็มแผ่นหลัง หัวใจเต้นราวจะทะลุอก “คุณหนู… คุณหนูเจ้าคะ” เสียงใส ๆ ดังขึ้นข้างกาย นางรีบหันไปมองเห็น อารั่วสาวใช้คนสนิท นั่งอยู่เคียงข้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วงและงุนงง เสิ่นเหยียนหลัวยังไม่ทันได้ตั้งสติ อารั่วก็ส่งสายตาให้นางช้า ๆ ราวกับกำลังจะบอกว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้วรอเพียงนางเท่านั้น นางเบิกตากว้างมองไปตามสายตาของ อารั่ว เห็น เซียวอวี้เหิงนั่งอยู่เคียงข้างนางด้วยใบหน้าเย็นชา นางเห็นแววตาเขาก็สะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจมือที่ถือถ้วยน้ำแกงอุ่นอยู่พลันสั่นเล็กน้อย เซียวอวี้เหิงรีบยกมือขึ้นช่วยนางประคองถ้วยน้ำแกงไว้ นางที่เพิ่งได้สติมองออกไปยังลานล่าสัตว์เบื้องหน้าก่อนจะมองถ้วยน้ำแกงในมือที่บัดนี้ เซียวอวี้เหิงรับไปแล้ว นางรีบแย่งกลับมาแล้วดื่มเข้าไปจนหมด “นี่เจ้า” เซียวอวี้เหิงอุทานด้วยความตกใจและงุนงงกับเหตุการตรงหน้า เสิ่นเหยียนหลัวกลืนน้ำแกงในถ้วยนั้นจนหมดก่อนจะวางลงหอบหายใจเหนื่อยแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นเช็ดเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงสั่น “หม่อมฉันคอแห้งน่ะเพคะ เดี๋ยวให้อารั่วไปนำมาให้ใหม่นะคะเพคะ” “ไม่ต้อง” เสียงเข้มดังขึ้นอย่างเย็นชา เสิ่นเหยียนหลัวพลันถอนหายใจแผ่ว เพราะในน้ำแกงถ้วยนี้นางวางยาพิษที่จะทำให้เขาอ่อนแรงและในชาติที่แล้วเพราะพิษนี้จึงทำให้เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและนอนรักษาอยู่หลายวัน เสิ่นเหยียนหลัวค่อย ๆ มองบุรุษตรงหน้าอีกครั้ง บัดนี้เขายังเป็นเพียง องค์ชายใหญ่ ที่แสนจะเย็นชาใส่นางเท่านั้น ในชาติที่แล้วไม่ง่ายเลยที่นางจะอ้อนเขาจนเขายอมดื่มน้ำแกงถ้วยนี้ แม้เขาจะทำเป็นเย็นชาใส่นางแต่ก็ใส่ใจนางอยู่บ้างมิเช่นนั้น นางจะหลอกให้เขาไว้ใจได้ตั้งหลายครั้งได้หรือ นางถอนหายใจแผ่ว พลันมองออกไปยังลานด้านนอก องค์ชายสามที่นั่งอยู่อีกฝากนั้นกลับส่งสายตาหวานมาให้นางอย่างตั้งใจ หากเป็นชาติที่แล้วนางคงจะยินดียิ่งนัก แต่เมื่อนึกคมมีดที่เขาปักลงบนอกนางเพื่อเอาตัวรอด ตั้งแต่วินาทีนั้น ความโง่งมของข้าก็มลายหายไปสิ้น …
Latest chapter
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่30
ตอนที่ 3 องค์ชายน้อยภายในห้องที่เงียบสงัด แสงแดดอ่อนลอดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเป็นเงาบาง สายลมอ่อนพัดต้องม่านโปร่งให้ไหวเอน กลิ่นไม้หอมจาง ๆ ลอยคลุ้งทั่วห้องบนเตียงกว้างใต้ผ้าม่านสีอ่อน เสิ่นเหยียนหลัวนอนสงบนิ่งอยู่ครั้นสายลมเย็นสัมผัสปลายผม นางจึงขยับกายเล็กน้อย เปลือกตาสั่นไหวก่อนจะค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาที่พร่ามัวค่อย ๆ ปรับชัด เห็นภาพเพดานไม้แกะสลักเลือนราง ก่อนจะหันมองไปข้างกายเซียวอวี้เหิงนั่งอยู่ข้างเตียง ใบหน้าคมคายนั้นฟุบลงกับขอบเตียง เขาหลับใหลอย่างไม่รู้ตัว เส้นผมสีดำปรกหน้าผากเล็กน้อย ทว่าแม้ยามหลับ มือใหญ่ของเขากลับกุมมือนางไว้แน่นเสิ่นเหยียนหลัวทอดมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสุข นางขยับนิ้วเบา ๆ สัมผัสตอบฝ่ามืออุ่นนั้น ริมฝีปากคลี่ยิ้มอ่อนหวาน นิ้วเรียวขยับเบา ๆ ทำให้บุรุษที่ฟุบหลับอยู่สะดุ้งตื่น เซียวอวี้เหิงลืมตาขึ้นช้า ๆ มองภาพตรงหน้า“เหยียนหลัว… ”น้ำเสียงอ่อนโยนของเขาดังขึ้นพร้อมกับขยับกายลุกขึ้นไปนั่งเคียงข้างนาง มือใหญ่คว้าร่างบางเข้ามาโอบกอดไว้แน่น “ท่านอ๋อง… ”เสิ่นเหยียนหลัวเปล่งเสียงออกมาด้วยความงุนงงเล็กน้อย เซียวอวี้เหิงผละออกมาเล็กน้อย มือใหญ่ย
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่29
ตอนพิเศษ 2รอท่านภายในห้องที่เงียบสงบเสิ่นเหยียนหลัวนั่งอยู่เบื้องหน้าโต๊ะอาหาร สายตาคอยทอดมองไปยังประตูอย่างรอคอย เคียงข้างนางมี เสี่ยวเถากับเสี่ยวฮวายืนอยู่อย่างสำรวม นางทอดมองจานอาหารที่ถูกจัดอย่างประณีตนั้นพลันถอนหายใจแผ่วก่อนจะเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ“เสี่ยวเถานี่ยามใดแล้ว”สาวใช้เงยหน้าเล็กน้อยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ เมื่อเห็นว่าเจ้านายของตนลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจและรอเจิ้นเป่ยอ๋องมานานแล้ว“ยามไฮ่แล้วเพคะ”สิ้นถ้อยคำ เสิ่นเหยียนหลัวถอยหายใจแผ่ว ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เขากลับมีราชกิจมากมายไม่ค่อยว่างมาหานางเลย วันนี้นางตั้งใจทำอาหารที่เขาชอบเป็นพิเศษเพื่อรอเขา แต่เขากลับไม่มาเพียงไม่นานเสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นหน้าห้อง นางกำนัลทั้งสองหันไปตามเสียงก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงยินดี“พระชายาเพคะ ท่านอ๋องเสด็จมาแล้วเพคะ”เสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งทำหน้าน้อยใจอยู่รีบยืดกายตรงก่อนจะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ นางรีบจัดอาภรณ์ของตนเองและทรงผมที่ตั้งใจทำมาอย่างเร่งรีบก่อนจะปรับสีหน้าให้เรียบนิ่งเซียวอวี้เหิงก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทางสงบนิ่ง เขาทอดสายตาไปยังอาหารที่ยังคงว
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่28
เมืองหลิงซานหนึ่งเดือนต่อมายามรุ่งสาง ขบวนรถม้าหลวงเคลื่อนออกจากประตูวังท่ามกลางม่านหมอกบาง เสียงล้อไม้บดกับพื้นหินดังก้องเป็นจังหวะทุ้มต่ำ คล้ายเสียงกล่องส่งผู้เดินทางสู่หนทางไกล แสงแรกแห่งวันทอดยาวไปตามกำแพงสูงตระหง่าน ราวกับแผ่นฟ้ากำลังเปิดทางให้ขบวนเสด็จค่อย ๆ ลาลับจากเมืองหลวงภายในรถม้า กลิ่นไม้หอมอ่อนลอยอบอวล เสิ่นเหยียนหลัวเอนกายนั่งอย่างสงบ ม่านแพรบางไหวตามแรงสั่นสะเทือนของล้อ ทำให้ลำแสงอรุณลอดเข้ามาเป็นช่วง ๆ นางยกมือแง้มม่านเล็กน้อย สายตาทอดมองเมืองหลวงที่ค่อย ๆ ถอยห่างออกไป เรือนร้านเริ่มเปิดรับวันใหม่ ผู้คนเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา เสียงชีวิตยามเช้าดังเลือนรางอยู่ไกล ๆเซียวอวี้เหิงนั่งตรงข้ามอย่างสงบนิ่ง ดวงตาคมจับจ้องอิริยาบถของนางโดยไม่เอื้อนเอ่ย ครั้นเห็นนางทอดสายตามองภายนอกอยู่เนิ่นนาน เขาจึงกล่าวเสียงต่ำเรียบ“ยังอาลัยสถานที่แห่งนี้หรือ”เสิ่นเหยียนหลัวส่ายหน้าแผ่วเบา มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง“มิใช่อาลัย… เพียงแต่มีเรื่องราวมากมายที่ได้เกิดขึ้นที่นี่”สิ้นคำ นางถอนหายใจแผ่ว พลันหันไปทอดมองใบหน้าคมเรียบนิ่งของเขา ก่อนจะขยับเข้าไปนั่งเบียดเขา มือเล็กลูบไล้บนอกกว้างอย
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่27
ตอนพิเศษ 1ตำหนักองค์ชายใหญ่ภายในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาต้องร่างสองร่างที่กำลังนอนกอดกันอยู่บนเตียงอย่างแนบแน่น สายลมยามเช้าพัดเข้ามาแผ่วเบากระทบร่างบางของเสิ่นเหยียนหลัวที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง นางขยับกายเล็กน้อย พลันรับรู้ถึงไออุ่นที่กำลังโอบล้อมร่างนางอยู่ นางลืมตาขึ้นก่อนจะเงยหน้าเล็กน้อยมองใบหน้าคมที่ยังคงหลับใหล เสิ่นเหยียนหลัวทอดมองใบหน้าคมที่กำลังหลับก่อนจะเผยรอยยิ้มบางออกมา มือเล็กยกขึ้น ปลายนิ้วเรียวไล้หว่างคิ้วเข้มลงมาหยุดอยู่ปลายจมูกโด่งอย่างแผ่วเบา ทว่าทันใดนั้นริมฝีปากหยักได้รูปนั้นก็ยกขึ้นมากัดลงบนปลายนิ้วของนิ้วอย่างเบา ๆ เสิ่นเหยียนหลัวหัวเราะแผ่วเบา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“ตื่นแล้วหรือเพคะ”เซียวอวี้เหิงลืมตาขึ้นก้มลงมองนางด้วยแววตาอ่อนโยน ดวงตากลมใสของนางช่างสะกดเขาจนไม่อาจละสายตาได้ ริมฝีปากเล็กนั้นดึงดูดเขาอย่างไม่อาจห้าม เขาโน้มลงจูบริมฝีปากนางอย่างแผ่วเบาก่อนจะกวาดชิมรสหวานจากปากนางอย่างหลงใหลเสิ่นเหยียนหลัวที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับรสจูบของเขาก็ผละออกเล็กน้อยอย่างห้ามใจ นางเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา“สายมากแล้วเพคะ”เซียวอวี้เหิงจูบลง
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่26
ตอนที่ 26ตำหนักองค์ชายใหญ่ราตรีเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจแผ่วของ เสิ่นเหยียนหลัว ที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ม่านบางไหวตามลมยามค่ำคืน เงาจันทร์ทอดผ่านช่องหน้าต่างเป็นริ้วเงินเย็นเยียบทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งเลือนลางก็แทรกกายเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ฝีเท้าเบาราวภูตผี มันหยุดยืนอยู่ข้างเตียง ดวงตาจับจ้องร่างที่กำลังหลับไหล มือหนึ่งยกผ้าผืนยาวขึ้นอย่างช้า ๆ ก่อนจะก้มลงหมายรัดรอบลำคอแต่ในห้วงวินาทีที่ผ้าสัมผัสผิว เสิ่นเหยียนหลัวพลันสะดุ้งตื่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยสัญชาตญาณเอาชีวิตรอด มือเรียวคว้าผ้าไว้แล้วบิดตัวหลบ ทั้งสองต่อสู้กันบนเตียงอย่างชุลมุน เสียงหอบหายใจและการกระแทกดังอูอี้ในห้องมืดเสิ่นเหยียนหลัวเอื้อมมือคว้าปิ่นปักผมที่ตกอยู่ใกล้หมอนแทงสวนออกไปโดยไม่ลังเล เสียงกรีดร้องแหลมของสตรีฉีกความเงียบ เงาร่างนั้นผงะถอย มือกุมบาดแผล เมื่อแสงจันทร์สาดต้องใบหน้า เสิ่นเหยียนหลัวจึงเห็นชัด นางคือนางกำนัลที่นำยามาให้และภาพในชาติก่อนพลันผุดขึ้น น้ำแกงไร้บุตรเพคะ นางก็คือคนเดียวกับชาติก่อนจะนำยาพิษมาให้นางดื่ม เหตุใดนางถึงต้องการจะเอาชีวิตของข้าเช่นนี้ นางเป็นผู้ใดกันเสิ่นเหยียนหลัวรีบผละหมายจ
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่25ภาพในอดีต
ตอนที่25ภาพอดีต“เสิ่นเหยียนหลัว”เสียงเรียกนั้นปลุกให้ร่างที่กำลังหลับใหลอยู่สะดุ้งเฮือก นางเบิกตากว้างด้วยความเจ็บปวดที่อกข้างซ้ายอย่างรุนแรง นางหันมองรอบกายที่มีแต่ความมืดมิดแต่ยังไม่ทันได้ตั้งสติภาพมากมายก็พลันปรากฏกายขึ้นอยู่ในห้องหนึ่งภาพเบื้องหน้าคือเซียวอวี้เหิงที่ยืนนิ่งสายตาเยียบเย็นจ้องมองร่างของ เซียวเฉิงอวี่ และเสิ่นเหยียนหลัวที่กำลังเกาะชายอาภรณ์ของเขาอยู่เสิ่นเหยียนหลัวขมวดคิ้วด้วยความงุนงงหรือว่านางได้ย้อนกลับมาเมื่อชาติก่อนหรือ นางก้าวตรงไปหาเซียวอวี้เหิงที่ยืนนิ่งอยู่“องค์ชาย… องค์ชายเพคะ”เสียงของนางราวเป็นเพียงสายลมที่เขาไม่อาจได้ยินมือเล็กของนางเอื้อมไปจับมือเขาแต่กลับได้แต่ความว่างเปล่าไม่สามารถต้องร่างของเขาได้“อวี้เหิงได้โปรด ไว้ชีวิตเขาด้วย”น้ำเสียงอ้อนวอนของเสิ่นเหยียนหลัวที่นั่งอยู่บนพื้นเอ่ยขึ้นแผ่วสั่นทำให้เสิ่นเหยียนหลัวที่เพ่งปรากฏกายหันไปมองภาพเหตุการณ์นี้อย่างงุนงง นางมองตัวเองที่พยายามอ้อนวอนเขาและมองเขาที่พยายาม กลั้นน้ำตาใบหน้าของเขาแสดงออกชัดเจนว่าเจ็บปวดเพียงใดแต่นางในตอนนั้นกลับไม่สังเกตเลยมีดสั้นถูกโยนลงไปเบื้องหน้าของเสิ่นเหยียนหลัวและ
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่8 มือสังหาร
ตอนที่ 8มือสังหารขบวนเสด็จกลับวังเคลื่อนตัวผ่านเส้นทางคดเคี้ยวกลางป่าทึบ แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องสอดเรือนยอดไม้ลงมาเป็นลำ เงาม้าศึกและทหารยาวเหยียดทอดไปตามพื้นดินเซียวอวี้เหิงนั่งอยู่หลังม้า สีหน้าสงบนิ่ง แววตาคมกริบกวาดมองรอบด้านอย่างระแวดระวัง ตงมู่ควบม้าเคียงข้างไม่ห่าง มือใหญ่ของเซียวอวี้เหิงเลื
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่7เสียสละ
ตอนที่7เสียสละคุกหลวงภายในคุกหลวง ความเย็นชื้นเย็นเกาะอยู่ตามผนังหิน กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคลุ้งอยู่ในอากาศ เงาเปลวไฟจากคบเพลิงไหววูบวาบ ราวกับกำลังหายใจ ทำให้ห้องทั้งห้องดูคับแคบและอึดอัดยิ่งนักเสิ่นเหยียนหลัวก้าวเข้ามาช้า ๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินดังก้องเบา ๆ นางหยุดยืนเบื้องหน้า เซียวอวี้เ
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่6
“ไปกัน”อารั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังมองตามนางด้วยความงุนงงพร้อมเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ“ไปไหนเจ้าค่ะ”“ไปหา เซียวอวี้เหิง”แม้อารั่วจะพยักหน้ารับแต่แววตาเต็มไปด้วยความงุนงงต่อเหตุการที่เกิดขึ้น คุณหนที่เคยเอาแต่เรียกหา องค์ชายสามบัดนี้กลับเอาแต่สนใจ องค์ชายใหญ่…ภายในกระโจมใหญ่ที่เงียบสงบของ องค์ชายให
ภารกิจพลิกชะตารักทรราช ตอนที่5นอนด้วย
ตอนที่5นอนด้วยในงานล่าสัตว์ประจำปี ลานกว้างกลางหุบเขาหลวงถูกจัดตกแต่งอย่างโอ่อ่า ธงหลากสีโบกสะบัดรับสายลมฤดูใบไม้ร่วง เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ต่างนั่งเรียงรายอยู่ใต้กันสาด สนทนาและจิบชากันอย่างคึกคัก เสียงหัวเราะแผ่วเบา ประสานเสียงเครื่องดนตรี สร้างบรรยากาศครึกครื้นทั่วทั้งลานไม่นานนัก เสียงฝีเ
You May Also Like
หมอเทวดาทะลุมิติ มาอุ้มท้องให้แม่ทัพไร้ทายาท
ม่านฝันจันทรา53.6K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ75.9K viewsข้าคือดาวมงคลน้อยหลินลู่ฉี
หิมะที่ปลิดปลิว41.4K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน173.9K viewsหมดแรงรัก
ปกแดง1.5K viewsวิวาห์ใต้ม่านวสันต์
Wabibi100 viewsอดีตสามีข้าคือราชบุตรเขย
ม่านอวี้1.0K viewsบุตรสาวตัวกลมของนางร้าย
ไป๋เจวี๋ย25 views
