มงกุฎกล้วยไม้ 11/3

...เบญรดารู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานชั่วขณะหรือเรียกง่ายๆ ว่าไปไม่เป็นนั่นเอง จึงได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาแข็งกร้าวนั่น เมื่อลองเหลือบมองก็ยังเห็นว่าสายตาคู่นั้นยังจ้องมาอย่างไม่ลดละ

“หึ!! จำชื่อตัวเองไม่ได้งั้นเหรอ!! แต่จำได้ว่าไปเห็นพวกนั้นส่งของผิดกฏหมายกัน จำได้ว่าหนึ่งในนั้นทำงานโรงพยาบาล แล้วมีคนเจ็บที่ไหนที่ไม่อยากรักษาตัวเอง คำพูดของคุณเจตนาปกปิดบางอย่าง ผมไม่รู้หรอกว่าคุณไปทำอะไรมาหรือกำลังจะทำอะไร แต่ตอนนี้เมื่อผมกำลังให้การช่วยเหลือคุณอยู่ตามหลักเพื่อนมนุษย์ด้วยกันแล้ว ถ้าคุณทำให้ผมเดือดร้อนล่ะก็...หึ หึ...ผมจะเอาเรื่องคุณให้ถึงที่สุด!!”

...เสียงห้าวเข้มแกมขู่นั้นจริงจังมาก ไหนจะใบหน้าที่เคร่งขรึมนั่นอีกเล่า

...เบญรดาฟังแล้วหายใจหายคอไม่ค่อยสะดวก เมื่อเรื่องราวจับพลัดจับผลูมาขนาดนี้แล้วก็ต้องดำเนินเรื่องต่อไปให้ได้จนกว่าจะขอความช่วยเหลือไปยังส่วนกลางได้ แต่ตอนนี้ขออย่าให้หนีเสือมาปะจระเข้เลย

“คุณคะ!!! ฉันสารภาพตามตรงก็ได้ค่ะว่าฉันจำไม่ได้จริงๆ ว่าตัวเองชื่ออะไร และที่บอกได้เพราะมันเหมือนหรือคลับคล้ายคลับคลาว่าเป็นอย่างนั้น ฉันพยายามปะติดประต่อเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ตอนนี้ฉันยังปวดหัวอยู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวด ฉันไหว้ล่ะค่ะ!! ขอเวลาฉันสักวันสองวันนะคะ และรับรองว่าคุณจะไม่เดือดร้อนแน่ๆ ตรงกันข้ามค่ะ!! ฉันจะให้ทาง...เอ่อออ..อ่า คะ คะ คือออ ถ้ากลับถึงบ้านเมื่อไหร่จะให้แม่โทรมาขอบคุณอีกครั้งนะคะ!! หรือฉันจะให้ที่บ้านโอนเงินเป็นการตอบแทนที่มาอยู่มากินที่นี่ก็ได้ค่ะ”

...เธอพยายามใช้ความสามารถด้านการแสดงทั้งหมดเพื่อทำให้เขาไม่คาดคั้นไปมากกว่านี้และยังคงยกมือไหว้ขอร้องเขาครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

...โอมมองเธอด้วยสายตาดุๆ เพื่อให้เธอรู้ว่าถึงเขาจะใจดีช่วยเธอไว้แต่เขาก็พร้อมจะหิ้วเธอไปส่งตำรวจหากการมีเงื่อนงำนี้นำไปสู่การกระทำที่ผิดกฎหมาย

“ก็ได้!!! ผมจะให้เวลาคุณสองวันสำหรับคิดหรือจัดการทุกอย่างตามที่คุณบอกและไม่ต้องเอาเงินมาให้ผมหรอก ถือว่านี่คือน้ำใจของเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน ก็เหมือนการทำบุญนั่นแหละ เอาล่ะถ้าคุณจะโทรหาใครก็บอกผม แต่ไอ้เรื่องนาฬิกานี่ยังไม่ตอบผมเลยนะ!!! ตอนแรกคิดว่าของก็อบปี้เสียอีกแต่พอดูจริงๆ นี่มันของแท้เลยนะ แล้วเมืองไทยก็มีกลุ่มคนไม่มากที่ใช้ของแบบนี้ ส่วนใหญ่จะเป็นทหารหรือนักรบ หรือนักกีฬาสายบู๊ เขาถึงใช้นาฬิกาพันธุ์อึดแบบนี้กัน ไม่ทราบว่าคุณจัดอยู่ในประเภทไหนเหรอครับ!!”

...ทุกอย่างทำท่าจะไปได้สวยอยู่แล้วเชียวแต่มาติดแหง็กกับนาฬิกาเจ้ากรรมนี่อีกจนได้ แต่ถึงเขาจะฉลาดที่ดูอะไรออกหลายอย่าง ทว่าก็มีช่องว่างให้เธอเอาตัวรอดอย่างเนียนๆ ได้เช่นกัน

“อื่มมมม!!! โอ๊ยยยย!!! ทำไมเวลาคิดนี่มันปวดจริงๆ เลยนะ!!”

...คนเจ็บแสร้งทำเป็นปวดแผลจนต้องก้มลงแล้วยกมือกุมขมับไว้

“น่าจะนักกีฬานะคะ อ๋อออ!! ใช่ๆ ถ้าจำไม่ผิดฉันเป็นนักดำน้ำค่ะ อื่มมม!! ใช่ป่ะวะ!! โอยยยย!!! ปวดๆๆ ไม่ไหวแล้วอ่ะ!! คิดไม่ไหวแล้ว ปวดมากเลย!!”

...อาการพยายามคิดแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัวตุบๆ นี่ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจว่าเธอปวดจริงหรือแหกตากันแน่

“เอาล่ะๆ ไม่เป็นไร!! เดี๋ยวกินข้าวกินยาแล้วพักผ่อนซะ!! อยากได้อะไรก็บอกแสงดาว แล้วอย่าทะเล่อทะล่าเดินออกไปล่ะ ยังมองไม่ค่อยชัดไม่ใช่เหรอ!! เดี๋ยวได้พลาดหกล้มเจ็บมากกว่าเดิมอีก เอ้าโน่นข้าวมาพอดี”

...เขารีบตัดบทเพราะสับสนตัวเองเหมือนกันว่าจะเชื่อดีหรือไม่กับอาการที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าตอนนี้ อยากจะช่วยแต่ก็เกรงจะเป็นประเภทงูเห่ากับชาวนา จะไม่ช่วยก็กระไรอยู่เพราะดูทรงแล้วคงไม่มีใครในระแวกนี้ที่จะช่วยเธอได้ นอกจากเขา

...แล้วโอมก็ปล่อยให้คนเจ็บกินข้าวและพักผ่อนโดยให้แสงดาวคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ส่วนเขาก็ออกไปทำงานต่อแต่ยังเน้นย้ำกับแสงดาวว่าหากมีอาการรุนแรงขึ้นก็ให้รีบบอกเขา

....................