บทที่ 5 ลูกค้าที่มาพร้อมพายุหมุน(2)  

วันต่อมา

ช่วงเย็นของวัน

“เดี๋ยววันนี้กูกลับเองนะ” อย่างที่รู้ว่าวันนี้ฉันมีนัดกับเฮียกาลที่สนามแข่งรถ GG และยังไม่ได้บอกเพื่อนสักคน รับประกันเลยว่าถ้าบอกว่ากำลังจะทำอะไร พวกมันไม่ให้ฉันไปแน่ ๆ หรือถ้าให้ไปก็คงจะยกโขยงไปทั้งหมด เพราะแบบนี้ถึงขอกลับเอง

“มึงจะไปไหน เดี๋ยวกูพาไป” เจ้าเก่าเจ้าเดิมเอ่ยถาม พร้อมตาคมมองหน้าฉันนิ่ง “หรือมึงมีอะไรจะบอกกูไหมได๋”

“กูว่าจะแวะทำผมสักหน่อย ไม่อยากให้มึงรอนานเลยว่าจะกลับเอง” แม้จะร้อน ๆ หนาว ๆ กับคำถามเมื่อครู่ แต่ฉันก็ยังตอบกลับอย่างแนบเนียน

“มึงแน่ใจใช่ไหมว่าจะแวะทำผม”

“แน่สิ” พยักหน้ารับส่งไปให้ภีม “งั้นกูไปแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้”

ไม่รอให้ภีมพูดคำใด ฉันก็รีบชิ่งหนีทันที ยังดีที่เขาไม่ได้ซักถามหรือสงสัยอะไรมากมาย ไม่งั้นฉันคงได้โกหกเขาเยอะกว่าเดิม และถ้าเขารู้ความจริงว่าฉันโกหกเขา ฉันได้ตายจริง ๆ แน่

ใช้เวลาสักพักก็เดินทางมาถึงสนามแข่งรถ GG ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าจะต้องเดินไปทางไหนของสนาม และแน่นอนว่าตลอดการเดินมีสายตาของผู้ชายมองตามตลอด อาจเป็นเพราะไม่ค่อยมีใครใส่ชุดนักศึกษาเข้ามาที่นี่ มันเลยดูแปลกหูแปลกตาล่ะมั้ง

“เฮียหวัดดีค่ะ” เมื่อเดินมาถึงห้องทำงานของเฮียกาลแล้ว ฉันก็ยกมือขึ้นไหว้คนที่นั่งรออยู่ก่อนหน้า “ตกลงเฮียจะให้ได๋ทำงานอะไร คิดไว้ยัง”

“มึงร้อนเงินขนาดนั้นเลยเหรอวะได๋” เฮียกาลถามกลับด้วยสีหน้าจริงจัง “ถ้าไม่มากยืมเฮียก่อนไหม กูไม่อยากให้มึงทำงานที่นี่เลยว่ะ”

“เฮียพูดเหมือนสนามแข่งรถของเฮียมันเถื่อนมาก” จริง ๆ ก็แอบเถื่อนนั่นแหละ แต่ไม่ใช่เจ้าของสนามหรือสนามหรอกที่เถื่อน คนที่เถื่อนจะเป็นลูกค้าที่เข้ามาใช้บริการที่นี่มากกว่า

“ก็ตามที่มึงเห็น กูเลยไม่อยากให้มึงทำไงไอ้ได๋” เฮียกาลส่งเสียงจิ๊จ๊ะในให้ได้ยิน “แต่ถ้ามึงจะทำ กูจะให้มึงลงไปทำที่บาร์ลับ”

“…”

“คืนนึงยังไงแสนอัป อยู่ที่ว่ามึงจะบริการให้ลูกค้าประทับใจหรือเปล่า”

บาร์ลับที่ว่าอยู่ชั้นใต้ดินของสนามแข่ง ฉันเคยลงไปนั่งกินเหล้ากับเพื่อนหลายครั้งแล้ว เลยไม่แปลกใจกับรายได้ที่เฮียกาลบอกเมื่อกี้ เพราะส่วนมากมีแต่พวกนักธุรกิจหรือพวกคนมีเงินไปใช้บริการ อีกทั้งก่อนเข้าบาร์ลับจะต้องมีการ ‘ประมูล’ สาวเสิร์ฟก่อน ซึ่งเงินที่ลูกค้าประมูลจะถูกแบ่งระหว่างบาร์ลับกับสาวเสิร์ฟคนนั้น ๆ

“เฮียจะให้ได๋เป็นฝ่ายดูแลลูกค้าว่างั้น?” 

“เออ มึงบอกร้อนเงิน หน้าที่นั้นได้เงินเยอะสุดละ” นิ้วเรียวยาวของเจ้าของสนามแข่งรถเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ คล้ายคนกำลังคิดอะไรสักอย่าง “กูจะให้มึงอยู่ในโซนปลอดภัย แต่กูไม่รับประกันนะว่ามึงจะปลอดภัยจริง ๆ”

“…”

“แขกบางคนก็มึนจัด ชอบแหกกฎกูอยู่เรื่อย”

“ได๋เอาตัวรอดได้ ขอแค่เฮียให้งานทำก็พอ” นาทีนี้มีอะไรก็คว้าไว้ก่อน “และได๋พร้อมทำงานวันนี้เลย”

“หวังว่าไอ้พวกห่านั่นจะไม่มาถล่มสนามกูหรอกนะ ไม่งั้นสนามกูพังเละแน่!”

ถึงจะบ่นไปเรื่อย แต่สุดท้ายเฮียกาลก็ยอมให้ฉันทำงานที่นี่อยู่ดี และตอนนี้ฉันก็อยู่ในชุดพนักงานหญิงของบาร์ลับแล้ว ซึ่งชุดพนักงานสาวเสิร์ฟของที่นี่จะมีสองสี ถ้าเป็นสีแดงเลือดหมูคือพนักงานที่พร้อมบริการเต็มที่ แต่ไม่อนุญาตให้มีเซ็กซ์หรือมั่วสุมสารเสพติดภายในโต๊ะ ไม่งั้นจะถูกปรับตามจำนวนที่กฎของบาร์ลับระบุไว้ และถูกแบนไม่ให้เข้าบาร์ลับตลอดชีวิต

ส่วนชุดสีชมพูที่ฉันใส่ในขณะนี้ เป็นชุดของพนักงานบริการทั่วไป คอยชงเหล้าและเสิร์ฟตามที่ลูกค้าต้องการ แต่จะไม่มีการถูกเนื้อต้องตัวกันแต่อย่างใด หากลูกค้าฝ่าฝืนก็จะถูกปรับและถูกแบนเหมือนกัน

“มึงไปที่โต๊ะเก้า ลูกค้ามานั่งรอละ” เสียงของเฮียกาลดึงสติฉันกลับมา

“เฮียไม่ให้ใครมาสอนได๋ก่อนอะ วันแรกได๋ทำไม่เป็น”

“ไปเหอะ กูว่าลูกค้าคนนี้มึงแทบไม่ต้องทำอะไร” ว่าแล้วมือหนาก็ตบไหล่ฉันเบา ๆ “โชคดีเว้ย ขอให้แขกคนแรกประทับใจมึง”

พูดจบเฮียกาลก็ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ฉันยืนงงกับคำพูดของเขา แต่ไม่นานก็เดินไปยังโต๊ะเก้าตามที่เฮียบอก และเมื่อเดินมาถึงก็ต้องชะงักขาด้วยความตกใจ

“ภีม…” เอ่ยเรียกคนที่นั่งกอดอกเสียงเบา “มึง…มาได้ไง”

“ไม่ใช่เวลาที่มึงจะมาถาม” เขาตอบกลับเสียงธรรมดา แต่สีหน้าดันแตกต่าง “นี่มันเวลาทำงานของมึงไม่ใช่เหรอ?”

“กูขอโทษที่โกหก ถ้ากูบอกมึงก็คงไม่ให้มา” มองอีกฝ่ายอย่างสำนึกผิดขั้นสุด ตอนนี้เริ่มกลัวอารมณ์ของภีมแล้วด้วย ที่กลัวมากกว่านั้นคือกลัวเขาจะโกรธที่ฉันโกหกเขา

“มึงรู้ แต่มึงก็ยังมา” ตาคมมองฉันดุดันมากกว่าเดิม รู้เลยว่าเขากำลังอดกลั้นอารมณ์ไว้ “กูให้โอกาสให้มึงบอกกูแล้ว แต่มึงก็เลือกที่จะโกหก”

“…”

“แล้วมึงรู้หรือเปล่าว่าที่นี่มันเป็นยังไง”

“กูรู้ กูถึงได้มาไง” บอกเขาไปตามความจริง “กูอยากได้เงินเยอะ ๆ แล้วกูผิดตรงไหน อีกอย่างเฮียคงไม่ปล่อยให้กูเป็นอะไรไปหรอก”

“แล้วเฮียอยู่กับมึงตลอดเวลาหรือเปล่า มึงคิดเหรอว่าเฮียจะช่วยมึงได้ทุกครั้ง”

“แต่กูอยู่ในโซนปลอดภัยนะภีม มันอาจไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นเลยก็ได้” เพราะเชื่อใจเฮียกาล เชื่อใจในการบริหารงานของเขา และเชื่อในอำนาจที่เขามี ฉันถึงไม่กลัวที่จะมาทำงานที่นี่ คิดว่ายังไงเฮียกาลก็คงปกป้องน้องอย่างฉันได้

“มึงคิดน้อยไป” ภีมพูดพลางลุกขึ้นยืน พร้อมมือเอื้อมมาคว้าแขนฉัน “กลับ”

“ภีมปล่อยกูนะ มึงกำลังทำให้กูเสียงานนะภีม!”

“กูไม่ให้มึงทำ กลับ!” ไม่ว่าเปล่าเขายังออกแรงลากให้ฉันเดินตาม ซึ่งฉันก็พยายามขืนร่างไว้เพราะอยากทำงาน

“มึงกำลังทำตัวข้ามเส้นรู้ตัวบ้างไหม!”

และแน่นอนว่าคำพูดของฉันหยุดยั้งการก้าวเดินของเขาได้ “เส้นอะไร?”

“เพื่อนไง”

“ใครเพื่อนมึง กูเคยพูดเหรอว่าเราเพื่อนกัน”

ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะรู้สึกสับสนกับคำพูดของเขา แต่ตอนนี้มันไม่เป็นแบบนั้น ฉันกำลังโมโหที่เขาทำตัวเผด็จการกับฉัน!

“ภีมปล่อยกูนะ!”

“เห้ยร้านกูจะพังปะวะ” พร้อมกันนั้นเฮียกาลก็โผล่หน้าเข้ามาให้เห็น “กูว่าละไอ้นี่มันจะเป็นพายุหมุน”

“เฮียช่วยได๋ด้วย!”

“กูเข้าใจมึงนะได๋ว่ามึงอยากทำงาน” นอกจากเฮียจะไม่ช่วยแล้ว ยังเหมือนจะเข้าข้างภีมอีกต่างหาก “และงานที่กูให้ทำก็ปลอดภัยที่สุดแล้ว แต่มันปลอดภัยแค่ในความคิดกู เรื่องจริงมันยังมีอะไรที่มึงไม่รู้อีกเยอะ” 

“…”

“กูเป็นห่วงมึงเลยทักถามไอ้ภีม เห็นมึงสนิทกันกับมันที่สุด” เฮียกาลมองหน้าฉันสลับกับภีมไปมา “มันเป็นห่วงมึง มากกว่าที่กูห่วงมึงอีกมั้ง”

“…”

“เอาเป็นว่าพวกมึงกลับไปคุยกันให้เข้าใจ แล้วค่อยบอกกูอีกที”

ลานจอดรถภายในคอนโด

“กูขอโทษที่ทำอะไรไม่คิด กูแค่อยากได้เงินเยอะ ๆ และหามาได้ไว ๆ” ฉันเปิดปากพูดหลังจากที่เราเงียบมานาน “กูเข้าใจที่มึงจะโกรธ แต่กูก็อยากให้มึงเข้าใจกูบ้าง”

“แล้วกูไม่เข้าใจมึงตรงไหน” น้ำเสียงห้วนเข้มดังตอบโต้กลับมา “กูเสนอตัวช่วยมึงคนแรกด้วยซ้ำ”

“กูอยากหาเงินจากน้ำพักน้ำแรงของกูเอง กูไม่อยากเป็นภาระมึง หรือแม้กระทั่งภาระของไอ้พวกนั้น”

“…”

“ที่ผ่านมาพวกมึงก็ช่วยกูมาเยอะแล้ว กูจะกล้ารบกวนพวกมึงไปมากกว่านี้ได้ยังไง” หันไปมองภีมพร้อมเอื้อมมือไปจับแขนเขาเบา ๆ “มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหมภีม”

“ทำไมมึงต้องคิดมากกับการช่วยเหลือของกูด้วยวะ” ภีมส่งเสียงจิ๊จ๊ะในให้ได้ยิน นั่นหมายความว่าเขาอารมณ์เย็นลงแล้ว แต่อาจจะเหลือความหงุดหงิดสักเล็กน้อย

“กูไม่ได้เกิดมารวยเหมือนพวกมึงนี่ ของที่มึงให้มามันอาจเล็กน้อยสำหรับมึง แต่มันเยอะสำหรับกูนะ”

“สรุปคือมึงจะทำงานที่บาร์ลับให้ได้ว่างั้น?”

“แล้วมึงจะยอมให้กูทำปะล่ะ” กะพริบตาปริบ ๆ ส่งไปให้เขา “ได้คืนละแสนอัปเลยนะภีม มันเยอะมากเลยนะ”

“ถ้ามึงอยากทำก็ตามใจ”